Alle inzendingen over duizelig

De rivier glanst van waterkeien tranen. Een rilling van muggen in brailleschrift. Ze dansen prikken in de spiegel alsof ze met hun kleinste teen de kogels uit het bloed van de wereld proberen op te vissen, uit te wissen. Schuiven uit op bemoste stenen. Wachten vanzelfsprekend als troost op verdriet tot de aarde begint te leven, te beven of…

Je begrijpt dat het je dan gaat duizelen.…

Beetje duizelig, dat wel, maar dat zal wel niet aan het aantal omwentelingen van deze aarde liggen. Eerder aan het flesje rode wijn, met de welklinkende naam, ‘Cabernet Sauvignon’. Het was dan ook een zware avond geweest. Een avond, vol overleg en afwegingen. Met ‘Mijzelf, Geweten, Toekomst en Hoop.’…

Als je staat op schouders van reuzen kan het je ook gaan duizelen.…

Bijna was het een zomerdag geworden. Wanneer de temperatuur de 25 graden haalt noemt men het een zomerdag. Toen ik van huis ging was het 22 graden, toch lekker weer bij een hemel met een paar kleine cumuluswolkjes en weinig wind. Ik besloot na het ontbijt te gaan wandelen. In mijn rugzak deed ik een paar koeken, twee flesjes water en verbandmiddelen…

Ik voelde me duizelig Akelig en raar Ik zag dingen die niet bestonden Help!!Een duivel daar! Maar opeens besefte ik het Ik voelde de laatste stoot Ik schreeuwde van angst: Help!Ik ben…..dood!…

Voel me de laatste tijd vaak duizelig, denk dat het komt omdat de aarde rond is.…

hoe zou ik kunnen de duizeling weerstaan mij eindeloos te verliezen in de koelte van je diep ingesneden bestaan als je haast teugelloos ja uitdagend je charme evoceert onder een pergola in de schaduw van halfwilde rozen…

Blauw blinkt de hemel Zwart zuigt het asfalt Waartussen ik sta Trilt de lucht van de warmte Verlicht mijn hoofd tot duizelen Plakt mijn zolen aan de grond…

(Moulins de Paillas) cirkels schrijven in de lucht het optellen van talloze nullen tot je er duizelig van wordt... als de wind eindelijk gaat liggen zwijgen de wieken de molenaar kan gerust huiswaarts gaan…

ik keek naar mijn schoenen ze staarden terug nietszeggend gingen hun gang ik schaamde me en volgde stap voor stap tot de klap me duizelen deed ik stond voor paal die voelde ik toen ik weer helder keek…

op het randje duizelig van de diepte dicht bij de waarheid maar de diepte is toch te ver weg op het randje van de verandering dichtbij van nu maar toch zo ver weg ik wacht op de gele kleuring van mijn hart op het gouden randje van mijn leven…

nog laat vliegt zij in het lonkend licht en belandt na wat rondjes duizelig op de vensterbank ik draag haar met zachte hand naar buiten waar vlinderlief haar weg hervindt weer fladderend in het zwoele duister…

en nu nog één keer adem in inhouden nog even zie je die kleuren het rood van je gezicht de gele sterretjes als je je ogen sluit voel je die duizeling en hoor je die stem adem dan adem dan je wil te overleven is er nog lief blaas nu maar uit…

alweer meld ik me aan bij het aardbeienplantenbevrijdingsfront en vecht tegen smeermoes en meerwortel ik duizel, het zweet breekt uit vette muggen vallen me aan en nijlpaarden grommen in de vensterbanken volgende week weer een stukje en anders opnieuw beginnen…

Het duizelende tollen van gedachten, maakt, dat ik geschreven woorden braak...…

Tenslotte is Carla's hoofd vol duizeling. Ze kleedt zich uit en kruipt in bed. Een hele tijd onrustig peinzen en woelen... Eindelijk valt Carla in slaap, heeft nare dromen. Draken met wijd opengesperde muilen komen van alle kanten brullend op haar af. Ze springt op, probeert tussen twee van die monsters door te glippen. Ontsnappen!…

