Alle inzendingen over begrafen

Vandaag begraaf ik jou in mij Niet in de aarde, niet in die kist Niet onder de bomen, in de ochtendmist.. daar ben jij niet, jij bent veilig in mij Vandaag begraaf ik jou in mij..…

Waar ik de bollen in de tuin behoedzaam een voor een bedelf begraaf ik jou, met mijn verdriet, ten tweede male, omdat de lente zich -altijd- zal herhalen.…

om me heen Ik mis je warme, tedere blik Verhip, zonder jou voel ik mij alleen Ik mis jou helemaal Ik zal verdrinken van verdriet Mijn hart zal zinken in die zee Het is zo zwaar als steen De pijn is onverdragelijk Wij waren samen één Dus haal mijn hart maar uit die zee Begraaf het met je mee…

naar adem snakken raast als storm door mijn bloed doet verkilling in drift zakken ademloos door woest golvende tijd voel ik weer dat verdomde verlangen proef jouw lippen zacht op mijn huid zwem radeloos weg nimmer onbevangen langs snijdende klippen stierf ik ooit verstild in jou, niets kon mij meer bekoren alsjeblieft, begraaf…

begraaf mij maar eender waar niet daar…

Morgen begraaf ik mijn zusje en poezenkind is krols. Dood en leven stonden nimmer eer zo dicht bij elkaar. Een keuze is onmogelijk, kies trek ik mij terug en vraag om een teken voor mijn gelijk. Heb ik hier een punt ?…

Als het iemand is is het dus die iemand die ons neerslaat wegmaait, al ons gras Ik ben niet bestand tegen dit alles vernietigende beeld Daarom leg ik een steen in een doos, sluit de deksel begraaf zo de stilte achter zijn naam Als het iemand is is hij hier niet is hij die steen in die doos ook niet. ----------------------------…

Begraaf me dus niet in gewijde grond, Maar leg me maar voordelig naast mijn hond.…

In gedachten zie ik je liggen op je zij en je krullen vangen licht en met mijn ogen vang ik jou Maar jij, jij ziet mij slechts in mijn verlangen in mijn liefde voor jou in mijn dagdromen Nu ruk ik dan de vlinder haar vleugels uit en begraaf haar in de dode hoek van mijn verdriet…

De Indiaan in mij zegt, die deken heb je niet meer nodig, de signalen worden nooit meer begrepen, begraaf de vredespijp.…

Span acht zwarte paarden voor de purperen koets laat witte draperieën haast vrolijk wapperen in de zon Dochters Sions weest niet bevreesd vetes zijn verlaten als vrede in haar geest in droefheid en weemoed begraaf ik mijn doden opnieuw gedragen naar benee…

ik zie hem nog voor mij zoals hij daar, aanvallig, ligt met licht gezicht, ogen dicht maar zo godvergeten voorbij nog immer niet uit het zicht, duivel uit het hoge noorden die trachtte woorden te vermoorden, het wordt tijd dat jij wordt ontwricht ik begraaf de bijl, die leidt naar strijd en wens jou, en mij, vergetelheid…

Begraaf me Verbrand me Zet me in een vuilniszak op de stoep Gooi me (verzwaard) in de Laakhaven En dan ? Feesten, housen, dance, trance, chill out Erfenis ? Iedereen wacht op z'n beurt Om en om, op is op Gun anderen hun emoties Herinnering kan mooi zijn.…

Aan de kapstok hangt zij even later in de tuin kijkt zij mij aan bladeren opengevouwen haar stem klinkt bij het ritselen van plant en struik In bed ligt zij, de wangen rood en opgezwollen in haar ogen een waterige blik Uit de keuken fluit de ketel een waarschuwend lied Bij het naar binnen gaan begraaf ik neus in haar die…

Ik geef mijn dromen mee Aan het grofvuil Beloof mezelf de belofte Dat ik nooit meer om je huil Begraaf mijn hoop en verlangens Diep onder de grond Laat ze daar, wortelschietend Met alles wat ons ooit bond Ik laat mijn liefde doven Heb me er zo hevig aan gebrand Laat me niet meer misleiden Eindelijk wint mijn verstand Mijn herinneringen…

Voorzichtig doet hij de kist dicht. Achter hem wordt een sigaar aangestoken en hij denkt: “hij was te jong om te gaan.” Langzaam duwt hij de kist voor zich uit. Langs de paar mensen, die aanwezig zijn. Hij loopt de aula uit, langs de rododendrons en gaat links af. Het is koud en het sneeuwt zachtjes, natte sneeuw. De aanwezigen sluiten achter hem aan…

