Alle inzendingen over krullen

'Je blonde krullen zijn verdwenen! Wie heeft je toch zo stom gekapt?' vroeg zij. Hij voelde zich getrapt op alle tien z'n hamertenen. 'Je bent een slet, een hoerentrien,' zo zag-ie tot een weerwoord kans, 'want met het oog des timmermans kan ik dat aan je wipneus zien.'…

Een heel knappe vent uit Hooghullen Had een kop vol prachtige krullen Maar 't was permanent En dat was niet bekend Dus je moet er maar niet over lullen.…

Niets laat de gang los in de voorzijde het onbekende wacht neemt leven de aarde de zee het kind danste zijn lach krullend tintelend eeuwigheid…

Lange zwarte krullen, deinend op haar rug.. Mijn hart gestolen, in het licht van de volle maan. ... Mooie Arabische nacht... diepe zucht...…

krullen glansen in het zacht fluisterend cadans geleidelijk branden ze een kriebelend ontvoeren van het naakte verlangen dat zich in je vult plots vallen ze weg door het begin van de dans waarbij mijn lippen de jouwe nipt beroeren en jij je rug genietend krult…

grienen het jonge kind met blonde krullen……

Je ogen zo blauw en zo groot, zo jong Je leven nog zo onbewogen Ik weet nog wat je toen zong ‘De wereld lag voor je voeten’ Je zei dat alles mogelijk was vandaag Met open armen wilde je alles begroeten Zenuwachtig plukte je nog aan je kraag Blonde krullen dansend op en neer Ik blijf naar je kijken, naar die foto van toen Maar die krullen…

mijn haren zijn weer kort naar oud-sallands model de kapper was verbaasd, dat artistieke vond hij, stond me wel hij schoor de krullen bij mijn oor in een haal weg, ik schrok zag zonder bril een kale plek ik ben nu weer gewoon mijn kunstkop bleek een droom die illusie is geweest en wordt nu langzaam bij elkaar geveegd ik sier weer…

ik droom mijn woorden in je geest ben geweest, geworden tot gelukkige herinnering ik spreek geen lucht in letters zonder krullen ongeopend oog je leesbaarder dan ooit ik kus niet op papier tussen regels kou bevriest ik houd van jou altijd op jouw manier we naderen omzichtig paraderen met de witte vlag doorzichtig vloeit de inkt…

mijn letters bleven hangen in maagdelijk verlangen naar papier wel inkt en kroontjespen altijd een handvol krullen voor de sier zinnen zweven binnen ondanks de tocht die in razendsnel verdwijnen de gordijnen zocht maar tegen het behang projecteerde zon met ochtendlicht mijn strofen in hun intieme samenhang…

Oma is het woord toen ik deze foto zag niet van mij, maar toch Een bos vol grijze krullen geen weet van mijn bestaan Geen weet van mij zo lief is zij…

Ongewillige ribben vouwen, krullen zich onder herfstelijk gesnotter. Ik lig, nee huiver mezelf uit de kom.…

Van papieren propjes in je kleren kan je heel veel leren Over hoe je honderd keren bleef proberen Om met wat krabbels en krullen ik hou van jou te fantaseren…

zo rood ik jou gekend heb zo vurig ga ik jou missen zo mooi als jij gaat ging er niemand mijn lippen krullen als ik aan jou denk…

Laat mijn hersencellen swingen Ik wil niets meer bedwingen Rollen en krullen die mijn leven vervullen Geef me de kracht op te gaan in jouw macht Dat muziek mijn leven wordt Dat mijn leven muziek wordt…

Je lach die met goud op je gezicht was geschreven herinner ik me in flarden, vaag en altijd maar even Je naam daarentegen met mooie grote krullen geschreven is me tot op de dag van vandaag altijd bijgebleven…

jij betovert mij nog steeds met je woorden achteloze handgebaren het krullen van een bovenlip het lijkt zo eenvoudig toch lukt het jou elke keer nooit genoeg te zijn jij wordt steeds meer…

zo graag wil ik onbegrijpelijk mooi kunnen schrijven dat ik onwillekeurig tijdens het niets doen tussen twee activiteiten (luisterend naar Les Funérailles van Liszt) op een kladblaadje met fraaie krullen neerpen: onbegrijpelijk mooi…

ik heb nog een oude foto van mezelf als baby een zwaar gehavend exemplaar maar ook een oud luciferdoosje met krullen van mijn allereerste haar... beide bewaar ik als herinnering aan het kind in mij dat zich bij vlagen wel eens ontheemd voelt…

Dan krullen mijn lippen glimlachend de nacht tegemoet, kom maar droom, ik heb een doosje waarin jij past.…

Draaien bij stijgende luchtdrukken met de klok mee Krullen zich tegengesteld om diepe lagen Zwellen tussen beide weersystemen soms op tot orkanen Luwen in zowel het hoog als laag’s oog…

scherp de uitdagende blik de halve schaduw haar krullen het hoofd schuin trots krachtig hypnotiserend zacht de huid het gevoel van overgave begeerte verstild het moment dat onze ogen bevroren…

De lach verbeten tot een grimas grijnst naar stekels en grijze krullen gebeten door de jaren snijden tanden de tijd in wat ooit een wasbord was ooit was ik hem nu ben ik mij het kind speelt verstoppertje de oude boom buigt…

je handen strijken alles glad rafels blijven krullen door je lach ondeugend knip je er wat af voor schone schijn onderhuids waar draden nog vervlochten zijn stoeit het patroon in vele variaties op zoek naar de onmogelijke lijn…

Schone, Je krullen zweven Als wolken Om je heen. Mijn hart klopt Hartstochtelijk Van stille bewondering. Misschien Mag ik je niet In stilte beminnen. Misschien Mag ik niet Bewonderen wat Niet van mij is. Maar toch blijf ik Op een afstand kijken, En zweef een eindje Met je mee.…

Juist toen ze wilde afsluiten zag ze zijn profiel en ze kon in het halfdonker, haar krullen opzij schuivend, nog net een balpen pakken om zijn nummer op te schrijven. Dit leuke uitje was er het resultaat van. Ze had veel vertrouwen in haar toekomst en zeker met deze fijne knul.…

ze vliegt door de lucht hoog de zon speelt met haar blonde krullen en ze vliegt een lach speelt rond haar mond haar voeten bengelen boven haar hoofd ze lacht en vliegt over dromen in wolken ze vliegt met gesloten ogen en valt…

In gedachten zie ik je liggen op je zij en je krullen vangen licht en met mijn ogen vang ik jou Maar jij, jij ziet mij slechts in mijn verlangen in mijn liefde voor jou in mijn dagdromen Nu ruk ik dan de vlinder haar vleugels uit en begraaf haar in de dode hoek van mijn verdriet…

wij doden geen tijd sluimeren of slapen niet dromen geen paarden maar tellen seconden en drijven de wijzers van minuten naar uren verhalen van spinsels en pennen de letters in krullen aanéén de woorden naar zinnen verre van waarheid van levensbelang…

Het was me niet toegestaan je verstilde handen te zien, of je haar aan te raken dat ook sinds het was geknipt niets liever wilde dan krullen. Het was me niet toegestaan je begrafenis bij te wonen. Als een geest die geen rust kent, cirkelde ik om de vlammen op de Ngongheuvels, die je prachtige wezen verteerden. Verteerd, zelfs na je dood.…