Alle inzendingen over juni kou

De thermometer wijst maar 15 graden aan en dat voor juni. Dit weersverschijnsel is uniek voor een bepaalde periode in juni. Voor de kou inval hebben en we een paar warme dagen gehad, zelfs met 25 graden en meer.…

Als de nijdige noordwester in juni blaast Het prille blad ritselt en ruist De kragen te hoog Het water koud spat Dan lijkt de zomer mijlenver uit ’t oog Verder dan de dode winter Nog niet ter aarde besteld Maar z’n ak'lige ademtocht Nog één laatste maal uitstort.…

. ------------------------------------------------ zomermaand: juni verlegen: verwaarloosd vermast: zwaarbeladen (met zijn dikke vacht) spa: laat spier: vlees…

Laat de winter nu maar komen Ik heb de warmte niet meer nodig Laat die sombere korte dagen maar knagen aan het licht Zij kunnen mij niet donker maken De warmte heeft mij gevonden Dat het zweet mij uit breekt Het licht is zo fel Dat ik mijn ogen half sluit Zolang jouw hart mij maar omringt…

Dwaalt hij weer verder door de vriezende kou en witte straten Begint hij zichzelf enigszins te haten Ziet feestverlichting in winkels en huizen Zal die warmte ooit zijn pad weer kruizen Maar die warmte is op dit moment geschiedenis Voor hem is het namelijk Kerst…………………MIS…

Handen diep in mijn zakken Kraag over m'n oren Geknisper bij elke stap Voeten bijna bevroren Halve meter zicht Krakende kou en ijs Adem witte wolkjes Een winters paradijs.…

Starende blikken, een koude wind. Ik blaas mijn handen warm en trek mijn handschoenen recht Iemand probeert zijn sigaret aan te steken, maar de wind is te ruig. Een geïrriteerde blik volgt. Gelukt, een geur van tabak maakt zich meester. Hij haalt opgelucht adem, ik niet.…

Wie holt, overwint kou.…

Wie geen ondeugd heeft, vat kou.…

Of ben ik nu echt van de kou in een delirium geraakt………

Als de regen langs mijn haren druipt En de wind mij in mijn jas verjaagt Als mij langzaam het gevoel bekruipt Dat de kou mij persoonlijk heeft uitgedaagd Als mijn haren druipen in mijn nek En ik huiverend mijn jas ophang Bedenk ik tevreden, en dat is gek Dat ik steeds vaker naar dit weer verlang…

Lang is de avond een gezicht dat ik verander in de kou die me niet meer volgt als ik slapeloos verdwaald weer eenzaam en gelukkig ben…

De kou begint weer trekkend door heel mijn lijf lief kun je mij warmen?…

nu gaan ze weer trekken de scheuren op zijn taaie lijf maar alles beter duizendmaal beter dan die geur van verbrand vlees van verse botten waarop vlammen lekken die hem zomer's soms doet gruwen ook al vloeit er dan drank knallen er slechts kurken een geur die hij nimmer heeft geroken zo hoort hij keer op keer waren het maar gekken…

13 juni 2009 (voor Anne Frank) Vandaag werd ik dus tachtig alle dromen van de wereld waargemaakt meer dan mezelf deelachtig ik wist niet eens dat ik belangrijk was of worden zou alleen dit schreef ik meisje onderweg naar vrouw een kikker zal vermeerderen tot prinses gevierde schrijver later heks misschien ik was het ideale kind net iets…

Juni, in de wieg al beeldschoon en buitengewoon met 21 - als je huwt ...tussen hagen seringen en je bruidssluier lang op het pad, je boeket gemêleerd van het fijnste, vanzelf en natuurlijk pril blad de lucht is voor jou gedrapeerd in lichtblauw en het goud regent uit bomen tekent zomer…

Hier leit Vondel, zonder rouw; Hij is gestorven van de kou. - - - - - - - - - - - -- - - - - - -- - - -- - -- - - - - Een grafschrift dat Vondel op hoge leeftijd - toen hij zichzelf niet meer verwarmen kon - had gemaakt. Men mag (zei hij) als ik sterf, dit op mijn graf zetten.…