Maar een leegte heerst, als een duizeling, in de kringloop der planeten. ----------------------------------------------- Uit: 'De harde kern', 1994.…

de vele momenten waar stilte praat gevoelens gaan zweven nachten herleven laten mij duizelen eindeloos lang beleef ik dromen onuitgewist draag ik jouw hart in trillende handen hoor je mijn liefde waar stilte verdween…

Wanneer kunst haar ogen kust traag lijnen tekent in beleven kleuren laat spreken hoger tilt dan verlangen wanneer beelden haar onmachtig naar adem laten snakken streelt zij duizelig verloren de laatste lijn hoe mooi kun je zijn…

Mijn verlangen zal me dragen, naar een eigen hemel, zonder duizelingen en zonder hartslagen. Verheven tot in de lucht, zullen mijn tranen drogen en zal het licht in mijn duisternis worden geboren. Eindeloos helder zal ik zingen in mijn ziel. Lucht en licht zal ik ontmoeten, nederig geknield.…

Het denkbeeld deed May duizelen van geluk...…

waar ik val voor die ogen duizel van jouw stem zwijmel door gefluister in mezelf verloren loop voel ik hartsverlangen in mijn zoektocht naar dromen hoor jouw zacht gefluister in het ritme van mijn hart en verdwaal ik in mezelf vervaagt de eenzaamheid vraag ik jou heel zacht waar was jij mijn leven…

Vrouwen, elfen zingend doorheen loverruisen, duizelen me zoetelings ten val. Verwarring, speelbal van de hete zomer.…

Toen ik een abonnement kocht op de duizelende carrousel werd ik achtervolgd en gezocht door een labyrint van witte duin Het wou me steeds toedekken met zand als sluipend deken Het hield me voor de gek, en wees me op de kermis van gebreken Ik nam toen mijn glazen ogen uit en zag de witte zandduin groeien maar blies ze weg met toverfluit…

En schuin achter de richtende gestalte van de Verlosser zal men ontwaren de grijze, wijze figuur van den Leermeester, aan wiens boezem zal rusten zijn Bussumsche vertrouweling, Sint-Frederik-Martelaar, die vanuit de duizeling-wekkende hoogte van dien wand op mij neer zal zien met een blik of hij wil zeggen: 'Ai, ai, ai, jonge vriend, de druiven zijn…

herinner jij nog die kus waarin wij afscheid proefden de vertederende streling van handen in elkaar die hunkerende ogen als vraag naar wij samen het duizelen om ons heen een liefde gewild die ontluikende nacht waarin wij tranen voelden het eindeloos staren naar een stervende ster herinner jij nog dit hart jou geschonken zo breekbaar…

Van kim tot kam kompleet omketend duizel ik helemaal terug bij nacht verkleumd, bij zonschijn zwetend naar d'oertijd op een ezelsrug kapotgeschoten stenen krotten langs wegen zelfs die naam niet waard gemijnd, bezaaid met mensenbotten, geleiden doods mijn bedevaart muskieten zwermen om de posten van strijders in gevangenschap de stank…

bomen legden zich neer naast mij en droegen de tijd op het ademend mos kon jij verstaan hoe duizelend licht woordenwind zeilde in de hoogland schaduw van de herfst naar de lage duinen onder de blauwe stroom waar ik mijn ogen sloot en in jouw leven lag waar je danste en wervelde een nest bouwde de toekomst van mijn verleden was…

Blind en struikelend over woorden Een nutteloos geweld Letters die uit verzonnen zinnen ontspoorden Door het geweten gekweld Een geheim alphabet Gevangen in een leugen In een vreemde taal omgezet Zinnen die niet deugen Muren van onzekerheid Gebouwd in een duizeling De liefde raakt zijn glans kwijt Bij de schaduw van herkenning…