Alle inzendingen over melancholie

Op een dag zal achtergelaten speelgoed het gazon iets eenzaams verlenen, de zon zal het rood van de driewieler verbleken en de echo´s van kinderlachen zullen àl vager door het theehuis klinken. Op een dag zal ik schrijven: ´Er was eens´.…

Als men ten laatste heeft gevonden Waar heel de ziel naar smacht, Dan is 't te laat, de dag verzwonden Reeds valt de nacht. Als 't kleed ons past, is het versleten, Als men het boek kent, is het uit, Als men het leven komt te weten, Dan valt het scherm dat alles sluit.…

splinters van bestoeft viniel. scheurend splijten ze de binnenkant van die buizen met hun stilgezwegen naam 'Eustachius waer bestu bleven' schreeuw ik, dat mijn huig ervan gaat rillen en mijn mond zich stom met trillingen vult het gedrum van oude noten op rust, stof zie'k nog van vellen springen, trommelt m'n vliezen aan diggelen…

Melancholie melancholie, dit is haar naakt gelaat een diep gevoeld en grondeloos verdriet verlangen dat naar vreemde verten ziet en heimwee naar een thuis dat niet bestaat een wolf die eenzaam huilt bij volle maan zo klinkt haar stem des avonds in een lied wanneer ze recht in iemands borstkas schiet en vraagt: waarom zou je nog verder gaan…

Eenzaam besloot mijn inner wezen de leegte trotseerde mijn staren en mijn ziel, kon niet meer genezen van hen die ooit mij nader waren. Woorden galmden tegen lege muren zo kaal en grauw en koud en rauw enkel nog de echo die blijft maar duren verdwaasd bleef ik achter in mijn rouw. Stap voor stap verloor ik de gewaden van het leven…

De avond ademt zwoelte tot dampen krekels smeken een melodisch gebed dat gevat in ‘n aromatisch bouquet verglijdt om gittering te beklampen maanstof sprankelt mystiek in het meer dat – wiegend in loverbedding - gesust in de omarming van leliën rust en mijmering drijft in de atmosfeer de maagdelijke nacht hult zich verlegen in bloesems van…

Denk niet dat ik vergat hoe 't hoorde: melancholie kom naast me zitten, praat, laat je verstaan. Hoe opgetogen steek ik nu de kaarsen aan. ----------------------------------------- uit: 'Omtrent het getij', 1985.…

Melancholie Il pleure dans mon coeur, comme il pleut sur la ville.. Het huilt in mijn hart, zoals het regent in de stad.. Dit is de beginregel van een beroemd gedicht, geschreven door Paul Verlaine.…

De eigenlijke vondst der romantiek is de vreugde der melancholie.…

Van de munt der neerslachtigheid is melancholie de creatieve keerzijde van depressie.…

Horen Spaanse schetsen Roken Amerikaanse sigaretten Hollandse biertjes lessen Onbenullig kletsen Verlangen naar langer Terwijl staren naar sterren Gevoel van geluk Melancholie tegelijk Onderuitgezakt in tuinstoel De koning te rijk…

nevel, slaapje van de luiheid, de wereld wordt weer één, zelfs de spreeuwen boven het station zijn onverdeeld, waaiers, grandioos vertoon van tucht, vereende turnsters die zich voegen naar de beeltenis van hun bejaarde leider: Weemoed, vijand van de poëzie, de ogen van de dichters zien alleen hun eigen wimpers, druppels, tranen mist, melancholie…

En als kinderen, god de herinnering schijnt (als destijds door het keukenraam de zon) voor mijn ogen als ik ze even sluit, schilderijen maken op de vloer in de koele keuken, je was zo licht, haast zou ik zeggen met het puntje van je tong uit je mond schilderend godinnen van liefde en donder, het felle blauw en het zachte, perfect palet als buiten…

Kan ik nog wonen in een land waar de rotsen kaal kalen wind giert en bomen druppel dragend in water staan kan ik beek, beker zijn. Ben ik ergens in de uiterwaarden van waarde dan weer nergens deel van een barre tocht de plastic libelle mijn vest nerf in het blad van 'n kastanje opgelost in delen turf de grond versteend een glinster…

