Alle inzendingen over bloes

Ze pasten in de manchetten van de chique witte bloes die ze me cadeau wenste te doen.…

Memolijstje met opzet kwijtgeraakt, bed met lavendelgeur al opgemaakt, de bloes met kleine knoopjes klaargelegd, afspraken voor twee dagen afgezegd. De wekkerstem: weer wijs en veertig jaar.…

Gewoven zwevendzachte zijde omplooit vervagend schaduwrijk gefluisterd valse beloftes vervliegen als slechte dromen van gisteren lichamen vervloeien intens zoeken grenzen in liefde illusies bouwen kastelen vluchtige luchten het fundament rozen bloeden zwarte schaduw in maanlicht ijskristallen koud diepe haat wortelt in liefde en bloesem…

Ze pasten in de manchetten van de chique witte bloes die ze me cadeau wenste te doen.…

Ze pasten in de manchetten van de chique witte bloes die ze me cadeau wenste te doen.…

Er was eens een dokter in Groesbeek Die gaarne in Loesje d'r bloes keek Hij vond zo'n omvang Van medisch belang Hetgeen naderhand echt een smoes bleek…

ik weet niet wat het is de bloes die je draagt de kleuren die je koos is het wit of roodbruin misschien zelfs kopergroen zijn het je ogen of de kastanjes in je haar of is het eenvoudigweg de appel waarin je stevig bijt goudgeel van schil of het steeltje dat je niet eet maar waar je heel sappig naar kijkt…

Zij zoekt iets in de donkere kamer Het gordijn wordt opengedaan Zij heeft mijn bloes scheef aangedaan gaapt ongeremd en kijkt mij aan Ik doe alsof ik slaap, zij zucht verdwijnt en komt krabbend terug Nog even en dan duwt zij meedogenloos haar koude benen in mijn warme rug…

op restaurant niet-roker tafel en vlak voor mij een versgeschilderde dame een witte bloes heel strak lange roze nagels niet knap tussen twee lange vingers afwisselend sigaret en sigaret tandenstoker sigaret sigaret en tandenstoker zij rookte zich heel krap.…

Uit ronde borst klinkt borrelend omhoog, ons vroege lente’s vreugdelied. Schril tjilpen de vogels hun eerste voorjaarszang, waarvan ik met volle teugen geniet. De winterse kale takken langs de weg, beginnen langzaam te ontluiken. Tere knopjes in uiteenlopende kleuren, zullen weldra hun bloesems laten ruiken…

Gelukkigerwijs had ik de lichtblauwe bloes met het fijne streepje, die ik van mijn tachtigjarige tante had overgenomen, aangetrokken en droeg ik daarop de kralenketting.…

Ze herkennen de bloes die bij hun bekend staat als de blitsbloes. De volgende dag gaan ze een weekend naar de Ardennen voor eenvoudig klimwerk als conditie training.…

Ze draagt de zelf-vervaardigde bloes en rok en de elegante schoenen, die ze nog zou dragen tot deze vervangen zouden worden door het lompe, grove. orthopedische schoeisel. De foto is genomen op de Rijnboot.…

Je bloes die half open staat het kippenvel in jouw straatje van Vermeer en de houten bank In de tuin van een zomer waarin jij op mijn schoot lankmoedig heerste met warmte en geuren uit de huid en de haren Bij elke kus de lippen als een krent samenkneep voordat jouw tong flitsend uitschoot mijn wezen diep beroerde Wij wachten samen…

Elk begin is heilig zwanger van een zwellend universum ook wanneer je langzaam je witte bloes losknoopt doorheen de stilte als het droge knetteren van een insectenvleugel en het bleke zonlicht zachtjes vallen laat op je bange schouders, ik echter ben gevangen in de diepte van je navel.…

De mooie roze spencer en de witte bloes die zij mij schonk bewaar ik als souvenir.....…

De arts, mijn trouwe bondgenote van lange jaren, naderde mij en wrikte en wroette met de stethoscoop in de nauwe halsopening van de hoog dichtgeknoopte bloes, bij de aanzet van de welvingen van mijn borsten.…

