Alle inzendingen over herkenbaar

Nee dus en mijn lyriek deel ik liever met God, die in stilte de mooiste poëzie uitspreekt, ongeschreven herkenbaar voor eveneens verlichte ingewijden.…

Vuile sokken slingeren rond en raken spontaan kwijt Blauw pak melk in de koelkast ruim twee weken over tijd Stinkende vuilnisbak in de keuken puilt zeer vreselijk uit Vieze vingers vers afgedrukt op de beslagen keukenruit Halfopen waterkraan niet dicht kan al uren doelloos lopen Knie kapot, dat takkekastdeurtje stond weer eens half open…

Niemand weet wat dit betekent Alleen jij weet hoe het gaat Maar doe het toch maar niet in huis En liever ook nog niet op straat Hou het weg onder de dekens En tijdens het wassen van de vaat Verdeel het stiekum in gezelschap Of als een vreemde tegen je praat Laat het niet zomaar uitlekken Dan is er toch wel iets mis Het is te gek om te ontdekken…

Heb je dat ook? Zo’n dag die start met het uit bed stappen met je verkeerde been, nou moet ik zeggen nooit geweten te hebben, wat je goede been dan is, maar dat terzijde… Een dag die begint met: juist, dat verkeerde been dus, dan zet je de koffie aan, stoot je teen en strompelt naar kamer 100, die haal je net want zowel het verkeerde been als de…

Zo gaat het soms: in alles wat je ziet Herken je steeds jouw amoureuze falen Dat zich dag in dag uit maar blijft herhalen En om dat te ontstijgen lukt maar niet Sex and the City - schrijnend amuserend - Nu alle dagen extra confronterend…

hangend kruis in afgezakte broek opmerkelijk de bedrevenheid in beurtlings knipperen beider ogen bij aanspraak der passerende freules amechtig hoestend en proestend snotneus groene pegels in wording schrijdend over dubbeldooiers in gedachten verloren verbeelding en oh la la ja ja er staat wel de blauwe KabouterPlopmuts op voor de herkenbaarheid…

Ik probeer geen poëtica te hebben, ik vind dat dat niet kan. Er zijn geen wetten, behalve per keer. Je hoeft ook helemaal je best niet te doen om een bepaald soort gedicht te schrijven, dat schrijf je toch wel. Als je een bundel even laat liggen, zie je dat de gedichten erin, ook al vond je ze eerst heel verschillend, toch duidelijk van één persoon…

basiswaarden – geloofwaardigheid, verantwoordelijkheid en zorgvuldigheid – maken ons herkenbaar voor de buitenwereld…

Met gesloten ogen – kijk ik naar de kilte van de grond zo herkenbaar voelt de aarde ik besef nu dat ik al bestond…

Voortdurend overwerkt plaatst hij het mes zoals een zachte heelmeester betaamt de nieuwe mens ontwaakt uit dromenland vol littekens maar wel strak waar is mamma vraagt het kind jij bent niet mijn mamma die keek anders was lekker zacht en lachte altijd tegen me…

Zijn een illusie of echt Tastbaar Herkenbaar Met veel pijn geboren zijn Tijd vervlogen ontastbaar Leven of strijden Sterven De wereld onze nalatenschap laten erven…

Niemand is herkenbaar. Kijken naar de horizon die bang maakt. Niemand wacht. Verlaten wie aan de toekomst dacht zijn ze eenzaam achtergebleven en was er niemand die hen vroeg of ze ooit iets hebben geweten.…

Als ware de zin door regen minder zichtbaar dan strepen maakt bloed slechts herkenbaar daar waar was gevaar Geen litteken achterlatend toch pijn en hatend kippenvel op de huid en pijn, zonder geluid…

Straks woont er ook een big in Sesamstraat Dat is herkenbaar voor het kind dat kijkt Omdat 't op gezinsuitbreiding lijkt (d'r is geen hint die kinderen ontgaat!) Een vogel had men al in 't pakket Dat wordt weer scoren voor de MKZ…

in de wolken zie ik jouw gezicht eerst vaag later herkenbaar in de zon herken ik jouw lach stralend en onvervangbaar in de wind hoor ik jouw stem eerst zacht later sprankelend in iedere regenbui proef ik 't verdriet van jouw tranen overrompelend steeds sterker voel ik jouw nabijheid dag en nacht geloof me vertrouw me…

Er is een huis dat je koopt zonder te weten dat het al naar jou keek voordat jij de sleutel omdraaide. Een huis dat niet alleen muren heeft, maar ook een diepte, een onderstroom, een kelder die geen kelder is maar een doorgang naar alles wat onder de wereld ligt te wachten. In de dichter en de duivel daalt een dichter af, maar misschien daalt zij vooral…

