Alle inzendingen over breekbaar

Weemoedig ziet ze op de kast het allerlaatste poppenbordje; haar vingers zoeken in haar schortje elkander voor een stil gebed, als tijd weer wordt teruggezet. Een boze hand die kopjes wast en breekt; haar grijze ogen sluiten; herinneringen die niet buiten, maar binnen bleven levenslang; dan sloft ze even naar de gang. Haar kleine schreden…

zoals een kind een schelp koestert ijl en breekbaar als een schat zo heb ik jou ook liefgehad…

als glas is mijn hart in haar handen doorzichtig voorzichtig het kan stuk als was is mijn ziel in haar ogen te kneden tevreden van geluk…

Gewikkeld in dekens Verblijvend Hier ver vandaan Luister ik naar woorden Die weerkaatsen op de maan Een poging om haar Te horen Haar te willen verstaan spijt in het hart Dat die poging Me is ontgaan…

Mijn dagen heb ik gedisciplineerd gepland. Zo komt er iets uit mijn handen. Verhalen schrijven, met naald en wol oude truien verbouwen - monnikenwerk - en soms portrettekenen. Maar omdat ik geen geld verdien met wat ik doe én thuis werk, vindt men het heel gewoon mij te storen tijdens mijn werk. Als je als moeder thuis bent, zit je te niksen op de bank…

Zacht, je lach je rug is zacht je schouder even aangeraakt mijn voeten raken hard hout aan ik pas niet in je bed mijn arm om jouw zachte middel jouw zachte hoofd onder mijn kin zeg maar niks en doe maar niets probeer zo zacht te blijven, lig en ik zal je voorzichtig bewaren…

Hier sta ik breekbaar als glas je trapt op me breekt me in duizend stukken waarom heb ik je verteld dat ik om je geef? Hoe kon ik zo dom zijn? Je blijft terugkomen keer op keer je trapt op mijn glazen hart en ik ga kapot je weet dat glas scherp is zeker als het stuk is en auw....het doet zeer…

Hoe betrekkelijk is ons leven We krijgen het even te leen Toch blijven we maar streven En haasten ons overal heen We zullen pas echt afremmen Aan het eind van ons bestaan Ons leven daarop afstemmen Zodat we zo door kunnen gaan En als een leven dan gestopt is Niet langer meer in bruikleen Voelen we langzaam het gemis En streven we nergens…

Zou men wat schamper naar ons landje kijken Nu Ajax en die dijk zo breekbaar lijken? - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - ... De dijk bij Wilnis brak en Ajax won met zeer veel moeite in de verlenging van Grazer AK ...…

Ik had een toekomst, zoveel plannen maar 't is zo breekbaar, het geluk…

hoe de tijd open te vouwen als de dagvlinder haar vleugels naar de horizon richt hoe te verplaatsen de hemel te verkennen van leven naar licht hoe te benutten de herinnering van een tel in het eeuwige de sprong van niets naar iets als lijnen van mica, gespleten open en dicht…

De lach die hij liet in haar viel dwarrelend in deeltjes wij onbreekbaar achter blauwe ogen gesmolten zijn stilaan voorbij er is papieren honger en leeg van verliezend wachten klein…

Dag vrouw, dag mooie zachte pop breekbaar ben je geworden en breekbaar is je lot.…

Mijn moeder was een eekhoorn In een berijpt en breekbaar bos…

hoe breekbaar de glans van spiegelende berken in de waterplas…

Zo teer als de vlinder zo ben ik Zo breekbaar als glas zo voel ik Zo fragiel is mijn ziel…

Het hart breekbaar als glas te lijmen in vriendschap als liefde haat verdringt…

grond genageld zat ik zie je staan in opgetrokken stof nog zijn je kleuren dof je recht je rug en vindt jezelf terug temidden van de chaos je bent niet breekbaar meer maar trotser dan de rots waar je op leunde…

Als geluk niet als glas zo breekbaar was maar hard als steen, zou je dan alleen al voorzichtig zijn? uit angst voor de pijn als het je raakt...…

zoals een kind een schelp ijl en breekbaar koestert als een schat zo heb ik jou ook lief gehad…

je oogt roestig vandaag en de wind is op collectetoer hij neemt alles tot je naakt en breekbaar de lente tegemoet rilt…

Geluk is zo broos teer en breekbaar dat, als men 't al te hard vastpakt, het risico neemt dat het uit elkaar spat.…

laag voor laag zoek en graaf ik steeds dieper naar het breekbaar vermoeden van liefde van leven in aardse geborgenheid…

waar zilvergrijs in wit weerkaatst als schaduwverlangen verborgen blijft wacht een vrijheid dit ijzig gordijn in haar breekbaarheid de zonneschijn…

Een wit kussen Een wit hoofd Ogen met een kinderlijke glans Breekbaar zo kwetsbaar Je knuffel bij de hand Je geeft geen grote woorden meer Aan al die kleine dingen Geen trieste woorden meer Aan al je geleden pijn Je hebt geen blije woorden meer Voor de gelukkige momenten Je hebt geen namen meer Voor een ieder om je heen Nog eenmaal…

Het licht weerspiegeld blauw Breekbaar en dun als alles Vervuld met het leven Daarop bloeide ik voort Als nu het rood weg is Zal ik als bron verdampen.…

Tussen ons en het niets staat ons herinneringsvermogen, een problematisch en breekbaar bolwerk.…

Zoals je loopt melodie Dwars tegen de wind Zoals je ogen zwijgen Voorbij de horizon Puur, breekbaar Jouw woorden mijn gedachten…

de laatste zon de hemel wolkt zich dicht winter mij bevries de warmte die ontdooide plak mijn adem in sterren op breekbaar glas vergeet maar niet wat was…

zo breekbaar als je schoonheid was zo teer het ogenblik het is niet de tijd van rozen tracht ik in je ogen zonder woorden wat mededogen een beetje troost te strooien al was het maar een vleugje hoop.…