Alle inzendingen over berusting

op mijn zolder huist een kwast en die schildert al dat grauwe en dat nooit vergeten ouwe tot een kleurrijk mengpaneel ’k hou hem daar nog even vast en ik laat hem rustig bouwen aan mijn nu nog onbehouwen aquarel van ’t luchtkasteel aanstonds vormt zich alle last tot een machtig schilderij -hier sta ik- en -daar sta jij- alles keurig in…

ze zwelgt zijn zinnen zonder zuchten zomaar zondag zal ze zondaar zijn zijn zwaard zal ziedend zaaien zij zal zich zielloos zingen zomaar zonder zelfzucht…

ik heb bemind in armoede van hebben en groeipijnen van zijn liep vaak verloren in de doolhof die het leven als verleden tijd in gedachten achterliet in ouder worden kwam eindelijk de rust wat ik heb en wie ik ben vloeien naar een nieuwe morgen als een bron die naar de monding vliedt…

nu de woorden blijven plakken aan de watten in zijn hoofd en hij niet weet uit te leggen wat hij altijd heeft geloofd leven wegvloeit uit zijn lichaam in de voegen van het pad dat hij volgde heel zijn leven en waar hij nooit genoeg van had nu de klokken sneller tikken dan het kloppen van zijn hart en hij namen uit zijn verleden in…

ze woonde in het dal van pais en vree zo ogenschijnlijk innerlijk tevreden obstakels werden, levenswijs, gemeden en ’s middag dronk ze kalm een kopje thee de kater op haar schoot had geen idee van onrust uit een sluimerend verleden de bange blikken, schijnbaar zonder reden hij onderging haar strelingen gedwee ze vond haar weg, manmoedig,…

Wat kan ik anders doen dan machteloos berusten nu zij me schrijft over haar lage lusten en dat ze hoopt dat ik sportief aanvaard dat zij en die ellendeling elkander kusten Dat ze het schrijft is 't onomstotelijk bewijs ik schaats riskant op in haar lente dooiend ijs verkleumd en eenzaam bezig aan een hopeloze reis Warm maar sportief gekleed…

zoals je daar nu ligt onnatuurlijk breekbaar tussen de witte lakens zou ik van je kunnen houden je kijkt me aan zonder iets los te laten maar laat eindelijk wat houvast zien ik beantwoord je blik in stille aanvaarding toen ik wegging bleef de deur open jij kon hem niet meer sluiten en ik heb dat nooit gewild…

We wierpen elkaar de brandende bal van het moment toe, aan- en ontmoedigingen, verwijten, de berusting die we zelf niet wilden. --------------------------------------------------- Dit gedicht van Mark Boog (1970) verscheen in het jongse nummer van Hollands Maandblad.…

Slenterend door 't lenteland stiefelend langs sloten dwalend langs de waterkant goud, zonovergoten... Zwervend langs het wuivend riet banjerend langs bermen luisterend naar 't hoogste lied van ijle vogelzwermen... Dolend door die heerlijkheid leef ik 't intensiefste dan ben 'k in al mijn eenzaamheid het dichtst bij jou, mijn liefste…

Mag mij dan na zo veel treuren Zo veel zwoegen, zo veel wee, Niet een uur van rust gebeuren Op een stille legerstee? Drijft mij, met gebroken lenden, Kreupel, ademloos, en krom, In een kring, die nooit zal enden, ’s Werelds tuimelmolen om? God! Gij zag mij heel mijn leven Aan natuur en leedgenoot Onvermoeid ten beste geven, Waar uw wijsheid…

Iemand zou nooit komen die iemand schat was jij, toch blijf je altijd in m'n dromen want jij, jij was van mij. Vier maanden heb ik jou gedragen, had me er zo op verheugd. Ik bleef achter met zoveel vragen want weg was opeens alle vreugd. Ik heb nooit je haartjes geroken of je handjes gevoeld, mijn hart was gebroken. Maar ik weet;…

Het hart is leeg en berust.…

wachtende ongeduldig dolend in het ongewisse blijvend starende ogen priemen in het niets dat een leeg beeld weergeeft op een troebel netvlies een diepe zucht zakt diep weg verloren in machteloze strijd om zekerheid eindeloze stroom gedachten verwaaieren in een onrustig hoofd bezeten moe en gestreden berust hij…

Kalm legt de diepe zee zich neer naast duin en boterbloemenvelden akkers met aaneengeregen zaad liggen geduldig tussen sloten vol verleden tijd van bovenaf gezien een lappendeken anders lopend was het toch gelijk gebleven in een aangepast patroon…

maan probeert haar schone schijn nog vol te houden en hoog verheven blauw plaats maakt voor diepgrijzend grauw dat zich droef vol tranen zoog Waar wolken zich verweven tot dichte deken van de nacht die zich over het daglicht strekt en haar met duisternis bedekt als tijd de eeuwigheid verruild Mijn stille schaduw vleit zich moe en in berusting…

Oh Dood ik huiver niet ik heb geluk gehad en meer! kon drinken van de liefde en Tijd was aan mijn zij. Oh Dood u kent mij goed het duister hart gewond de geest in pijn en smart doch immer niet gebroken. Oh Dood omarm mij niet schenk mij geen mededogen laat wanhoop en ook pijn mij leren van dit leven. Oh Dood verklaar u nader dat…

Het werd een soort van reflecteren en berusten met dat brandende gevoel rond je borststreek. Je telde je rijkdommen en legde ze naast de weg erheen. Vroeg je af wie je had verwaarloosd om hier te komen, hoe je versneden wederhelft van vroeger het nu deed en hoe verknipt je klaar was en open lag voor het heden met optie op de toekomst.…

Wanneer de levenden, de doden met rust laten en zowel de doden de levenden, zal er tenslotte meer vrede en berusting komen in iedere ziel. Roep niet voortdurend een mensenziel aan! De levenden dienen ook onafhankelijk van elkaar te bestaan.…

Een overtuiging die berust op geloof, is moeilijker te veranderen dan een die berust op redenering.…

Vader ben je en blijf je met sprekende ogen en stralende berusting in gebluste liefde...…

Wanneer zij, gebroken door de vragen, Ten einde raad, de derde man de hare noemt Begint haar te dagen, dat er dingen zijn die ze niet weet. Het eerste raam was steeds het hare Ze ving het zonlicht en de mijlen tot de zee Als hij haar ontmoet, en ze glimlacht ter bezwering van alles dat zij niet eerder kende En ze zich sluit als een stenen…

De Here God als antwoord, laat mij berusten in mijn vragen.…

Berusten is verzinken in behoudsgezindheid, is wegglijden naar rechts…

De maakbaarheid van de samenleving berust op de kneedbaarheid van het individu.…

De voorspellingen van neerslaghoeveelheden en overstromingsrisico’s berusten op natte-vingerwerk.…

Zijn takken hangend onder zware wintermantel berust in zijn lot.…

Nu het bijna donker is heb ik te berusten in wat ik ben vergeten en waar ik niet toe kwam.…

Lafheid berust vaak op goede informatie, moed op gebrek aan inzicht.…

Berustend afwachten maar? Die avond kan nog voor de grootste verrassingen zorgen!…

Het uiteindelijke geluk van de mens berust hierin dat zijn mogelijkheid om te herkennen dat zijn mogelijkheden afnemen afneemt.…