Alle inzendingen over gaat h

Als men mij vraagt hoe het met mij gaat zeg ik meestal: "goed hoor". Intussen probeer ik alle touwtjes aan elkaar te knopen, maar "het gaat goed". Terwijl ik me in alle bochten wring met een soort van cynisme, wat mij overeind houdt, meestal.…

Hopelijk gaat Margriet H. in hoger beroep. Met een goede raadsman (ik zou voor Anker gaan, uit het centraal gelegen Friese Akkrum) en objectieve rechters in Leeuwarden die zich niet laten leiden door het 'gezonde' Dagblad-van-het-Noorden-gevoel.…

Een al langere tijd heersende tendens op dit tabblad volgend, beweer ik naar eer en geweten dat, door welke bril men het ook moge bekijken, ook deze poging om te komen tot een bewering eveneens weinig inhoud heeft. Met méér behoeft men klaarblijkelijk al enige tijd geen genoegen meer te nemen.…

morgen gaat het gewoon verder omdat het uitsloven je hart eens opbreekt vier maar de pijl richt op die ritmische bossen…

Deze bank maakt ons duidelijk dat ook in Nederland het ene gat met het andere wordt gedicht...…

In beeld verschijnt een mooie H in vol ornaat, uitgedost als Roman, nieuw en tijdloos. De H die vraagt zich af, en waar blijft nu de rest? In no-time verzamelen zich zijn lotgenoten. De A, de L, de L en tot slot de O. De L lijkt buiten zinnen, gaat bijna over de schreef. Liefst twee keer heeft hij op zijn kop gekregen.…

Overigens ben ik van mening dat één advocaat voor Koos H. zou volstaan.…

Midden in mei, toen 't zomer worden zou, had ik een droom vol oud en schoon verdriet, die 'k eens zeer liefhad, kwam in 't donkerblauw gewaad en lachte: 'Waarom lach je niet?' Meer niet, - zo is 't in dromen. - 'k Voelde flauw dat 't lang was, sinds 'k door haar het lachen liet. Maar sterk mijn droefheid, sterk mijn eigen trouw, en…

Nou, dag hoor. – (H)…

zeggen zou dat h-woord, lees het in mijn ogen het rijmt voortaan op jou ------------------------------------------------------ www.sdevaan.punt.nl…

Maar bestaat er dan geen maatstaf, gaat het eindeloos door, zien we nooit eens achteraf: de schoonheid gaat niet voor! Ik wil alleen maar zeggen, wat is nou nog mooi? als we zo onze grenzen blijven verleggen, blijft het een eindeloze gooi..…

Tijd, korrelfijn als woestijnzand Sahara- land van oude farao`s korrelfijn de tijd woestijnland verdwijnt door kieren van mijn dichters hand…

Zo zal het ook met dat zwarte gat in het heelal zijn, je vangt de uitstraling van het fenomeen misschien, maar de kern niet. Ach wat moet en kun je er eigenlijk mee. Mocht de aarde door zo’n gat opgeslorpt worden wat dan? Wie gaat daar wat aan doen dan? Wie kan dat keren?…

Het spelen met de H-kinderen was bovendien ook nauwelijks mogelijk omdat je ze zelden buiten aantrof. Mevrouw H. was een geval apart. Ze had bepaalde heksachtige trekjes en had mij een keer bijna te pakken omdat ik even met m’n vingers aan een auto zat die voor hun deur stond geparkeerd. Die auto behoorde toe aan iemand die op bezoek was bij H.…

Het is een feit dat mensen gebeurtenissen op zichzelf projecteren en daarbij voorbij gaan waar het werkelijk om gaat. Dan wil ik niet deugen, mezelf alleen maar verheugen in de (h)eerlijkheid op mijn pad. Sliep uit!…

Mijn oom Willem had zulke stomme kinderen dat ie het zelf in de gaten had.…

De tijd is een gat waarin alles verdwijnt en dan weer verschijnt in vormen van leven die eindeloos geven. Tijd is een woord dat woede verstoort en liefde verspreidt naar oneindigheid. Eeuwige liefde zijn beeldschone woorden diep in je hart en warm in je ziel Waar vredige oorden met vogels en leven altijd zijn gebleven.…

Het bos door ging ik Keek omhoog een streep van licht mij begeleidde Niet wist ik waar mijn voeten stappend, gaande, bleven Door dieren wel gewaar opweg naar ander doel Zo links als rechts begluurden mij wie ik niet dacht te kennen en bleven stil verborgen nog achter beuk of hakhout hoog Ik spoedde voort geen rust opzij te gluren…

mijn gedichten zoals mijn lichaam zijn woorden afscheidt er komt geen goud bij te pas in zulke termen ben ik ondeugdelijk voor de firma onkoopbaar, onomkoopbaar van weinig waarde het vliegtuig dat opstijgt met een weemoedige inhoud aan vernietiging stort neer en mijn stilstaande witte schaduw verbrandt er blijft niets over dan het gat…

het zwarte gat waar ik in kijk is dieper dan ik dacht zwarter dan de nacht en hoe ik ook mijzelf verman en strijd tegen zijn kracht het gat heeft alle macht het zwarte gat dat zuigt en trekt aan flarden van mijn geest zo erg is het nog nooit geweest en wat ik ook bedenken kan het gat weet nog het meest omdat het mij steeds leest…

uziethetdezekeer zijnspatiesuithetzicht erzijngeengatenmeer khebditgedichtgedicht…

Ik heb de mooiste vrouwen van de wereld gehad, maar die konden niet koken en dan raakt 't toch uit op een gegeven moment.…

Maar ik had het niet in de gaten.…

Het is zo licht en al zo laat; Ik geloof dat ik maar gaat.…

Stilte: een gat in het geluid.…

Een mooi bijna rond gat, met een soort aanhangseltje aan de onderkant. Als een luchtballon met een tuutje er aan. Het gat zit op een druk punt, waar 's morgens bijna elke dag een file staat. Ik zie het helemaal voor me als ik straks dagelijks die plek passeer.…

De herinnering aan degene die ik lang was geweest vervaagde en de reflectie in de nu bijna beslagen spiegel verbleekte tot een wit vlak met een groter wordend gat ter plekke van mijn vastgevroren hand. Het laatste wat ik als entiteit met lichaam dacht, was: ”Hoe kan ik door dat gat in mijn hand kruipen”?…

als wind gaat liefde ongrijpbaar mooi en pijnlijk als vuur gaat passie heftig en vluchtig als water gaat bloed in stromen gaat leven als gister over in heden nu verleden voorbij wat blijft…

Herseninfarct is ook zo'n H-woord. Wie hem heeft echter gekregen, heeft er nog nooit van gehoord.…

Aangeduid met hun afgesproken (letter)symbolen: H-He-Li-Be-B-C-N-O-F-Ne etcetera.…