Alle inzendingen over boeg

Als ik het nu eens over een andere boeg gooi, voel ik me dan verlicht of voel ik me dan bezwaard...…

Maar, zeil voort met wind en stromen En, ben je eenmaal ver genoeg, Wend dan over d’andren boeg!…

Elke minuut ten volle leven als bruisend water voor de boeg, dat een moment de zee verlaat waar het aan toebehoort.…

Drie kinderen hun moeder en als laatste de vader wat heeft zich afgespeeld achter hun deur wat heeft er gespookt door zijn hoofd verbijstering en verdriet een heel leven voor de boeg die kleintjes stoeltjes leeg in de klas stemmetjes verstild zo wreed hun lot…

De vlinder is weg Ze stierf te vroeg In de lente Een leven voor de boeg De dagen zijn lang De nachten zijn zwoel Ik dool er in rond Met een leeg gevoel De vlinder is weg Zo lang gewacht Ik hou me niet groot Ik huil zacht De vlinder is dood…

de boekanier plachte zich te redden door het vlot dat op de plecht gelegen vooruit te duwen naar de steven doch hij verzonk met moed en zeemanstaal maar niet voordien hij at en dronk van het laatste avondmaal nog eenmaal restte hem het zicht om de boeg te zien weerzinken toen het schip bij het gericht zich knielde in de avondvinken…

Er gaat gevoel verloren te snel...te vroeg beroofd in de wetenschap van drenkeling voorbij de boeg Dragen het einde langzaam dichterbij ik dichter bij jou jij fluistert mij Krijg ook ik de tijd te zeggen…

Coletje was gisteren jarig kreeg een kaaps viooltje in een potje en at het op Coletje moest aansterken ze had een zware bevalling voor de boeg de maan was vol met de geboorte van haar zoon zo gaat het leven van Coletje al een hele tijd en enkel de planeten die het weten pampers at ze eerder al…

ik ben alleen zo zonderling alleen en al hoor ik liederen als stemmen om mij heen dan nog ben ik alleen gescheiden rapen wij de repen duister die ons nog verbinden en onze boeg die mee deinst op het tij zal de waarheid in de fonkel vinden er is geen heil in onze dronk wat hunkert naar het lot want zowaar ik voer en zonk is deze vers…

Je zit hoog op een stoel als het ware, je gaat wel heen en weer, maar je voelt je daarbij op je gemak, terwijl in de diepte de kop van het beest gelijkmatig naar voren glijdt als de boeg van een roeiboot, met schokjes. ------------------------------------------ Uit: Polaroid gedichten 1955-1976…

Vingerpuntig wijst zij naar omhoog waar zij dwarrelen in cirkels naar benee met de dood voor de boeg Laat me voor het roesten verkleuren van groen naar rood naar bruin naar grijs naar wit Klok eeuwig op half zeven zelfde tijd om op te staan en weer te gaan slapen dood of leven om het even Het zal wel nooit wennen de achteruitgang…

Soms wappert de trotse driekleur aan hun boeg. Deze omgeving vormt mede het decor van mijn jeugd. Ook is het doktershuis er nog aan de Sint Josephstraat die naar het centrum van de stad en naar De Heuvel voert en op de hoek van de Prinsenhoeven treft men nog het café aan met witgepleisterde puntige gevel.…

weer weg met strand, zee en zon weg met terrasjes en drankjes op 't balkon gewoon weer lekker lezen en op tijd naar bed da's voor mij ultieme vakantiepret Niemand die 't begrijpt, met vakantie ben je blij maar de regelmaat van werken, da's meer iets voor mij in 't weekend een mini-vakantie is genoeg met gelukkig een werkweek voor de boeg…

Het kindje had nog heel wat voor de boeg. ----------------------------------------------------------------- Uit: 'Au! De rozen bloeien; sonnetten van bedreigd geluk', 1983.…

verwachtingsvol kijk naar de rest Sterk ben ik nu geworden in de strijd om m'n geluk moest ik helaas over vele horden De eerste pasjes zijn gezet het seksueel misbruik ligt in het verleden daardoor ben ik van de ondergang gered Rennen, springen, huppelen is nog te vroeg dit is pas het nieuwe begin en ik heb nog veel hindernissen voor de boeg…

het dek blinkt relingen alom zon kaatst koper door patrijzen lager wal keert boeg en romp een waterspiegel toont afgrijzen opgetuigd met zeemanskunst het scheepje zonder lading matrozen paraderend op het dek niet wetend dat de bodem lekt de kapitein in loondienst van de tijd en heersende moraal jaagt eigentijdse passagiers van boord…

