Alle inzendingen over bekennen

Kleur, uiteindelijk moet je dat bekennen. Ik zag afgelopen avond 'Opgelicht' en 'Opsporing verzocht', ben bang dat op 9 juni a.s. mijn stem lichtgetint zal zijn.…

Want hij mag zeggen ('t welk wij ook bekennen* moeten) Dat hij zijn vijanden heeft onder zijne voeten. ----------------------------------------------------- al...schoon - ofschoon, ook al bekennen - toegeven…

Ik moet helaas bekennen, dat ik me in tijden vaak érg schaam voor het gedrag van mijn medemens.…

Ooit hadden socialisten idealen, Maar rood is wegens acht jaar paars verkleurd, Hetgeen ter linkerzijde wordt betreurd, Daar rechts een ferme zege kon behalen. Maar anderzijds is het natuurlijk goed Dat de Partij weer aan de Arbeid moet.…

ze zit naast mij haar handen bewegelijk en met een vurig hart vol van verlangen verklapt zij zonder meer de allermooiste zin van die vier woorden.…

Oei wat een lekker stuk daar. Heeft die zin? Eens kijken naar haar pols. Hé, ik zie niets! Géén kleur; dat zegt waarschijnlijk ook wel iets. Zo’n meid is vast wel overál voor in. Maar zwaargewond vernam ik naderhand Dat zij judoka is met zwarte band. -------------------------------------------- ...in sommige discotheken kun je…

Grijsbreier, snel uitgebreid, Lacht zich geen kabelsteekfrivoliteit. Jacquardpatroon speelt nimmer de baas, Hooguit visgraat, Uitgevoerd in zwart en wit, Toelaatbare grens benaderd. Inslag weert aangeslagen Rood, blauw en geel, Breit zich grijsreeks Een kleurloze trui.…

Daar hangt al weer zo’n bleek geval naar buiten. Steeds maar hetzelfde. O wat afgezaagd. Dat heeft een wandelaarster zo mishaagd Dat zij als eerste zelf maar eens ging spuiten. En dankzij deze dartele pigmenten Kan hij nu met een kleurpotlood gaan venten. --------------------------------------------------------- ...in Hoeven is een vrouw…

Zwijgend zwoel zeggen je ogen Mijn ogen zien jou zonder zicht Zonder geluid vertel ik zacht Mijn sprookjesvol gedicht Mijn hart ziet je hoort je proeft Je liefde zonder nut van zinnen En zonder zuiver beeld Gesloten lippen zonder zoenen Vertalen zonder woorden De diepe diepe zielepracht Die mij in jou bekoren Zonder tasten zonder zoeken…

W: “Het wordt tijd dat wij onze soortgenoten mobiliseren en onze bezwaren duidelijk maken. Weg met die witte suprematie.” T: “Denk je echt dat we al een kans maken? Worden de mensen er niet een beetje moe van? Bij het gedoe rond Zwarte Piet begint er echt een soort verzadiging op te treden.” W: “Ja, maar pas geleden bij Pauw was er toch weer sprake…

Uitgerekend op het hoogtepunt, toen ze zou gaan bevallen van haar derde achtte ze het moment aangebroken om tot een bekentenis over te gaan. Ze wilde de waarheid vertellen aan haar man, de vermeende vader van alle drie de kinderen. Eerst dacht hij dat zijn echtgenote ijlde en uitgeput door de barenspijn wartaal uitkraamde, maar langzamerhand werd de…

Het is herfst, de tijd om kleur te bekennen...…

Racisme zou eigenlijk geen kleur mogen bekennen, maar als de zon schijnt ben ik de eerste die zich insmeert.…

Bij de dood van de onvergetelijke Engelse zangeres Vera Lynn moet ik eerlijk bekennen dat ik me er niet van bewust was dat ze nog leefde. RIP.…

Als je mij werkelijk wilt kennen, laat ik dan bekennen dat mij dat helemaal niet zint. Bezie maar liever de illusie, die je al te zeer bemint.…

hoe vluchtig lijken wijzers de cijfers te passeren anderzijds; hoe gestaag de secondewijzer van de stationsklok waneer er geen rookzuil te bekennen is.…

natuurlijk stond hij naast haar maar zij hunkerde naar die ander aan de overkant haar leger zou zij opofferen om hem te overwinnen alles onder het toeziend oog van haar eega wiens beschermvrouwe zij was torens moesten eraan geloven lopers werden neergelegd om het pad naar hem vrij te maken paarden sprongen rond met onverwachte wendingen…

