Alle inzendingen over kosmisch landschap

Einstein zag de mens als een reiziger in een immens kosmisch landschap, een veld dat geen voorkeuren kent, geen beloningen uitdeelt, maar wel een zachte, glijdende helderheid draagt die het innerlijk kan openen. Hij geloofde dat wie werkelijk kijkt, wie de patronen van de natuur doorgrondt, vanzelf een gevoel van nederigheid ontwikkelt.…

Ik voel hoe het donker zijn grenzen verliest en zich opent als een poort naar een innerlijk landschap dat alleen in deze nacht toegankelijk wordt. Misschien is dit de ware betovering van de sterrenpracht: dat zij mij niet van mijzelf verwijdert, maar mij juist terugbrengt.…

Er is nóg een kosmisch communicatieprobleem en dat schuilt in de afstand. Zelfs al kunnen we verstaanbare berichten uitzenden, het zal voorlopig wel een monoloog moeten blijven. De snelheid van onze signalen – zo'n 300.000 km per seconde – is veelal nog te laag om er kosmische afstanden mee te overbruggen.…

Met onze geest kunnen wij er niet bij.' Maar wel met ons (hart-)bewustzijn, verstand en in contact met het Kosmisch Bewustzijn. Tot slot een uitspraak van dr. Kovacs: 'Leven en dood zijn gebeurtenissen in tijd en ruimte.…

Er is nóg een kosmisch communicatieprobleem en dat schuilt in de afstand. Zelfs al kunnen we verstaanbare berichten uitzenden, het zal voorlopig wel een monoloog moeten blijven.…

We zijn omringd door kosmische stilte en pure verwondering.    De klok bestaat niet meer; we bewegen mee op het ritme van het universum. De paradijsvogels slapen, hun lied is overgenomen door het zachte suizen van de kosmos. Elke ster boven ons vertegenwoordigt een droom, een plan, een stukje van onze toekomst.…

Een heel landschap verloor ik voorgoed onder mijn voeten en die bomen ik voel hun schors niet meer. Andere ogen voor dit landschap voeten voor die grond. Vaarwel... Mijn landschap…

De beek door het dal fluistert over verleden van een heel oud land.…

Een boerderij hurkt aan de bosrand; traag klapwiekt een vogel voorbij.…

Uit dor heideland rijzen jeneverbessen als groene zuilen.…

In besneeuwd weiland, roerloos aaneen, twee paarden, elkaar beminnend.…

De beek is verstard; de rietkraag langs de oever huivert in de sneeuw.…

Een zwarte akker, groen omlijst; achter de ploeg een spoor van vogels.…

De beek stroomt statig, maar achter de brugpeiler spelen draaikolkjes.…

Aanschouw mij, hier en daar, die bende Casselkoeien die louter bruin van haar, als zoveel bloemen bloeien, in ’t gers en in de zon, die, zinkend henentiet die, rood, het rode veld, vol rode vonken giet. ’t Is prachtig overal, ’t Is prachtig, hoe de huiden dier koeien liefgetal van vouwe en verwen luiden; ’t is prachtig hoe ze staan, gebeiteld…

in deze eindeloze vlakte waar tekens door het luchtruim zweven totdat zwaartekracht hen op de knieën dwingt en ze samensmelten tot een ongenaakbaar fort in deze vlakte zonder begin of einde waar het laaiend wit onverbiddelijk op poorten beukt totdat de storm uitgeput gaat liggen en ik mijn oren niet langer verborgen houd in deze eindeloze…

In de weiden grazen de vreedzame dieren; de reigers zeilen over blinkende meren, de roerdompen staan bij een donkere plas; en in de uiterwaarden galopperen de paarden met golvende staarten over golvend gras. - - - - - - - - - - - - -- - - - - - - - - -- - - - - - uit 'Verzamelde gedichten' van Hendrik Marsman (1899-1940)…