Als ik weet dat ik ga sterven sterven door extreme kou, zal ik met mijn laatste adem zeggen dat ik van je hou.…

'Is deze kou nu alles wat er blijft?' 'Of zou er nog iets zijn dat om ons heen zal waren?' 'Het leven moet toch meer zijn dan dit koude lijf?' Die avond zat ik in de tuin zomaar wat voor me uit te staren. Totdat ik, in de schuur, de rollator ontwaarde waarmee zij door de kamer schoof. Van raam naar raam, van haar trots beroofd.…

Snijdende pijn van de kou.. Kleumende vingertoppen.. Kriebelende wollen trui.. Winderig buiten zijn.. In de witte kou.. Harde waters met glijdende ijzers.. Wintertenen bij het warme vuur..…

bedoeld dat mijn hoop niet was te vervagen zelfs niet via minuscule lagen Als ik me toen had bedacht dat de pijn niet verzacht dat de dagen niet slinken dat ik de moed moest houden om niet te verdrinken zocht ik in een plas van tranen, hoop en liefde Als ik had geweten dat je mij niet bliefde Ook dan had ik mezelf laten kreperen in de kou…

ik zag je gaan in mistig weer maar in je ogen viel al sneeuw ik voelde kou in je vertrekken ijsbloemde een lach met smeltendgekke bekken je zag de kerst in glinsterende ballen het groen werd rood in fraaie afrekengetallen in de boom hangt nu je lach en slingert warmte in kleine lichten schittert liefde die niet mag…

samen in de sneeuw je zwavelstokken handen kou maakt alles zo alleen een vuurtje, maar de vlam wil weer niet branden ik kijk je aan de droom zit in je ogen een wereld vol gemak een huis dat meer dan alles had toch zijn je vingers wit bevroren, je hart steenkoud en er is niemand om je te bekoren geef mij wat licht een vonk die warmte…

Spinnen weven ongestoord vliegjes worden ingepakt nu de zon een klok rond eerder zakt en mijn boomgaard aan de mist behoort Kou zal hier de macht weer grijpen aanvankelijk om het blad te kleuren alvorens alles kaal te sleuren zodat ook hij mijn gaard kan rijpen…

Zachtjes wiegen takken Die geen takken zijn Met een scherpe contour Over de muren en de vloer Aaien doen ze en de muur Gloeit er warm van op Een rode gloed glijdt noodgedwongen Op koud gesteente en behang De zonnegloed mag door het raam Maar de kou moet buiten blijven Daar blijft ook de vogelzang En het fluiten naar de wijven Binnen…

Niets gebeurt in het wachten dat de kou mij laat vergeten als ik niet meer weet waarom ik in druppels steeds mezelf zie verdwijnen.…

Zoveel liefde en Zoveel pijn Zoveel moeite om bij elkaar te zijn Zoveel twijfels Zoveel pech Zoveel te zeggen maar Zo ver weg Zoveel haat terwijl je wel van me houdt Zoveel warmte en toch ijskoud…

Ver weg begraven in noordelijk duister schopt 'n Inuït nukkig om zich heen en doolt depressief richting winterblues Ondertussen laait een brandend avondvuur hoog op en rinkelen de naalden van 'n gloeiende spar die verwoed schudt en bidt om ééntonige vrieskou Aan de overkant van 't dorpsplein glimlacht 'n klein meisje bij zo'n…

breek maar je nek je bent gek geworden door de haat en nijd van die fanaat waarvoor je bloedt je was te goed gelovig en devoot hij trok bestaan onder je vandaan je kijkt me aan met ogen zonder leven je bent er in gebleven toen de dood naar buiten sloop eerst rood toen blauw de tong eruit je huid is grauw eeuwig wordt je kou…

sta ik op een afgedankt perron uit de verkeerde richting komt een trein: niet instappen het scherm zegt niet wanneer er weer een komt bij het instappen verspreidt zich warmte en inkt op papier zeer wringt zich naar buiten bij een ooghoek zout, zeewaterzeer…