"Kleur bekennen" was het parool. Elk schepsel heeft zo zijn angsten.…

Meegaan op de golven van verdriet jubelend bij ontluikend leven bij ravijnen en dalen reis ik mee Vandaag moet ik bekennen: www.nederlands.nl dank-u-wel!…

kijk daar vliegt hij eenzaam door de nacht vroeger vloog ik mee genietend van de vrijheid geen grens te bekennen de wereld was van mij nu sta ik hier met beide voeten op de grond te dromen achter de tralies regendruppels op mijn raam…

lachend wil zij best bekennen dat zij van kerels houdt met gekrulde snorren dol op sturen rolt zij graag uiteindelijk valt zij op de Guldenmiddenweg dwars voor een oude heer op snorfiets en daar is zij dolgelukkig mee getrouwd!…

Groen Links zal kleur moeten bekennen als de partij zich weer op de politieke kaart wil zetten. Liever getuigenispolitiek die aanschopt tegen het geweten van machthebbende partijen in Den Haag dan heulen met de rechtse krachten zoals onder Sap is gebeurd.…

Ogen als smaragden Lippen van puur goud De buitenkant is mooi Van binnen ben je koud Geen warmte te bekennen Geen liefde in je hart Maar nu…die tranen in je ogen Dat is iets wat me verwart Zijn het gemeende tranen En win ik dit duel Of doe je alsof ik je kan raken En is het voor jou alleen een spel…

Ik heb ze vaak gegeven, verwondering in boeket, kleur bekennen en een zakje om ze langer te laten staan. Zelf heb ik een keer een enkele roos gekregen en dat bleek afscheid. Verwonderlijk hoe bloemen verschil maken tussen mannen en vrouwen. En toch geniet ik van fleur en kleur.…

Ik wíl het niet bekennen. Ik kan je haast niet herkennen, je ziet er zó anders uit. Ik brul en schreeuw zo luid, Dat de buren het nog horen. Ik weet niet waar ik heen moet, Ik weet niet wat ik nu doen moet, Jij hebt me zowat opgevoed. Ik ben bang voor het kerkhof en ook voor het graf, Jij moet daar nou heen, maar je verdiende geen straf.…

Het lijken lang vervlogen dagen dat ik hier op een bankje zat en de jongen van mijn dromen me vroeg hoe lief ik 'm wel had En ik dan, zacht giechelend met schaamrood op mijn wangen niet durfde te bekennen dat ik brandde van verlangen En terwijl ergens een merel een prachtconcert ten beste gaf schoven wij dichter naar elkaar dichter in…

doods gebaar slaakt de reactie een zucht ’t antwoord is nog niet gereed daar is de dringende ontucht deze dreigt, en woedt slechts door fantasievolle geesten een stilte in beladen muziek verwoest door grove beesten dit feestje is verloren, jawel geen kleur meer te herkennen zuchtend, steunend en verraden durf je schuld niet meer te bekennen…

ik heb met jou het woord gebroken gedankt om wat we zijn ik wil je tegenkomen de oogst is toekomstrijp de wijn staat te verdromen je sprankelt in de druiven mijn nectar is zo zoet we leven overvloed samen in het paradijs rakelings langs zonde het verraden gaat door mij want jij bent vrij er is geen slang meer te bekennen…

En nog even tot niet meer want de nacht is geen omhulsel het is de kennisgeving van eenzaamheid en het vulsel dat wat toen was van nu scheidt het zijn maar woorden en de plek waar ons naar werd verbannen viel nergens te bekennen de ongeloof over hoe zoiets kan breken is een verhaal te lang voor leken Het onbegrip, de vrijheid en de ironie…

Rollen zachtjes uit de ogen Kruipen langzaam in de nek Verdwijnen op een onzichtbare plek Iets heeft ze daartoe bewogen Het echte intense verdriet Is niet te omschrijven Totaal ontredderd staan De wereld als het ware vergaan En voelen aan den lijve Huilen in je hart Er lichamelijk ziek van zijn Voor niemand te herkennen Geen traan te bekennen…