Boe laat altijd aan Appel denken, smijtend met verf in een volmaakt patroon ontstond een kleurrijk wezen duidelijk herkenbaar gevaar met hoorns nog, zwarte, witte vlekken op de huid een uier op barsten verlangen in de buik…

verborgen in een hoge kamer met het uitzicht op wuivende bomen geprangd tussen witte muren het lange licht te vangen voor de nacht gaat komen gedompeld gedurig onder de duur der dagen geduldig staan als een paard in de avond -------------------------- Uit: 'Herkenbaar als lente', 1981.…

trippende ego vergrijzende onmacht loze beloften verpakt in een leus te veel van hetzelfde te weinig herkenbaar schreeuwt om de aandacht neemt bij de neus levend in leegte en zwijgende massa respectloos loslippig in roddelcircuit vertrouwen beschamend de hand in de kassa geeuwt zich verkiesbaar mijn stem krijgt hij niet…

Nachtelik vliegen vogels van de wilde wingerd weg Schrikbeladen klapperen vlerken dof in deemstering Knakgeluid van takken veelvuldig kort ontsluieren_ _ _ _ _ vlerken _ _ _ één ogenblik niet-herkenbare ruimten de ruimte is van knakkende _ _ _ _ vlerken _ _ _ _ vol Plotseling zijn…

zo stil was je nooit als in de blankhouten kist verstoken van elk levensteken nog net herkenbaar alsof er iets is weggegrist waarop je niet raakt uitgekeken verbleekt tot marmer bekende trekken uitgewist elke kans op terugkeer geweken onomkeerbaar dood alsof God zich heeft vergist en je zo weer zult gaan spreken…

je gouden haren omsluiten je gelaat en ik wil continu weten wat er in je omgaat in perfecte stoffen beweeg je je als vanzelf en ik begrijp nu pas wat 'van nature' betekent je prachtige stem zo herkenbaar en uniek en ik hoor dagelijks lelijk kraaiende vreemden misschien droom ik je lief, lieve vrouw maar op een dag heb ik de…

In een portiek van vroeger op het Europaplein blijkt alles nu er zo vroeg, oud te zijn Maar op één bij drie hoog achter de bel staat nu Van de Laar in sier met krul en bogen Herkenbaar, het gordijn blauw, de bruin gelakte deur en uit de bus het touwtje ook de geur Jij en ik we speelden met tijd en jeugd in huizen op een…

Geen schaduwen werpt wat ongeschreven is niet gelezen wordt wat zich laat zien doet het licht weerkaatsen maakt zich een vorm herkenbaarheid en optelsom van bekend en onbekend zo laat een kus zich voelen twee lippen op een zachte huid daarbij een passend geluid noemt zich en klinkt vrolijk twee wijnglazen tegen elkaar breekbaar…

de graaiende adem van de nog herkenbare man stolt rood in elk opgehoest woord zijn trage handen bewegen dun de leeg geschreven bladzijden het wachten daalt - nog een laatste dag - in een vage, verre glimlach op blauwe lippen en in ogen zonder morgen langs zijn oude mond hecht een schim de smalle klinkers aan schemerzilte…

Wind regen en het is kil in huis De deur blijft gesloten ik ben thuis Wachtend op dat bekende op de trap Dat belletje die herkenbare voetstap Doch het blijft stil en mijn eenzaamheid duurt Toen weigerde ik dom trots en was verbolgen Die paar simpele woorden sorry ik heb spijt Niet beseffend de verschrikkelijke gevolgen En als ik mij spiegel…

Want onder klatergoud en kitsch Glanzen nog steeds, Verwrongen weliswaar en zwaar verminkt Maar nog herkenbaar voor wie kijken wil, De waarden van het heidense geloof. En ook al heet het Kerstmis, Het was en is Midwinter.…

Zonder logo, geen herkenbaarheid en zonder herkenbaarheid geen boodschap, zullen ze denken, maar met deze herkenbaarheid hebben ze weer een variant op de gouden kalf gemaakt. De vroede vaderen van onze protestantse kerken zouden bezwaren hebben. Luther zou een stelling op de deur van de Martinikerk timmeren.…

nee niet in het duister duister vindt waarheid in het licht vindt licht in waarheids duisternis weinig woorden dragen waarheid vluchtig als een groet ze verwaaien worden niet gekend ze gebruiken is men niet gewend een vreemde dolend in het land van eerlijkheid herkenbaar opgetuigd als echt maar niemand die toch voor haar…

Gulzig morrelend voor-nota bene- mijn deur jij oude vertrouwde zo herkenbaar heb ik je heus wel in de smiezen smiecht wij hebben het te vaak gedaan mijn leegte depri volgegoten zwartgalligheid was zo gekoesterd ga! ga! ga!…