het dek blinkt relingen alom zon kaatst koper door patrijzen lager wal keert boeg en romp de waterspiegel toont afgrijzen opgetuigd met zeemanskunst het scheepje zonder lading matrozen paraderend op het dek niet wetend dat de bodem lekt de kapitein in loondienst van de tijd en heersende moraal jaagt eigentijdse passagiers van…

de golven werpen zichzelf voorover over de boeg van het dan gelijktijdig zich terugtrekkend water toevallend op het strand, ondergaand, een geweldige ruis ontstaat waarvan men niet opkijkt en waaraan men zijn stap niet aanpast gelopen als ik, anderen, hun wandeling even eenvoudig maar heel uitzonderlijk toch anders beschreven: hoe zowel zij…

Een steeds groter wordend probleem, de proefwerkweek weer voor de boeg! Ik wil wel goed mijn best doen, geen gezeur en hoge cijfers. Toch lukt het niet mijn denken, te storten op de schoolwijzers. Waar is mijn wil gebleven, om goed te kunnen presteren? Vanbinnen echt een puinhoop, dus school kan mij niet deren.…

Het noodweer luwt met droeve snik waar druppels verbergen onder tranen die zich na droogte steeds vaker banen langs getrokken sporen uit menig ogenblik Triest gevoel ebt weg in sterke vlagen paniek slaat golven langs boeg voorbij het zicht schreeuwt gillen binnen mij geraas overspoelt mijn angstige vragen `t is niet zo dat je er niet meer…

Er diep aan denkend stond hij dromende Voor op de plecht en als de boeg zich hief Was 't hem te moede of 't zich reeds bewoog Onder de verten, waarin 't sluimerde, Terwijl 't schip, door de waterscheiding schuimende, Op de aanbrekende geboort' toevloog. Maar toen het lag ontdekt, leek het verraad.…

In het lange en vooral rechte, kalme kanaal, rimpelt het water rustig voor de scherpe boeg uit, soepel snijdt honderd meter zwart/wit geverfd staal het water in de lengte doormidden, zonder geluid.…

flora en fauna om me heen zwijgen naast het riet mierzoete en plakkerige momenten laten boteren gewoon een glas delen gorgelen met boorwater hoe jong overstemt het leven als fontein bloeiend ouder dan eeuwen groots en ik bottelier in eigen kajuit draag een linnen blouse voel ik me vreemd zo teder weemoedig wiegen terwijl tegen de boeg…

De vuisten van de man om glas gebald, De schedel barst terwijl de Opera vedette zingt en zingt. 2 De groene berg, een schuimend verre kustlijn De koele bries De karmozijnen lippen De witte handen van de maagd, het natte haar doorwoelend De armen roze wiegend en het schelpen bed De vederlichte boot vertrekt westwaarts De vrouw op de boeg…

Duinen geven geen antwoord het strand stuift, er staat een grijze zee Over de boeg van de hoop. Ze vraagt benauwd: hopen waarop? Dat de woorden niet liegen? Minnaars elkaar niet bedriegen? Zelfmoord en dood tot hetzelfde taalspel behoren?…

de dag steeds meer in jou ik leef me helemaal in Ik ben nog maar pas begonnen vanaf het moment dat ik je zag ben zo dankbaar en voel me uitverkoren dat ik over ons schrijven mag Wat er verder gaat gebeuren is niet bekend daarvoor ken ik je niet goed genoeg speel ik later een prominente rol hebben wij veel moois voor de boeg…

- - - - - - - - - - - -- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - gers - gras boeg - schoft, borst gierig - begerig draf - restant van koren oest - oogst betna - tot bij, tot binnen spon - zog, moedermelk schalk - knecht…

Als een zwerm zeemeeuwen ronddartelt bij de boeg dan weet ik dat ik weer thuiskom. Als ik een mooie vrouw betraand op de wal schichtig zie zwaaien dan weet ik het zeker. Als de scheepshoorn ons vertelt dat zij de mensen aan de wal groet is het helemaal zeker. Thuis wacht op ons. Voorbij de barre tocht op die mooie blauwe reus.…

Er is nauwelijks of welicht geen enkel een moment in de Amerikaanse geschiedenis te vinden, waarop de president een moeilijker klus voor de boeg heeft.…

Hij wenkte, hij wuifde naar vader, Die lachend hem wachtte op de boeg. Toch scheen die het wachten te lang toe: Hij waadde de twee tegemoet, Hij pakte, hij kuste zijn jongste, Met handdruk werd de oudste begroet.…