Alle inzendingen over langs

En zelfs de blaadjes hangen stil hoe zwaar zijn nog de takken hoe lang hun leven nog,dat langzaam gaat verzwakken.…

opgenomen worden in de stilte vervolgens rondwalen in jezelf tot de genoegdoening er op volgt wat kan een zondag als vandaag toch lang aanhouden.…

Een vergadering is een bijeenkomst die te lang duurt.…

Ik weet hoe de lava van vloeibaar vuur heel langzaam vooruit kan stromen, dik als stroop omkrullend. Dit heb ik bij de vulkaan zelf gezien. Maar dit, deze volmaakte harmonie, prachtige roze venusheuvel, een perfecte clitoris. Deze dubbelgewelfde yoni, zoals het zo mooi heet in de Indiase liefdesgeschriften. Ja, deze yoni is een paar meter groot en zo…

En DAAR leven we vast en zeker nog: LANG EN GELUKKIG.…

mezelf maak keuzes en kies wegen maar veel vaker dan ik dacht kom ik mezelf nog tegen het deed zo vaak zo lang achteraf bezien zo zeer dat ik nog niet echt kan vertrouwen is er niet meer maar ooit zal ik weer durven mijn angsten overwinnen en dan het liefst met jou weer opnieuw beginnen…

De wereld draait rond en dat doettie nog lang…

Zij die zich in het begin het meest haasten, schieten tegen het eind gewoonlijk het langzaamst op.…

'December de 21ste'? 'Hoe heb je dat zo bedacht'? Ze bloosde lieftallig en fluisterde: 'Dat is toch de langste nacht'? - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -- uit het geestige werk van John O'Mill (1915)…

neemt uw voorzorgmaatregelen Stijgt straks tot ongekende hoogte de IJslandse luchtdruk wordt met veel geraas antarctische poollucht zuidwest geblazen Zal sneeuw tijdens het vallen knisperen Onder schoenzolen tijdens de bittere nachten helder kraken Kristalkoud glinsteren Worden onder wazig zonlicht dakranden ijzig lang…

soms te gehaast, 'k had weinig tijd, de weg was nog zo lang, totdat 'k ineens, heel onverwacht, een rimpel tegenkwam, ik struikelde en viel voorover in het zand. Veel voeten gingen langs mij heen, niet één hield bij mij stil, ik was, beneden hen in 't zand, gevaarlijk noch belangrijk meer.…

Geplaveide woorden ben ik gaan haten wat ik wil zijn lijkt niet meer te passen simpele scheuren kun jij niet lassen de kracht om te leven heeft mij verlaten tijd en ruimte zullen ons passeren jaren verdwijnen zonder zelfverwijt maar nooit zal ik meer om kunnen keren naar het begin van die keiharde strijd mijn ogen kijken zonder registreren langs…

. --------------------------------------------------------------- ... nieuwsfeit: Lange Frans en Baas B zijn niet welkom op Bevrijdingspop Haarlem.…

Het is schrijnende discriminatie van de lange mens. Althans, ‘lang’ in de definitie vanuit commercieel oogpunt. Want met één meter tachtig hoor je volgens de meeste vliegmaatschappijen blijkbaar al tot de club van lange mensen. Aangezien ik nog twaalf centimeters extra tel, kun je je voorstellen dat vliegen niet mijn grootste hobby is.…

Je had niet met hem moeten spelen, zei hij streng. Hij heeft je lief... Maar ondanks zijn strenge toon, trok hij haar vaster naar zich toe. Zij legde met iets als schuldbewustzijn haar hoofd vleiend tegen hem aan. Hij is alleen wat verliefd... verdedigde zij zich, zwakjes. Hij is heel gepassioneerd verliefd... Je had niet met hem mogen spelen...…

Alles in het leven duurt zo lang, behalve het leven zelf.…

Neem een persoonlijk besluit om verliefd te zijn op de mooiste, opwindendste en waardevolste persoon die er bestaat: jij zelf!!!…

