Alle inzendingen over kropen

Beide graven zij en kijken bovendien om naar een besmet ander leven, waarin beiden getergd door de etmalen kropen. Zowel hij als zij genoten, terwijl beiden, zowel zij als hij, wisten dat het eigenlijk niet kon. Zij realiseerde zich dit terdege, vanwege ervaringen uit het, lees: haar verleden.…

Door het oog van een naald kroop zij vlijmscherp meer was niet nodig genaaid was zij toch al…

ik kroop in je schoot leefde op je rug verstopt in genot was ik schepper naast God…

Een krop sla met het waarmerk 'macrobiotisch' dient bij ontstentenis van bladluis met gepaste argwaan geconsumeerd te worden.…

vanmorgen liet hij zich weer horen een vroege lijster in de achtertuin klonk er prille lente in de bomen kroop ik gretig uit mijn winterhuid…

Familie slak uit Genewouden kroop (w)aardig in het zwart en rouwde Hun dochter moest eraan geloven had aan de Otrivin gesnoven want ze was neusverkouden.…

Een jongeman, soms een echte botterik, Maar soms ook een goedaardige vlotterik Echter voor vrouwen was hij bang Kroop het liefst achter het behang "Als ik ze tegenkom," zei hij "dan stotterik."…

zo willekeurig, en toch een simpel samenzijn de ontmoeting en daarna verder we kropen levens bij elkaar verloren geen tel uit het oog zo aangetrokken en nooit meer vertrokken onze dagen toen en nu en nooit meer…

Onder mijn huid kroop jij niet zacht en teder maar woest en wild nachten scheurden lieten dagen rauw naar adem happen de lucht licht bezwangerd verdonkeremaande het eerste voorjaarszonnetje…

Lang nadat mijn ziel langs de vingertoppen van het hiernamaals kroop, ontdek ik dat achter de kinderen van ons wakker bestaan bloed doorzet en onder ons vredig komt van ‘s morgen goud tot schaduw’s laat.…

Weet u nog, het knipbrood of de krop, een zelf gesneden boterham, moeizaam met Blue Band besmeerd en belegd met suiker, soms met zure zult of boterhamworst uit blik. De terugblik lijkt broodnodig, men is zo ontevreden tegenwoordig.…

Maar Blubber ging door en kroop en kroop. Daar lag ze weerloos te wachten op haar wrede verlosser. Nog mooier was ze dan de vruchten van zijn zieke verbeelding. “Dat ik dat nog moet meemaken” kwaakte de pad en rispte een onverteerde bromvliegvleugel op.…

Uiteindelijk kroop ik naar de douche, maar kon alleen bij de koud water kraan. Ik zette hem vol aan en stortte in. Uren later werd ik ijskoud en bevend wakker onder de koude straal. Ik sleepte mezelf bevend onder de straal vandaan en bleef roerloos naast de douche liggen.…

Een koude rilling kroop langs m'n rug De maan schetst jou en ik kaats terug Ik moet jou hier niet meer, nooit Je hebt me verlaten je taak voltooid Je bent nu weg voor altijd Ik ben alleen ben je kwijt…

Eenzame loop, het grote kroop. Het sluipt erin, zonder enig beding.…

Ze zag verbeelding aan voor feit - dacht dat hij vuil geworden was en liet hem op de vloer alleen Afgewend van hem wist ze dat huismijt langs zijn oren kroop en plinten polsen open schaafden Voor dood lag hij in haar toilet Ze hoorde niets ze hoopte niets … maar stilletjes toch dat hij stierf…

Op een zondagmiddag zag ik de herfst komen aarzelend kroop het geel in het groen van de bomen het leven klonk gedempt met de wolken laag voor het eerst na maanden was de verte vaag een moment van stilte zomaar in een laan ik kon het zien en horen de herfst kwam eraan…

en ineens was ze daar tussen de nevel door kroop ze tevoorschijn we hadden haar gezocht zagen al wat bleek bij de gedachte dat ze vermist zou zijn oogverblindend viel ze met een dartele duik dwars door het raam scheen haar licht over de leemte en drapeerde zich uitgelaten in onze armen stralender dan ooit…

Het licht in de kamer werd loodgrijs en drukte mij als een mal: keihard, ik kon me niet bewegen, kroop dan weer traag en bloedend van de muur naar de deur, over zetels en matrassen heen, wikkelde me in een deken om slapend te sterven, strompelde alles onder het bloed zettend naar de keuken en terug. Loodzee, donderende watervallen van slaap.…

Mijn handen beven, een krop in mijn keel Ik heb je nodig zin om me neer te leggen. ‘k Sluit mijn ogen, mijn gedachten rusten op tafel. Mijn hand wil niet meer, niet meer bewegen weigert, weigert te spreken. ‘k Ga er niet tegen in, ik wil het ook niet meer.…

Ik ben niet dood dacht ik De brieven openend Met dungevouwen handen Zacht steigerend het lijf Tot de ogen langzaamaan Bij me naar binnen kropen Tot alles stijf gespannen Werd als het overhemd Waar ik in zat En alles weigerde. Achter de stroop de jam De plakken kaas zag ik Het fonkelnieuwe brood Dat hard en prachtig lag.…

hoe de dood geruisloos in je lichaam kroop werd zacht belicht in je witte huid en broze gezicht hoe je oude ziel als milde gloed vervloog blijft zichtbaar in een lege stoel en stille traan waar een trouwe sonate jou nog kon bekoren de tijd weer stilaan verder tikt…

in het prille lentegroen en felle gele velden lagen jij en ik als naakten voor de schilder poserend voor elkaar onder de blauwe hemel met wolken, als maar wilder verzopen in het geel en groen tijdloos ons verlangen kroop de tijd door ons bestaan totdat de lucht nu rood behangen ons weer naar huis deed gaan…

ik dweil mijn geheugen met een sopje amnesie schrob de herinnering weg in de tijd ik hoop dat het water de sporen zal wissen die jij achterliet maar mij nog verwijt ik schoon mijn gedachten van loze beloften krop de frustratie niet langer op ik leeg de emmer vol onzuiver verleden dat langer dan goed is de put heeft verstopt…

Ik kroop bijna onder tafel.…

Ik kroop onder steeds meer dekens. De kachel loeide. De warmste van ons tweeen kon mij niet meer verhitten. Ik rilde en huiverde alsof ik oog in oog stond met de dood. Wat ook zo was. De dood en ik stonden op een dijk.…

jou zo nodig had kon je er niet voor me zijn wachtend op jouw schouder zat ik alleen met de diepe pijn Waarom liet je mij toen alleen juist op dat moeilijke moment smachtend naar jouw aandacht mijn hart zwaar uit haar isolement Met hoop bleef ik op je wachten ik had behoefte aan jouw hulp je liet mij over aan mijn eenzame lot en ik kroop…

En krop ik het maar op. Ik weet het….. Daar los ik niets mee op.…

Als ik huil hoef ik niet verdrietig te zijn, maar als ik verdrietig ben en juist niet huil dan wordt m’n buik heel zwaar, krijg ik een krop in m’n keel en slik, slik en probeer die bonk omlaag te krijgen wat soms lukt maar vaak ook niet.…

Die ijselijke doodskreet vliegt ons naar de krop. Al wie er kozen voor de zee, voor het ruime sop, Die redt ons van de ondergang, de Beerenburg is op. Gestrand zijn op de bodem van dat Friese bocht Bij windstil weer nog gaat tekeer de laatste ademtocht.…