Alle inzendingen over dieren fruitvlieg Proust herinnering zuivel kamperen weemoed

Maar het onderscheid tussen willekeurige en onwillekeurige herinnering zal dat groot formaat fruitvlieg dat bleef steken in het restantje yoghurt op mijn oude `kampeerbord' op de camping van Guipry-Messac (prachtig om op een camping met zo'n naam - spoileralert - ten onder te mogen gaan) worst zijn geweest.…

willen - zwemmen in de overdaad Ontaard uit prille grillen Gemolken door een klier Een moment van stille prammen badend in het vrouw’lijk zaad Ja terug naar af – het mens’lijk dier…

Fruitvliegen zijn onverbrekelijk verbonden met de zomer. 'Eén fruitvlieg maakt nog geen zomer'. Er moeten er meer van zijn, wil het écht zomeren. Het gaat om de macht van het getal en dat verstaan ze als geen ander.…

dezelfde zachte zee azuur en zilvergroen waar zonlicht deinend meebeweegt mijn oog zich in ontroering leegt herinnert mij aan toen…

Het geringe verschil tussen het aantal genen van de mens en dat van de fruitvlieg bewijst niet de eenvoud maar juist de complexiteit van het systeem waaruit de mens is opgebouwd.…

Neurowetenschappers uit de VS (Princeton) hebben de 139.255 hersencellen van de fruitvlieg minutieus in kaart gebracht. Grote klasse die me versteld doet staan van de gedachteloosheid waarmee ik zomers met mijn 86 miljard (!) hersenneuronen de fruitvliegjes vanaf mijn rijpe bananen de dood in klap.…

Herinneringen - Nooit alleen maar positief: Minstens bitterzoet…

De kerstboom afgetakeld van de zijden rozen, die we, lonkend naar de voorjaarsvelden, weemoedig, nu al, opbergen in oude dozen met de herinneringen die ons vergezelden.…

Herinneren is reproduceren van beelden uit de jeugd vervlogen periode vol traag verdwijnende onbezorgdheid verloop is stotterend niet gelijkmatig nu eens snel overspoeld door messcherpe prenten dan weer lege laden in de grijze cellen met veel moeite plaatjes te voorschijn persend uiterst langzaam verhelderend: eerste auto’s in Fordparade…

Met een soort van weemoed voel ik het natte zand onder mijn voeten wegslippen. Zandkorrels glijden en glippen tussen mijn tenen. Mijn voetzolen zakken dieper weg , terwijl het zeewater klotsend in kleine golfjes, op en af in schuimende kopjes mijn benen omcirkelen.…

Mijn genetische codes zitten te diep in de biomassa om de verschillen tussen u en mij te verklaren, maar u mag voor uw religieus gemak ervan uitgaan dat u door de Heer in elkaar bent gezet en ik door de Zuivel.…

De vergankelijkheid tot bestendige kunst transformeren was Prousts missie. Dit deed hij door het geheugen, geleid door associatieve, lees: maatschappelijke patronen van de onbewuste herinnering centraal te stellen.…

kamperen bleek ‘terug naar de natuur’ de zoektocht naar een langvervlogen leven en wij, gejaagde mensen, werden even de jagers van het allereerste uur we waren door een trotse stam omgeven die aangestoken door een heilig vuur begon aan een vergeten avontuur de borst vooruit, het lege hoofd geheven wel jammer dat de regen niet bedaarde…

En daar is de grote, zwarte koffer met rode sticker met de tekst: "Hotel Rio, Genova", herinnerend aan de Rome-reis die wij als gymnasiasten maakten, aan het hotel en de hotelkamer, hooggelegen in de nauwe steeg met de pastelkleurige Italiaanse gevels, waartussen de was van de Italiaanse omwonenden wapperde.…

Verder herinner ik mij van die hele vakantie zo goed als niks, van de andere twee trouwens ook niet. Maar één ding heb ik wel geleerd: vakantie is niks voor mij. OOST WEST, THUIS BEST.…

