Alle inzendingen over later

milieu te klapwieken is daar toch weer de bewuste stok achter een deur die maar niet open wil omdat bestuurlijk maar al te vaak handigen gebruik maken van stromannen en ik die machtige oliebaronnen laak denk ik aan de eeuwig brandende zon wind en het altijd krachtige water wanneer ik tot de machtige lieden pen niet alleen nu maar ook voor later…

Niet nu en niet later zal ik lachend omhoogkijken en geloven dat levens en momenten nooit eenzaam voorbijgaan wanneer ook de dood niets meer vraagt en ik weet waarom ook mijn schaduw steeds vager wordt…

jij noemde mij Suzanne, omdat dat mooier klonk en je vertelde droomverhalen, waar ‘k dolgraag in verdronk, over later, later, strakjes als we ouder zouden zijn en dan sputterde ik zwakjes want ik vond je nu zo fijn ik voelde me tevreden met jouw arm om me heen met Brel heb ik gebeden van: Laat me niet alleen ik dronk je droomverhalen over…

in en illusie tussen dromen en ontwaken een offensief van denkers en dromers is onderweg naar morgen en zullen elkaar vinden in elke vleugelslag de vogel zal blijven vliegen de aarde zal blijven draaien de zal vis blijven zwemmen zolang de zee is gevuld met water het is een boodschap voor nu en later…

je bent indrukwekkend bezig met later maar je ogen drijven voort op eigen zilt water ieder woord volkomen in de hand overweldigend aanwezig maar onbemand het opgeschort verdriet later stroomt het terug uit de verkrampte hand op je rug nu wekt het die indruk niet…

Later zal ik het herinneren hoe wij lauw en lenig over het vloerkleed rollen Jij met klevende wimpers, reikhalzend naar het zuiden, Een zwaan die landt en de vleugels vouwt, Jij die struikelt en mijn fouten schrapt.…

Leuke dingen doen, vanaf morgen naar Museum, Bioscoop, Theater bij Beautyfarm laten verzorgen maar doe het nu, niet later. In de zomer naar de kust op terrasjes aan het water en genieten heel bewust maar doe het nu, niet later.…

Wandelen op het strand, schoenen vol met zand, lopen in het bos, voeten vol met mos, glijden over water, zórgen zijn voor later...…

zittend in je bootje je hand betast het koele water waar serene lelies drijven licht en teer met witte blaren de kalmte overvalt je genietend van de stilte om je heen hoe je weer aan de oever komt is een zorg voor later…

Later als je voor me staat met stem en gitaar grens overschrijdend angst overwinnend het is niets het kan niets zijn voltooid verleden tijd het gaat om ons dus pak je spullen lief sluit het verlangen niet langer op tot die dag fluistert jouw naam in mijn dromen jouw zijn in mijn hart…

Witte pluisjes dwarrelen in de lucht Ze omringen mijn omgeving Als in een trance volg ik hun vlucht En mijn hart vraagt om vergeving Ik eet nog wat fruit Mijn blik dwaalt over het water Dan gaan ineens de lichten uit Vergeef mij mijn wens tot later!…

spijt om wat was en niet zou worden spijt om wat leek en toch niet was spijt als de barsten in de borden spijt dat ik rijp ben voor de sloop Kom straks maar binnen, kom me helen beloof me alles wat ik wil geef mij beloften, dromen, leugens en als ik huil, hou me dan stil Maar nu nog niet; we zijn nog bezig met het verdelen van wat was Kom later…

vanuit je bed kijk je naar water de rivier met de aalscholver herinner je je later je bent mijn lieve meisje met de mooie dromen, mijn eigenwijsje, die de wormpjes die naar boven komen bedekt met aarde, een heel zacht laagje de noten raapt en drie er van bewaart en dan vraag je hoe lang het duurt voordat het bomen zullen zijn en hoeveel bomen…

Jij staat zo licht daar in stro zo in lichterlaaie zag ik niemand later later zag niemand as…