De zachte g klinkt hard in de speeltuin uit mijn jeugd, lijnenspelen van het verleden weerklinken in oude mechanismen die prachtige principes zijn. De harde werkelijkheid klinkt zacht in de speeltuin uit mijn jeugd, klanken van het zwarte schepsel weerklinken tot oude mechanismen -de lach van toen en van alles wat ik thans mis- echoën tezamen…

als de geboortestad een neon paradijs toch mijn thuisplek de tijd zich groeven slijt in de huid de sneeuw nooit went bosmensen uit het warme woud de stad op hun handen tellen de tranen in mij een vloed terwijl ik vrolijk dobber de trein te vroeg te laat vertrekt het is de tijd gevat in mij ongrijpbaar altijd…

Welke kleur heeft je kracht vandaag de veer, de pen, wat voor kleur je mond. Je zingt zo mooi, alles beeft van leven. Amper durf ik bewogen te bewegen, bang dat je schrikt, sta ik verstild. Bang dat je schrikt, sta ik verstild, je zingt zo mooi, alles leeft van leven. Welke kleur heeft je kracht vandaag de veer, de pen, wat voor…

Als je oud bent en moet sterven, is er zoveel dat je benauwt… Er ligt een grote bangheid en melancholie over de dagen van mijn ouderdom.…

Ach wat, Melancholie Jouw emotieve zwelgen In Oliebollerie... Hoe kan ik je verdelgen? Hoezo het Oude Jaar? Moet ik nu krom gaan lopen Met baard en sneeuwwit haar? Nee, ik ga vuurwerk kopen!…

En het water hielp de melancholie een handje. Weemoedig van de zomer liep ik door. Met een kus Van twee vrouwen In mijn hart.…

Ik zit de afgelopen dagen niet zo lekker in mijn vel. Mijn hoofd is gevuld met hetzelfde dichte wolkendek als in de hemel; er dreigt de hele dag door regen. Mijn humeur is even roekeloos en gejaagd als de wind. Mijn hart voelt zwaar, mijn oogleden vallen dicht zodra ik me even ontspan, de spieren in mijn armen en benen zijn onwillig. Kortom, mijn lichaam…

Een zelfmoordpoging, opgevolgd door een maandenlang schuldgevoel en vervolgingswaanzin, dompelden haar in een wanhopige melancholie, die haar wekenlang stom maakte en haar dan weer opzweepte in een opgehitste euforie.…

Na een paar keer adem te hebben gehaald, duikt de walvis voorgoed de diepten in en laat Nora achter met een vreemd gevoel van melancholie. De enorme hoeveelheid plankton ciseleert het kielzog tot de staart van een komeet. De hemel is een uitbarsting van sterren.…

Vroeger dansten rode schoentjes de hele wereld rond nu walst een rode rok de hele kamer door op de wals der verliefden niet te stuiten laat zij zich meevoeren in melancholie en blijdschap volledig dronken gedraaid geeft zij zich over aan de kracht van de verbeelding…

rendez-vous met een droombeeld in levend wit ter herinnering aan een stem vol melancholie... een blikvanger in de achtiende divisie van begraafplaats Montmartre als een vorm van ontkenning staat zij daar 'herrezen' uit een zee van bloemen die tot jaren na haar dood nog dagelijks door bewonderaars worden bijgezet…

Een gaan en komen, van melancholie. Eenzaam en gelaten, draaglijk de klap. Leven is niet van deze tijd, sterven des te meer. Verpulver de bergen, drijf ze in zee.…

Met haar verschijning liet ze de melancholie en triestheid van het verschijnsel "oorlog" op unieke en authentieke manier in het daglicht verdwijnen...…

Wat is het heerlijk om te zomeren al komt de herfst met trage treden en met groot vermoeden van melancholie.…

hij speelt sax met vingervlugge toets urenlang een rustpunt in de stadskakofonie verzamelt hij duiven en wat mensen om zich heen hij geeft ze brood en spelen en als het plein de eerste avondkleuren vangt glijden fluwelen klanken van melancholie van ver verdriet misschien om dood of een verloren liefde weg met de zomerwind…

Dikke donkerheid en laag grijs Niet zoet, niet bitter Waar is de melancholie? De foltering van pijn? Het is het niets, dat brengt me van de wijs Altijd nacht en de maan mijn gezel Zonder lach, licht en vreugde Wie gelooft mij als ik dit vertel?…