Alle inzendingen over kuil

de kuil waarin ik val stort boven mij ineen er rest mij slechts één woord gebeiteld in een steen uit…

Stap niet over je fouten heen, je dondert in je eigen kuil.…

Ons land is tegenwoordig veel te saai, Geen Duitser wil hier zijn, nee zelfs geen dag, Tenzij hij iets speciaals beleven mag, Zoals op de Maastrichtse Kesselskaai. Kom weer naar zee om je aan seks te laven, Dat ziet geen mens, als je bent ingegraven.…

Plots een kuil en toen een knal, een grote plas op de weg door de zware regenval. Je trapte hard op de rem, maar de slip werd ons fataal, we gleden langzaam van de weg af, zo in het Darmkanaal. Tot onze nek toe in de shit, een rit als dit was niet normaal. Hoe had het zo toch kunnen lopen? Wij waren twee verzopen, stoere jongelui.…

men moet zijn winter nog sneeuwen men moet nog boodschappen doen voor het donker de weg vraagt, zwarte kaarsen voor in de kelder men moet de zonen nog moed inspreken, de dochters een harnas aanmeten, ijswater koken leren men moet de fotograaf nog de bloedplas wijzen zijn huis ontwennen, zijn inktlint vernieuwen men moet nog een kuil…

De SP valt verontwaardigd in dezelfde kuil...…

Ik durf wel te beweren dat als je te veel kuilen (obstakels) voor anderen graaft (opwerpt), je de kans loopt het geheel niet meer te overzien en zelf in eentje valt of over een obstakel struikelt. En dat gaat zeer doen.…

Gevonden en gekregen: een onbegaanbaar pad vol met kuilen met daarachter een splitsing Links liefde en geluk. Rechts pijn en verdriet. Overwin de kuilen en ga naar links. Val in de kuilen ga naar rechts. Maar hoe je het ook draait of keert links wordt ooit rechts En rechts wordt ooit links.…

"Krom recht" is de hoepel waarmee men door de gaten en de kuilen van de levensweg hotst.…

Hij pakte snel de spade weer op en ging als een tornado de kuil vullen met het zand dat rondom de kuil lag. Steeds sneller en sneller, steeds vlugger vulde de kuil zich met het zand dat hij er eerst uitgeschept had. Dicht moest het, nooit meer open die nachtmerrie.…

Vaak graaft hij een gat voor anderen, maar valt zelf in de kuil.…

de zee woelt kust de branding zo verzandt de schemer die nacht doet stranden de avond graaft kuilen in sterren tot diep in de ochtend om morgen te scheppen…

Dan krijgt hij aan ons strand zijn eigen kuil.…

Het hol is afgebroken en er resteert de kuil, niet ver verwijdert van de hunebed waar mijn vriend en ik onze fietsen hebben neergezet, er is van daaruit geen zichtbaar spoor naar de kuil toe, de eerste keer moet je er per toeval op stuiten.…

het zijn niet de dagen die zo leeg zijn het zijn de nachten eenzaam koud daar waar jij ooit lag ligt nog je afdruk waar ik precies in pas soms krul ik me even op en laat me dragen door een kuil in het matras…

Een plu bij onweer dragen is niet schrander Je weet toch: wie een kuil graaft voor een ander...…

Het leven is lachen, het leven is huilen, het leven is hobbels, het leven is kuilen. Het leven is blijdschap, het leven is verdriet. Hoe iemands leven is, dat zie je meestal niet.…

aarzelend kruip ik in het zand graaf een kuil en speel…

De machteloosheid graaft een donk're kuil waarin het ongeluk mij stort. Tenslotte bedelft de eenzaamheid me met de eeuwige vergetelheid. ik ben levend begraven en dood ga ik door het leven.…

Met de kale vlakte vol kranen en kuilen in het hart van de stad heeft men grootse plannen. Het Paleis komt terug met zijn doden, hun dromen, verleden en toekomst, levensgroot en in kleur. Wat bleef van de oorlog: massieve uniformen op een oud bleek journaal- het vergeten verhaal van een verre historie die nooit is geweest.…

Stapel de stenen in de bouwput van het leven sloop scherpe kanten, maak zachte ronde hoeken let op de val kuil, sommige wanden zijn onbegaanbaar door een té ingrijpende sloop leef je het leven dubbel en blijf je op zoek naar die ene draad, die wijsheid met warmte verbindt…

één is er niet twee wel en drie en honderd maar dat ene is verdwenen ravijnen dorens duisternis geen antwoord op haar roep kuilen huilen droefenis een halo in de troep de weg gaat hoog en ver weg van twee tot honderd maar liefde klautert verder de berg af tot verwonderd voeten vallen over waar was je…

de hand ligt zijn er meerdere mogelijkheden je pakt het met de andere hand je kijkt er met argusogen naar je keert het resoluut de rug toe je negeert het volkomen je gaat erover dagdromen je schakelt Openbare Werken in je geeft het aan de hond (die eet toch alles) je wacht tot het weg is je aait het paait het naait het je graaft een kuil…

nacht als ogen zijn gesloten woorden zijn gestopt en leven niets meer geeft hoe donker is de ziel als harten zijn gebroken woede opgekropt en geven niet meer leeft hoe donker is de geest als liefde lijkt te dwalen denken steeds verstikt en huilen niet verlicht hoe donker is de dag als wolken samen pakken bliksem niet verschrikt en kuilen…

moois hebben gegraven Aan het Scheveningse strand Begeestering, gaan waar je voor staat Ontroering, harde spijtwoorden, oprecht verdriet Kansen te over maar ik zie ze niet Uw woorden vervliegen Ik lees uw liegen Uw woorden bedriegen Hier gaat men achter mooie woorden schuil Ik werp op uw graf mijn bloementuil Want u graaft uw eigen kuil…

De standvastigheid onder mijn voeten, heeft plaatsgemaakt voor een diepe kuil, waar ik niet meer uit kan. De zoete voorsmaak van het begin, is weg, de bittere nasmaak, blijft op mijn tong. De woorden van vroeger, zijn nog alleen stille klanken. Het lichaam en de ziel zijn nog één.…

in de molm van mijn bestaan knaagt de botworm aan mijn ziel Zwijgend sijpelt het slijk Poeder verpulvert tot stof Donker de ontaarde aarde Een stempel uit het verleden Vingerafdrukken vervagen Nagelklanken, harensnaren Traan slijt naam in graniet holt bergen uit tot dalen Het leven stampt als een olifant langs de rand van de kuil…

voort door duizenden mulle indrukken die gewatergolfd wegspoelen naar de vergetelheid van ongeschreven regels de vloedlijnen achterlaten aan de moede voeten van de horizonner die in het ondergaande bloedrood zijn geboorte tracht te herbeleven ziet hij het tij genadeloos keren en weet de as op hete stranden waar hij als kind zijn kuil…

voort door duizenden mulle indrukken die gewatergolfd wegspoelen naar de vergetelheid van ongeschonden regels die vloedlijnen achterlaten aan de moede voeten van de horizonner die in het ondergaande bloedrood zijn geboorte tracht te herbeleven ziet hij het tij genadeloos keren en weet de as op de hete stranden waar hij als kind zijn kuil…

De regen vond genoegen, in al de kuilen en voegen. Zonder te verpinken, werd alles overspoelt en verminkt. Hou toch op, het is al mei, ik werk niet graag met modder, geef mij maar liever hobbyklei.…