Klam is de slaapzak en kil, spierpijn van schedel tot bil. Jupiter slingert zijn schicht: donder en bliksem en licht; Pluvius, incontinent, watert precies op mijn tent; Aeolus’ giftige winden weten me feilloos te vinden; Venus, zo kuis als de maan, wakkert mijn lusten niet aan; Bacchus schonk wijn noch genoegen: dicht waren…

Herinneringen koester ze diep in je hart Beleef vergeten momenten voor een nieuwe start Met weemoed een glimlach wordt vroeger vandaag Maak van heden de toekomst zonder gewetensvraag?…

dreunt de branding haar monotone zang koester ik de herinneringen aan dat land zo ver van mij vanwaar ik kwam…

Herinneren mij later, van wat eens was geweest.…

Zo ben ik weer hier en staat de tijd mij toe te beginnen met een ochtend die woorden bederft en de regen koestert als de zwijgende boodschap van weemoed over een warme nacht en gedachten die herinneringen verleiden maar uiteindelijk niets meer verzinnen en alleen een tergende kater beloven…

Als trouwe aanhangers van dit fenomeen kozen we – vrouw, hondje en ik - ook dit keer voor kamperen. Toch is er een verandering. Gingen we voorheen gewoon in onze eigen tent en op de bonnefooi, dit jaar zijn we luxe gaan kamperen. Dat wil zeggen dat we op vier locaties bungalowtenten huurden, volledig ingericht.…

van ver uit de stad beweegt een driekwartsmaat over de huizen door het open raam de kamer in, voorbij de stoel langs de tafel, zo in mijn bed alwaar ik luister naar de wals de wals geeft een glimlach en wat weemoed een herinnering en wat tranen op het gezicht van een ouwe dwaas…

Ik ruik een treurige geur op een reünie geur van vergankelijkheid weemoed en nostalgie. Ik proef de treurige geur bij een ter nagedachtenis ruik en proef herinnering van dát wat niet meer is.…

Ik dool door mijn hoofd op dit late uur en kom langs stille wensen, niet uitgesproken gedachten, vage herinneringen, smeulend vuur. Ik dool langs niet geheelde wonden, onverwerkte angsten, heimelijke zonden, zacht verdriet om mensen die er niet meer zijn. Ik zie ze aan met weemoed en met pijn. Het is de blues…

Daar moeten mensen nu soms gedwongen kamperen. Niet te verwarren met (Henk) Kamp eren.…

Je geeft me een gedicht en schenkt me de stilte langs ogen, stil bewaard De weemoed van een droom, veilig opgeborgen, in het herkennen van jouw verhaal Samen kwetsbaar, zo verloren als woorden worden stilgelegd in tranen zonder samenspraak Je geeft me een herinnering en schenkt me lege handen, een omhelzing, stil aangeraakt…

Ik dool door mijn hoofd op dit late uur en dwaal langs stille wensen, niet uitgesproken gedachten, halve gedichten, vage herinneringen, smeulend vuur. Ik dool langs niet geheelde wonden, onverwerkte angsten, heimelijke zonden, zacht verdriet, langs mensen die er niet meer zijn. Ik zie ze aan met weemoed en met pijn.…

Hij poedert neuzen aan de kom en mengt zich met een klutselkwast wie moeite neemt die klopt hem vast voelt zich al roerend minder dom Want Doktor Oetker is niet zwaar `t is zuivel, water en een zakje smijt het tezamen in een bakje een ei erbij, schudden en klaar Wel jammer is als fout gespeld recepten onverklaarbaar lijken afvalligen tegen…

Zij fluiten heden liederen zoals zestig miljoen jaren geleden hun gebrul hartverscheurend diep tot ongekende impact sloeg de wereld omtoverde in asgrauw donker vergetelheid en tijd zich tergend langzaam voortschreed tot overblijfselen bewaard in uit hete asregens voortgekomen grondlagen ons vol weemoed herinneren aan hun harmonieus…

De herinnering aan die mooie stad wekt geen verbittering ik heb hem lief gehad.…