De trein reed het station Zuid/WTC uit, het mannetje liet zijn hand zakken, stopte hem in zijn broekzak en liep naar de trap van het perron. Bij de trap bleef hij staan en keek naar een slak die wiebelend met zijn voelsprieten over de witte reflecterende band van de bovenste trede kroop. Het is allemaal mijn eigen schuld, dacht hij, ik laat met…

de zon achter de wolken maakt licht in de duisternis fluister mij je woorden en laat mijn lichaam zweven laat mij langzaam dood gaan verzacht de pijnen niet voel mijn lichaam sterven en laat mij aan je overgeven bewaar mijn lichaam maar begraaf mijn ziel laat mij herrijzen zoals jij laat alles wat mij lief was vrij kijk mij recht in…

Dans met mij Ook al is het voor het laatst Zwijg met mij Op de plekken waar woorden overbodig zijn Neuk me Alsof de liefde niet bestaat Wees eerlijk tegen mij Zoals de leugen het verluistert Samen zijn we sterker dan dat we ooit zullen zijn Samen zijn we eenzaam Samen zijn we dood Sterf met mij Ook al is het leven nog zo goed Begraaf…

Ik begraaf me in haar armen ze slokt me op als in een droom Ik verken haar wereld sluimerend en geef me over in haar stroom Ze neemt me op in tussenpozen ademt mij vluchtig door haar heen Ze is mooi als duizend rozen mijn hartje klopt voor haar alleen Als een sluierende nevel zweven we door ons droompaleis Een winterse stilte omhult ons…

Elk jaar begraaf ik je weer op een andere dag. Elk jaar weer met pasen dat ik je niet meer zag. Jij hebt samen met je geloof een moedige strijd gestreden. Het aanzicht van de dood heb je toen niet gemeden. Het geloof dat gaf je steun voor weer een lange reis, maar nu naar het hiernamaals het was je entreebewijs.…

kom, open je knuistje laat zien wat warm als het leven glanzend gekoesterd in je handen ligt begraaf je schat het kan niet anders het mòet is beter voor làter wat je nu nog niet kunt zien snik zacht geloof en vertrouw die bolster in je handen in de open aarde doe het snel en doe het nu voordat de koude winter komt laat…

in een woestijn gedreven vernedert de hitte mijn beroofde zinnen onder de voeten miljoenen tranen uitgeperst, opgedroogd oneindig in een witte vlakte de wind giert cirkels rond de stank knaagt levenloos de vingers van m'n geraamte mijn dorst wankelt ik begraaf het speeksel van ijskoude woorden het zand wordt zwaar snikt in…

Oh, toe kijk me niet in mijn ogen Kijk alsjeblieft langs me heen Ik kan het nu niet verdragen Ik ben immers niet van steen Kijk niet naar mijn kwetsbaarheid Mijn knagend gevoel van schuld Begraaf je gezicht maar in mijn haren Voor even in mijn mysterie gehuld Oh, toe hou je ogen nou gesloten Kijk me nu alsjeblieft niet aan Ik kan mijn…

Met een wankelende dorst begraaf ik het speeksel van ijskoude woorden, samen met mijn karkas. Ondraaglijk zwaar wordt het snikkende zand wanneer mijn uitgemergelde ogen rollen in een korrelige bloedplas. De azende wind hoort mijn ijle kreten en strijkt neer in het gezicht van de dood… nog heel even beweeg ik mijn hoofd.…

De late eenvoud van de meester, met vrees Begraaf ik eens het nooit meer spreken En gil of zieltoog, de geheimste stem Uit niets bewogen voor tijd De dadelijke horizon der schepping.…

Gij hebt al wat op aarde is begraven in de duisternis, begraaf ook onze zonden boos in Uw genade grondeloos. Wanneer het lichaam slapen gaat, de ziele toch niet slapen laat, Maar waken* tot U alle tijd, die aller zielen Vader zijt.…

Als hij een begrafenis moest filmen zou hij het vanuit deze positie doen. Inzoomen op de trillende handen van de spreker bij de kist. Prachtige scene. De gedachte aan het fraaie filmbeeld raakte hem meer dan de droeve werkelijkheid. IJskoud was hij, emotieloos, terwijl Anja hevig snikkend naast hem stond. Troostend legde hij zijn linkerarm om haar…

Welkom op mijn feest! Er zijn hapjes, drankjes En die mooie bloemen... die zijn van mijn zus! Heren met het beste pak aan dames gekleed voor een bal... Bedankt voor jullie kaarten Kijk: de kaarsjes branden al! Ik ben het feestvarken, dus ja: ik trakteer! Het is alleen te hopen dat ik niemand passeer. Wim krijgt een mooi…

weer de bocht gemist in het rechtdoor rijden iemand maakt een kruis de klok slaat twee er ontbreekt een hek op de begraafplaats graven mollen de graven vrij…