De slaap ontwijkt in deze lichte tijden. De schemering verdiept tot donkerblauw, En vóór dit zwart wordt, komt het morgengrauw Reeds als een rook de hemel overglijden. Klopt ’t bloed zo zwaar door onze ontruste rust? Zijn het de maaiers die hun zeisen haren*? Valt er een schaduw binnen van de blâren? Is dit een droom? Spoken hier dood en lust…

Laten wij de hemel vragen Om gelukkig leven: Nachten wit van dauw, Die laat optrekt, En als water zonnelauw Langs ’t gewas lekt; Om bezonken klaarte In vogellied en bruine sloot; Vruchten vol zoete zwaarte: Ons blozend brood; Om groene levensbomen, En loof in vlam, Als de engel die ons dromen Het paradijs nam; Om een teder etgroen…

Verbaasde kleuren, uitrekken, krimpen, weglaten, toevoegen wat er al bijhoort vanaf het begin. Verbuigen, vervoegen, contaminatie: taal maakt beelden tot rake sculpturen van vege tekens. En het publiek in trage gang beleeft ootmoedig, telkens opnieuw, haar eerste bezoek.…

Ik beweeg naar beneden langs een tegen de klok ingaande, naar binnen gerichte spiraal.…

De hulppastoor Lulof de lange komt binnen met twee glazen rode wijn, waarvan hij er de helft overheen morst. 'Dwaze bibberaar, moet je nou toch eens kijken wat je doet!', maant Flip hem, 'neem voortaan gewoon de fles mee, wil je?'. 'So-sorry, eerwaarde, ik za-zal het dadelijk opruimen!…

Wordt de dolende geest van de doden niet dringend gestoord met dat draadloze praten van ons door de ether…

voor mijn blinde buurman Hij stond daar zomaar voor het raam. Ik dacht - naar mij te staren - Ontzet trok ik de blinden strakker aan, Heb hem voor wie of wat hij was gelaten. Niet in de zon, in het teken van de koude maan Moet zijn gesternte zijn gevallen Toen het bijtend zuur hem naar de ogen greep, Hem in hem sloeg, hem dichtte in het…

Ze heten Jan, en Klaas, en Ko, Hun burgernaam maakt hen verlegen, Die glimt en geurt u muffig tegen Gelijk een appel uit het stro. Geboorte, trouw en overlijden Zien ’t plechtige familiestuk. Dan stellen zij het weer terzijde, Blij met hun alledaags geluk. En merkt de buurt iets in hun wezen, Dat haar mishaagde of geviel, Dan noemt zij…

Lange dagen, lange nachten... Wervelwind draait door mijn hoofd, Had het zelf kunnen verwachten, Heb niet in mijzelf geloofd... Voel me zwak, maar ook verslagen, niet in letterlijke zin... Maar je moet zoveel soms dragen, Weg, die vechtende leeuwin...…

ik hou me vast aan halmen aan het strand, aan zee ze buigen, breken af de wind voert me mee mijn voeten schuren een spoor in het zand de wind lijkt te winnen trekt me over het strand ik hou me vast aan halmen een nutteloze strijd hoelang nog sporen trekken eenzaam door de tijd…

Decennia van natte grond en hijgend gekreun, lang in stilte drooggelegd.…

Ik ben nog lang geen schrijver hooguit een verteller van verhalen die probeert zielenroerselen en gevoelens in woorden te vertalen. Ik ben nog lang geen dichter, dat ambieer `k ook niet `k probeer slechts in zinnen te vatten wat me deugd doet en verdriet.…

hoe lang hou jij het nog vol leven in een wereld van schijn óm je gevoelens heen van binnen alleen maar pijn alles geregeld, huisje, boompje, beestje een man en kind om je heen en toch voel jij je van binnen net als ik, zo vaak alleen hoeveel lentes doen ons nog hopen hoeveel jaargetijden gaan nog voorbij zal het ijs dan nooit meer smelten…