Kristalwegen schept de volle maan in vorstnacht In donkerte drijven straten wiggen van harde klaarten hoeken scheiden steenkantscherp kluisduisternis van duizellicht Maanbomen vergaren en dragen schaduwmythos Begerend alle klaarte verlangend alle maanstraalstraten is…

over een landschap van witte bloemen ik heb je helemaal voor mijzelf...…

ik kom dicht bij jouw innerlijke schoonheid, ze vloeit uit je ogen over mijn open lijf, ontvangend wat je ziel mij zo naakt laat zien je komt uit een landschap van meer dan wind en wolken waar het wonder van herkennen zich strekt, vanuit je slanke vingers naar mijn zielengewoel je rust blijft helder woorden schrijven, laat vogels…

de geur van appelen speur ik in je haar de boomgaard van verlangen in je gebaar de wolligheid van schapen het welig dauwen van het gras alsof je een landschap van de zomer was.…

"Niets kan zachter golven dan een golfterrein" denkt de dame met de grote hoed en de suède handschoenen. De heer die haar galant terzijde staat, kijkt heel even naar haar borsten in de roze crêpe jurk en slaat dan met een forse slag het kleine witte balletje een heel eind verder.…

Tere stralen door het hout oude paden uitgesleten, stoere den en slanke berken, doorzichtig groen, ragdun en fijn door het zonlicht niet vergeten. Een grote kei en meerdere als ik me niet vergis. Hoe zijn ze hier beland? Wie heeft dit graf bereid? Geen antwoord op mijn vragen. Tekenen van lang vervlogen tijd. Duizenden mensen op uitgesleten…

waarom het filter verscherpt van ven met zachte oevers of een rivier in waas? net over de bocht in de dijk die kerktoren de groene prikkeldraadwei koeien, eeuwig gedomesticeerde koeien maar ook Przwalski paarden en Heck-runderen bij steppeachtig aangevreten struiken hooiberg zag ik graag en de dorsers schuiven, het rieten dak gedekt…

Een rivier van geluk Sprankelend in geluid Het kan niet meer stuk De wens komt uit Poelen van verlangen Kijken me aan Aan elkaar hangen Naast elkaar staan Moerassen van lust Zichtbaar beneveld Je hebt me gekust Lieve woordjes gepreveld Woestijnen van gevoel Liefde als zand De zon schijnt zwoel Zet alles in brand Wouden van aandacht…

Eenzame huizen liggen als zieke dieren op de ingevallen flanken van de heuvels, uit de grijze verte van de zee zeilen vruchtbare wolken aan en gaan voor anker in de stoffige vallei. De aarde drinkt met kletterende kaken, in het duistere woud likken onrustige herten zilveren druppels op.…

Mijn blik bleef steken bij een donker object,een soort van paaltje dat opviel in het eentonige woestijn landschap. Het was zichtbaar enkele duinrijen verder in de richting van de rotsen. Iets in mij bewoog me in die richting. Een onbewust gebleven gevoel van herkenning, wat mijn bewustzijn dirigeerde.…

Vraagt u zich wel eens af wat de wandelaar beweegt? Waarom hij of zij, zijn of haar rug, van onder tot boven heeft volgestouwd met wie weet wat? Waarom diegene door bergen en dalen trekt, langs autobanen en rivieren, door bossen en weilanden, door binnensteden en buitenwijken terwijl ook voor een strandstoel gekozen had kunnen worden? Of een terrasje…

Overgeleverd aan kosmische grillen vertwijfelde de in vroeg’re tijden onwetende mens naar antwoorden die hem bevielen schiep tussen hemel en ziel eigen cultuurgoden Op papyrus dromen verbeeld binnen een oogwenk hemel en aarde gesticht…

Op aarde hebben de opeenvolgende grote beschavingen het immers ook nooit veel langer dan hooguit een paar duizend jaar volgehouden en op kosmische tijdschaal is zo’n tijdspanne niet meer dan een flits.…