Alle inzendingen over koortsige

Dus bel ik het reparatiebedrijf: ‘Dag reparatiebedrijf, ik zit met een koortsige koelkast en u zou de reparaties doen volgens de winkelier.’ ‘Nee hoor, dat doen wij allang niet meer, maar ik geef u het telefoonnummer van de fabriek.’…

Als zachte druppels regenen je woorden in mijn koortsig hoofd. Straks meten we de millimeters van ons geluk.…

scherp snijdt het in zijn lichaam wonden schrijnen en schuren rusteloos draaien gaten vallen in de nacht zijn hart bonkt koortsig een dans zwarte vlekken eindeloos draaien in het donker stollen cijfers als bloed…

Het klinken van de glazen vullen de leegte de nacht brengt de kwetsuur -met witte lijnen bezegeld- in de vroege ochtend aan het licht Hartgebroken op een nuchtere maag je moet operatief verwijderd worden hij neemt alleen mijn temperatuur op Koortsig stoot hij jou voor me af Een naam en nummer op het blaadje Meer ben ik niet voor mijn kwakzalver…

veertig en nog niets gedaan van belang om mee te pronken alle dromen zijn bezonken vrouw en kind en vaste baan afgemeerd aan lager wal met de wind uit alle zeilen drooggelegd en in geen mijlen een uitweg uit dit traag verval starend naar de horizon denk je dan aan grote dingen in een koortsig visioen je weet nog hoe het ooit begon…

en zo kwam het, dat je vinken ging vangen dat je koortsig een net had gespannen vanaf de eik naar de iep wild gebarend liep je rond en ik, ik kon niks doen had angst voor het schuim op je mond je plukte de vinkjes en hield ze gebroken in je hand weende om hun schoonheid en ik, ik las de krant toen, heel vreemd klom je in de zon op…

zacht heb ik je slapen gelegd met rode kaakjes beetje koortsig onrustig als je was werd je steeds weer wakker je huilde...…

De zon probeert nog de aarde te verwarmen met haar dalende kracht De herfst breekt elk blad aan rusteloze takken, ontveld door een koortsig snakken. Ik spreid mijn handen uit naar roodbruine tinten, dansend door wolkwitte labyrinten .…

een niet-begrijpen een koppig zwijgen je laat de pijn ontwaken en verft een landschap waarin ik alleen nog maar wil slapen je steelt mijn dagdromen onzichtbaar gevuld met een stamelend hopen maar met elke hartslag sterft mijn ademhalen in een zwellend wanhopen met één vingertop beroer je mijn koude lippen die koortsig tasten naar…

Verhit staat hij te praten de woorden zijn ongeremd De ogen gloeien koortsig gelig In zijn hand de plastic tas zoals men dat van hem kent Het is niet te geloven man zijn stem is laag noch hoog Wanhoop doet hem schreeuwen de lippen gesprongen Hoe angstig klinkt zijn betoog Ik ging voor een radiootje ruitje tikken zoals het moet stond…

huiverig snijden verborgen plekken die jij driftig droef met woorden vult je lichaam hecht en verdooft de zinnen stilt de pijn, steeds wreder en meer de duisternis grijnst naar een grote stilte de enige uitweg in een wereld die zwijgt dromen zoeken een onsterflijke geboorte van letters in je koortsige stem ik wil jou wel mijn…

Volgestouwde sneeuw is het washandje op het voorhoofd van mijn koortsige hallucinatie, het helpt nog altijd niet.…

't Is avond nu en liefste, ik bemin het kraken van je voetstap op het grint van mijn verlangend hart dat rustig wacht tot tuitend stemgeluid is uitgeblust en 't laatste koortsig denken uitgedacht. Wordt straks mijn hunkering door jou gesust ? 't Is avond in de beukenbomen. Zacht keert lucht - ook aarde - weer tot sabbatsrust.…

Soms zou ik willen dat iets me verdooft Dat alles donker wordt en helemaal stil Geen aanraking en geen geluid Koortsig, o God, ik ril. Ook is dan mijn hoofd te zwaar Kunnen mijn schouder hem niet meer dragen Dan kruipt langzaam vanuit mijn nek De pijn omhoog, ik kan het niet verdragen.…

Ik hoor een koortsig maar gedempte kreun Wind bespot hem met harde stoten Door de lucht vlot de stank van lover, stervend in de mist. Hoor de adem borrelen Zie hem grijpen naar de scheur in de buik.…

grieperig, rillend, koortsig lig ik op de bank, ongewild geketend aan huis, terwijl ik ongeduldig wacht op verbetering doch wetend dat ik niet alleen ben voor de eerste keer Voorheen moest ik het alleen overwinnen ik heb nu een stiefdochter die haar zinnen op mijn verzorging zet; ondanks mijn verweer ze smeert een boterham voor haar en mij…

vader ging uit zonder jas ik riep nog na hoe koud het was maar hij ging weg in korte mouwen in zijn mooiste hemd, de marineblauwe en de wind woei en de vliet bevroor eerder dan het jaar daarvoor de hoest kwam en liet hem niet alleen hing droog en koortsig om hem heen hing aan de balken van ons huis om zijn nek als een lodenkruis en de…

in stenen Is in verlichten van de zee waar vóór het vallen van de nacht de Asunción zijn zeilen bolt in ademloze kleurenpracht We spelen er gevaarlijk mee Gebald rolt het de hemel uit met orenpijnigend geluid en vonkenregenspuwend fel in gloed van hel Gloeit wangen op tot inkarnaat waar liefde ogen vlammen laat doch stapelt koortsig…

