Alle inzendingen over bedankt buren

Terwijl je overal hoort van de vreselijke ellende die oorlog met zich mee brengt, moet je je soms afsluiten voor de beelden want afschuwelijk is het. En wat is er dan beter om het volgende mee te maken? We hebben een nieuw bed gekocht en het slaapt en ligt dus heerlijk! Nou zouden de bezorgers ook ons oude bed meenemen maar daar waren al gegadigden…

Waarom niet: “Bedankt voor uw waardevolle bijdrage aan deze uitzending”, waarom niet: “Bedankt voor uw toelichting”, waarom niet: “Bedankt voor uw (zeer) verhelderende uitleg”, waarom niet: “Ik vond het fijn dat u bij ons in de uitzending was”, waarom niet het heerlijke Twentse: “Bedankt voor ons”?…

mijn naaste buren Marokkanen en nog één op de and're hoek ik zou ze echt niet willen missen ja, dat is nou and're koek!…

Het begint bij mijn buren die ik heel graag zie. Hoe vreemd het ook is, ook zij zijn bepalend voor mijn geluk in mijn leven. En omgedraaid telt hetzelfde: want beter een goede buur dan een verre vriend. Is niet voor niets geschreven. Het begint bij mijn buurman, hij staat altijd klaar.…

En ik heb echt niks tegen buren om zo eens een praatje mee te maken. Maar in voorjaar en zomer had ik toch liever koninklijke buren, op vorstelijke afstand net als die inwoner van Soest.…

De buren zijn vandaag haastig vertrokken. Zo heb ik uiteindelijk toch nog kijkend uit het raam van de flat met hen kennis gemaakt. Zag nog net de achterkant van het verhuisbusje aan het einde van de straat. Hiernaast trekt nu niemand de WC door. Wat een eenzaamheid!…

Er volgde een litanie over voetballende jongens en barbecuende buren en de plantsoenendienst die niets deed aan bomen die het lef hadden groter te groeien dan haar schuttinkje hoog was. Ook verder was het wereldbeeld weinig rooskleurig. Er waren weinig mensen die zich om haar bekommerden.…

Opzij, opzij! Voor jou geen tijd. Haar goudomrande bolide brult wanneer zij alweer weg rijdt. Zonnebril op, een wegwuivend gebaar, zij moet naar de fitness, dat akelige mens met dat geblondeerde haar. Achter haar slechts de schimmige sporen van een onwelriekende geluid....…

Wie nog gezond is en zich op zijn oude dag niet dagelijks wil zien sterven in zijn buren, kan maar beter een jongerenflat huren.…

Mijn diepste wezen steunt op jou jij brengt het licht in mijn ogen maar zonder kijken kan ik volgen want, jij hebt mijn stilte bewogen Eenzaamheid is een volle zaal verborgen in miljoenen mensen doch deze ziel kent het geheim en weet zich niets te wensen Zoals eb en vloed samensmelten tot de maan hen koesteren zal weet ik, wat in vervulling…

Mijn haren wapperen in de wind al rennend door het zand fado klinkt in mijn oren Metershoge golven al rollend op het strand fascinatie is geboren Mooie beelden ademloos herbeleven flashback verschijnt Mijmerend over het verleden aankomend bij het heden floers verdwijnt...…

Bedankt lieve Pap, voor alles…

Bedankt, dat jij er voor mij was en zoveel hield van mij Bedankt, voor wat we samen hadden want `samen` is nu voorgoed voorbij.…

Tussen de diepte en de heuvelrug Verliep het verlopen En verliet de brug Het verleden Aangekeken met lede ogen Verbogen en bezweken Geen weg terug Afgesloten en bewaakt Door de hand En de zucht geslaakt De band De lucht opgeklaard Een naam naar verre oorden Exotische gedachten Geluid van zij die lachten In nachten te verwoorden Dankbaarheid…

Ouders en schoonouders zijn nu tachtig Ik ben erg blij en vind dit prachtig. Hun bronnen van ervaring kan ik aanboren De wijze verhalen, machtig om aan te horen. Nestwarmte, geborgenheid, je kan het toch niet kopen Al zoek je echt heel hard en ga je er achteraan lopen. Ondanks huidige welstand is veel nu kunstmatig De zaken gecompliceerd…

met het knipperen mijner ogen enkele weken gezwind vervlogen terwijl al die tijd mijn sympathie en dank, hand in hand lijdzaam vertoefden in mijn binnenkant maar nu een uitingsvorm betogen Bij deze…