Het stuivende zand vooruit de schitteringen in het water de schelpen op de pier en in de rug duwt dertig jaar Er was een ander strand en later lag in het verschiet twee blonde kinderen, een hond een kar, getrokken door een vrouw het duin op naar de top en naar beneden door het mulle zand de zilte zeelucht als afrodisiacum latent aanwezig…

zand schrijf ik letters van gefluisterde woorden in de wind waar in de verte een zilvermeeuw jouw naam schreeuwt over zilte golven op vleugels van verlangen schrijf ik de dagen vooruit en adem weken in en uit langs het laatste vel dat zacht ruist in die ene schelp, ooit gevonden tussen zandstappen van gelijke passen richting later…

in een open, dankbare hand volgde ze stil de letters in het murmelende duister waar zelfs de lage wind in het jonge hart moest zwijgen foto’s werden ramen om Gods goedheid te baren in de armste uren van moegetogen dromen zo onsterflijk beminde zij de kleine zon die een grauwe afdruk werd voor later…

Later, als ik sterven ga, laat dan de ramen open. Laat licht en lucht voor 't laatst bij mij, zich storten op en over mij en blijf gewoon rondlopen. En vat de dood mij bij mijn strot en vangt mijn doodsstrijd aan, sta dan niet kweez'lend rond mijn bed, maar wild een drinklied ingezet.…

Ik jaag de wegwaaiende wind na in het holst van mijn nacht langs gapende afgronden droom ik mijn leven een korte groet later.…

Ik weet bij God niet Nu en toen Of later is mijn heden…

Langer dan gedacht Groter dan verwacht Stromen tranen, blijft verdriet Zoveel had ik willen vragen Maar een antwoord komt er niet Niemand voelt wat ik bedoel Dat ik heel veel aan hem denk Onzichtbaar droevig het gevoel Als ik aandacht aan hem schenk Nooit meer samen lange ritten Praten over familie of gezin Halverwege samen pitten Dat…

terug in de tijd herinnering geboren bewaar dit doosje niets gaat verloren wat zit er in zal men je vragen het zijn momenten van warme dagen een stem, een gezicht een blik, een gebaar een foto, een glimlach voor jou zo dierbaar lange gesprekken een gedicht voor jou maar vooral de woorden ik hou van jou…

De tijd fluistert zonder herhalingen de woorden die haar wiegen als het kind dat droomt wat haar tijd weer zal ontwaken als ze in de cocon van haar droom haar dood weer ontmoeten zal…

Later worden wij weergevonden, kille afgietsels van vreemde oerreptielen. Vliesvleugeligen trof men zelden aan. ----------------------------------------------------- Uit: 'Verzamelde gedichten', 1965.…

Later is de gedachte een kristal van mijn droom die begint met druppelende woorden en mijn verlaten ogen zegt dat jouw leegte niet vreemd of ondenkbaar is wanneer je mij weer vraagt waarom ik nog steeds lief heb wie wie niet meer wachten wil op later…

Bijvoorbeeld: 'Kwart voor negen, later nog' verneem ik door de ether. Wáárom toch wordt 'later nog' er steeds aan toegevoegd? Het zeggen van de zin 'Het is half elf' is oorzaak van een onnauwkeurigheid: het kost als elke handeling wat tijd, dus daardoor spreekt dat 'later nog' vanzelf.…

niet later pas En later eindigt het grote gissen vergeten we dit tranendal Tot dan zal ik je steeds weer missen Ik zie je later, ik zie je dan…

…tot later met wat emailspraakwater tegen een afstudeer-ellende-kater of migrainekwalen en andere hoofdpijnen die snel verdwijnen na een pilletje -liever niet- nee dan leuke privé verhalen terwijl je elkaar niet ziet... zie ik je dan dus zo? studeer ik ondertussen -mag ik je een keer kussen?…

"Later doe ik het", zegt hij. "Ik moet er nog even over nadenken." Hij blijft dromen. Een goede vriendin belt. "Mijn Jaap is ziek", zegt ze. "Hij is vandaag naar het ziekenhuis voor onderzoek. Niets om je zorgen over te maken." Drie weken later is de begrafenis van Jaap.…

Later is de stapel veel groter en kost het meer tijd. En dan zul je zien dat er iets gebeurt, waardoor ik geen tijd heb. Beter maar om het nu te doen.…