Soms stel ik me voor dat ik je echt ontmoet Een rosse bloes met korte mouwen, een beige rok tot op de knieën en zwarte klakschoenen je kijkt me aan en dan snel weg Loop naar je toe, jij tilt je armen op ik schuif mijn handen onderdoor leg ze te rusten op je schouderblad Hoe de spanning uit spieren verdwijnt tot je soepel en zacht tegen…

Het droomhuis achter de duinen (Dat wij lentebries noemen Omdat we het niet meliger konden verzinnen) Is door man en muis verlaten Haar flanellen bloes over de armleuning Begin ik al grondig te haten De mouw ruikt nog naar vrouw Ik kuch De hoveling die haar met ingetogen zwier Uit de sluimer sleurt Het huis geeft geen kik In het omgewoelde…

Je bent gestorven maar niet dood je beeld verschijnt als ik wat sta te staren naar een pagina: een Hawaï-bloes paars met rood, je lange vingers op het bruidssatijn, een hoofd waarvan ik weet dat het van jou moet zijn Ik heb je langzaam zien vervagen tot ik de ramen van de kamer…

ik zie je lopen door de lanen van plezier de calypso draait vertier de feesttent is al open je lach is blonder dan je haar, heupen in nauwsluitend zwart je rode bloes accentueert apart de een blaast vuur de ander slikt zijn zwaarden het schieten op de vogelwei en kunstige dressuur met paarden als de kaarten zijn geschud en de…

De kleine voederbieten afveegbaar aan broek of bloes, voor vee bestemd, de paarswitte schil gretig bijtend verwijderend. Wit vruchtvlees waar mond gulzig maag verteerbaar mee omgaat. Kauwend op zuring vind ik mijzelf dromend terug, terwijl ik als Januskop naar toen en nu staar. noordhorn, 1 juni 2005…

Toen zij zei, dat ze wel van ‘n zonovergoten strand hield zon voeding voor de ziel de aarde een tuin boek in haar rugzak was, scheurde hij zijn bloes open om zelfs beenmerg stralen te laten opvangen als bloedverwant.…

Ze kwam me tegemoet in de winkelgalerij, strompelend achter een rollator (grijs haar, ruiten bloes, een gouden tand in het gebit) en ze sprak mij aan met de woorden; "Het valt niet mee".…

Op de foto draagt ze een geruite bloes en zwarte spencer en de ziekenfondsbril met ronde glazen en haar haar krult weelderig. In de familie stond ze bekend om haar lusteloosheid. Verhaald werd hoe ze apathisch urenlang in een boek kon staren zonder een bladzijde om te slaan.…

Mevrouw de vrijwilligster sjoelt en speelt al twaalf jaar bingo met de ouderen en zij draagt op haar bloes de chique en trotse zilverkleurige speld die haar waardevolle en zozeer gewaardeerde functie vermeldt.…

Struikelend baan ik me een weg naar broek en bloes.…

jonge mannen: mijn ooms Gérard en Guus, onschuldig, in het nette kostuum, de stropdas naar voren springend in de uitsnijding van het colbert, de handen elegant en kennelijk berustend gevouwen; mijn vader met ernst, passie en poëzie op het gezicht na de oorlogservaringen; opa, die ik niet gekend heb; mager, reeds ziekelijk; tante Cecile in de ruiten bloes…

Ze schatte hem een jaar of twintig en hij was gekleed in een korte beige broek en een lila bloes. Ze merkte, dat hij steeds naar haar keek. Mooie bruine benen had hij en tot haar schrik zag ze een dikke knobbel op de plaats van zijn geslacht. Wie loopt er nou zo bij, dacht ze.…

De elegante bloes en het gepermanente haar vormen als het ware de uiterlijke tekenen van het streng in toom gehouden verdriet en van de verbittering die de genadige dood welkom heten. De letters dansen wellicht voor haar ogen en door haar brein dansen wellicht de gedachten aan het leed dat een leven tekende.…