Hij neemt me In zijn armen Niet liefdevol Maar stevig Kraakt me Verbijsterd In de lengte Beneemt me Kortstondig de adem Stokt mijn ribben Bonkt mijn hart Zodat ik Als ik buiten Ga Niet gebroken ben Maar rechtop Loop Met mijn hoofd In de wolken De afspraak Voor volgende week In ons beider agenda.…

aan zee aan zee aan zee rul zand mijn linker en mijn rechterhand wrijven antizonnebrand op jouw strakke lijf maar dan ineens veer jij rechtop verkiest glanzend het ruime sop wind ruist roze wolken uit mijn hoofd…

Bedankt…

Je zegt vaak tegen die mensen waar je het goed mee kunt vinden dat je altijd een vriend voor ze wilt zijn dat is één van je grote wensen. Maar hoe lang duurt het werkelijk Een jaar? Twee jaar? Misschien drie? Worden het dan goede kennissen waar je leuk mee kunt praten en volgend jaar een kaart met verjaardagen en Kerstmis en weer een jaar…

Dus lieve vriendin, bedankt, voor je steun op afstand, voor je support, voor je geloof in mij.…

Met een bord pap op schoot doe ik mijn rondje websites. Niets bijzonders. Dat doe ik haast iedere dag. Al eet ik af en toe uit de pan. Ik lees dat de site waar ik zo graag mijn columns plaats een vaste columnist zoekt. Ik neem het ter kennisgeving aan. Tegen mijn tandarts zeg ik dat ik al een paar maanden aanslag heb op twee ondertanden. 'Misschien…

Desalniettemin hoeft het niet speciaal vanwege deze reden zijn dat ik dank je wel zeg, want eerlijk is eerlijk, dat zeg ik evengoed voor de afgelopen jaren: Johan BEDANKT.…

Ik snel langs titels in een boekwinkel. Volle tafels, bekend en onbekend werk. 'Ik ben pelgrim' knalt uit een kaft. Pak het boek. Het is zwaar. Loop ermee naar de leestafel. Sla het open. De eerste zin. Ik schrijf het op papier: 'Er zijn van die plekken die ik me mijn hele leven zal herinneren.' Ik sluit het boek. Daarna mijn ogen. Droom even…

Rients Ritskes, de oprichter van Zen.nl, legt in een kort filmpje uit wat een monist is: 'Een monist is iemand die gelooft dat alles één is. Mono. Dat alles samenhangt.' Er is blijkbaar een woord voor alle synchroniciteit die ik in mijn leven ervaar. Hoe vaak sloeg ik niet mijn roman open en las ik iets waarover iemand mij net belde? Of die keer dat…

En dan komt er opnieuw een zogenaamd goedbedoeld voorbeeld in mijn mailbox. Want die en die doet het zus en zo. Het zou me kunnen inspireren. Woedend ben ik. Ongevraagd een inbreuk op mijn eigen gedachten en inzichten. Ik heb ze niet nodig, de ideetjes van anderen. Die mogelijk al tig keer zijn gekopieerd. Ik ben mezelf. Basta. En ik kom met de kinderen…

Ergens in een tuin tegen het eind van een zomer spreek ik een onbekende vrouw. Ze schrijft gedichten. Ik denk: Dat kan ik ook! De website waar ze op doelde, stuurt me in de weken die volgen afwijzing na afwijzing. Ik geef er snel de brui aan. Een paar jaar later een nieuwe poging. Het stroomt. Voor ik het besef, heb ik iets van vijfenzeventig gedichten…

Mijn maatje en ik hadden er een jaar naartoe geleefd. 10 juni stond met dikke stift omcirkeld in de agenda. Dag van het weerzien met de mensen van de rust op zeventig kilometer, twee uurtjes lopen verwijderd van de finish. Eén van de vele hartverwarmende ontmoetingen tijdens de Kennedymars van Hengelo. Een organisatie die weet wat wandelaars nodig hebben…

Bedankt voor alle goede zorgen Bedankt voor de zon die jij me weer bracht. Bedankt voor jouw arm steeds om mijn schouder Bedankt voor jouw woorden ze gaven mij kracht. Jij gaf me vertrouwen jij leerde me vechten Door jou kreeg mijn leven weer zin. Bedankt voor al jouw wijze lessen Bedankt jij bent een echte hartsvriendin.…

Bedankt Dat je in mijn leven bent, en dat je van mij houdt. Je bent de liefste die ik ken, je hebt een hart van goud. Bedankt Voor ieder liefdevol moment, iedere morgen, middag en nacht. Weet dat je de ware bent, dat ik naar je smacht. Bedankt Voor je sterke armen om me heen, je lippen op de mijne.…