Er crawlt een liedje door mijn koortsig brein een vredeliedje, melodietje, met wat spetters bergfris water, natte pret en sintels erg wit klaterlicht vol schijn- tjes hemelblauw waar vissen vrij in zijn. Er waait een vlinder langs de zware tred van malende gedachten.…

Koortsig zoek je naar diepe dromen, waarin je onsterflijk wil geboren worden, waarin je nieuwe letters kunt schrijven met een glimlach op je mond. Maar weet dat ik jou mijn glimlach wil geven, weet dat ik nieuwe woorden voor je wil zoeken, weet dat ik dag na dag jouw naam zal roepen Weet … dat ik van je hou.…

Schamel klinkt mijn stem naakt en grieperig hoor ik blindelings koortsig papier in tempo knetteren. Letters vurig branden, ribben kerven, zinnen verkassen van de bovenste, met kant bedekte kastplank ‘t linnen satijnzacht terug plaatsen. Mijn rug heeft vannacht de aarde gevoeld.…

de regels lag te rijpen Niet omdat De leeszaal me met een woeste vrede vervulde Verslaafd aan het geritsel Het kamerbreed tapijt De oogopslag van een zuchtende studente Bleef ik me laven aan de taal Flarden van een hoofdstuk Meng ik door het avondmaal De rest is een verzinsel Een samenraapsel dat er uit wil Een spil waarrond ik koortsig…

Over abstracte dingen Die hij niet begreep Toen hij nog lag te woelen In zijn wieg van watten Nu is hij heer en meester Over oerknal en zwaartekracht Reikt hij naar de rand Van zwarte gaten Speelt hij met e=mc² Ergens vermoedt hij Dat onder de zeebodem Onder die knarsende platen Een oeroude sidderaal ligt te loeren En hem wekt en koortsig…

De laatste vissen happen koortsig naar adem, kikkers begraven zich in de modderige slijk. Als een jojo beweegt mijn oor zich naar zijn mond. De stem van mijn vader klinkt gebroken en dor. Hij strooit verwarde broodkruimels over mij heen. Uitgehongerd vang ik alles op om er nog brood van te maken.…

verdiende centen Een moeras aanleggen Waaruit zo af en toe Als je het oor scherpt aan de stilte De lokroep van een behekste nimf opwelt Die voor haar lust werd bestraft Met een nieuwe gedaante… Een vadsige, gebochelde pad Of ik ooit zal duiken in die groene blubber (Om haar te verlossen met een kus Verstrengeld tot onder de gordel In een koortsig…

Ik speur naar wat glimt voorbij ons streven, dit koortsig leven, gevangen tussen willen en weten. De genadeslag verwachten, het weegt door, zwaarder dan dat ze me lang beschadigen, organen met zachte kogels vullen. Straks val ik niet meer samen met ik Maar word ik een offer van de rokende loop, de moord die mij verrast en betast.…

Koortsige vragen…een overlevingswet… Kunnen we de val van ruwe olie stoppen? Hoever reikt de gevleugelde raket? Wijkt het verzet? De woestijnvos steekt de Tigris over, maakt een vers spoor naar het hart van de vijand. Strijdige berichten over de veldslag, goochelen met slachtoffers, het wankelend gezag.…

Berlijn is enkel nog voer voor vuur Hitler snauwt met slinkende adem Naar de generaal die stamelt in de kraag Met de macht der gewoonte de arm strekt Voor een Sieg Heil die galmt in de bunker Een koortsig gewemel hangt daar rond De ondergang plant zich onderhuids voort Het volk verdient de galg De pletwals van rupsbanden Want de natuurwetten…

Ik heb nooit geen vader of geen schoondochter gehad, Sprak het lam, dat al beefde als een koortsig blad, En bij deze gelegenheid zijn hele stamboom vergat. Hou je me voor de mal? zei de wolf; ik zal je verleren, Fatsoenlijke lui op zo'n manier te mystificeren*.…

Fabrikanten van Tamiflu en griepvaccins raken koortsig, maar niet van de griep. Zij zien de miljarden al binnenstromen. Luxe vakanties worden geboekt om de epidemie te vieren. Wie weet hebben zij zelf het virus ontwikkeld. Het zou niet de eerste keer zijn dat er mysterieuze zaken gebeuren rond virussen.…