Alle inzendingen over misschien méér jouw

Na het vieren van carnaval zet je doodgemoedereerd voor de duur van een jaar jouw masker weer op.…

Als ik je aankijk lees ik iets in je ogen Je wilt me wat vragen, maar je durft het niet We hebben nooit over onze gevoelens gelogen Maar het uitspreken geeft aan beiden verdriet Daarom blijft jouw vraag onuitgesproken Maar dat kleine, dat fijne gevoel heb ik ook Tussen ons kan er niets méér zijn dan vriendschap Andere gevoelens moeten opgaan…

Ik snap niet dat het mogelijk kan zijn het gaat van ongemakkelijk naar hel maar misschien is alles wel schijn, misschien ben ik het zelf wel...…

gaf mijn ogen de kost maar hoefte niets te zien heb ook niets gekregen wat ik niet verdien kon niet méér verlangen naar wat ik al had en ga tóch slapen met méér dan ik bezat want jouw liefde groeit elke dag meer dat laat je me voelen keer op keer welterusten,lieve schat morgen weer zo'n dag...…

Een warme gloed Omarmt me, prevelt Rust tijdens m’n slaap Gedachten over later, glijden Langzaam langs me heen De ochtend komt, Steeds nader Sterkt de zon die Aan me schijnt, Dromen staken Maar ik waan me, in Jouw blonde maneschijn…

me weer even thuis Bij mijn vader en moeder Bij mijn kinderen voor de buis Jouw conference geeft me een lach en een traan Dank je wel voor jouw fantastische baan…

Jouw handen op mijn wangen 't omvatten van mijn gezicht Woorden zo zacht gefluisterd brengen mij 'n beetje licht Jouw vingers volgen de lijnen gevormd door 'n lach maar ook verdriet De echte pijn zit van binnen aan de buitenkant zie je dat niet Jouw ogen zoeken en vinden nooit eerder verteld het échte verhaal 't Maakt me…

Dina heeft het Musée Maillol op 61, rue de Grenelle in Parijs opgericht en jouw woonhuis in Banyuls-sur-Mer liet zij restaureren. Van jouw vroegere atelier daar maakte ze een museum. Ze schonk 18 beelden van jou aan de Franse staat, die in de Jardin des Tuileries staan.…

Jouw zwanenzang, jouw preuts gespin, jouw dansen op het ijs van middernacht, had je van een sprookje meer verwacht? Je bent een blinde op een uitkijktoren, je baadt in weelde, paart in kikkerdril. Vergeet wat je zo graag vergeten wil: het glazen muiltje en de vlekken van verschoten bloed.…

Alles is oprecht en opbouwend bedoeld, en wie zal het zeggen, dat ik er misschien totaal naast zit? Ik heb ik elk geval het gevoel te hebben voldaan aan de wens om een reactie jouw kant op te laten gaan. Verder toch nog veel schrijfplezier toegewenst.…

jouw pupil is een bolle spiegel die de vonk van de maan verraadt haar zwarte meren en kratermonden die elke voorbije traan slikken ik strooi meel en poedersuiker over de deeg van jouw vel met gulzige maar trage handen kneed ik de heupen van de hinde tot een brood van zonnebloempitten een feest voor de speekselvlokken elke vingerafdruk…

Hugo was terecht bijzonder veeleisend. Maar het weigeringsbericht ondertekende ik. Vele poëtische Claus-fans, door hem afgewezen, koelden hun wrok op mij. Leuk niet?…

Eén ding is vervelend en dat zullen jullie zélf ook wel ervaren: als men je een pad in je korf zet, kom je er na verloop van korte tijd steeds achter, wie het je geflikt heeft. Soms is dat ontgoochelend. Je staat er van te kijken, wie je soms in de luren probeert te leggen!…

Ben ik het zélf misschien?…

Verhalen momenteel net dat ietsje méér, maar is daarom het dichten voorbij? Eventjes misschien……maar nooit lang, daar ben ik zeker van.…

En voor altijd als ik naar je kijk geef je nooit nog blijk Méér te geven, dan toen zij er nog was…

De waterkant is stil, alleen nog het hoge gezoem van muggen en het zachte gekwaak van een paar kikkers verstoren deze serene rust. In de verte, plots de melodie van een panfluit, een vreemde figuur komt dichterbij, en vleit zich neer in het hoge gras, bij de oude eik. Het water verrimpelt en daar verschijnen enkele waternimfen, die…

ik wil je liefhebben méér dan de duizend sterren die de nacht verlichten méér dan alle nevels die de ochtend dichten ik wil je liefhebben méér dan al het water dat haar einden kust méér dan elke storm die in stilte rust ik wil je liefhebben méér dan mijn hart in eeuwigheid kan geven meer en steeds meer voor altijd in mijn leven…

Nee, gaat mijn leven iets voorbij, Dat 'k zelf niet goed kan zien - Dan is 't voor andre', en niet voor mij, - En toch - misschien - misschien!…

Nee, gaat mijn leven iets voorbij, Dat 'k zelf niet goed kan zien - Dan is 't voor andre', en niet voor mij, - En toch - misschien - misschien!…

Misschien heb ik de tijd wel nodig Om te weten wat ik mis Misschien heb ik de tranen wel nodig Om te beseffen wat het was Je gaat zonder reden of waarom Je verlaat me zonder te schelden of te tieren Misschien heb ik de woede wel nodig Om te zien wie jij bent Misschien heb ik het onbegrip wel nodig Om te vergeten waarom het begon…

Misschien heb ik de tijd wel nodig Om te weten wat ik mis Misschien heb ik de tranen wel nodig Om te beseffen wat het was Je gaat zonder reden of waarom Je verlaat me zonder te schelden of te tieren Misschien heb ik de woede wel nodig Om te zien wie jij bent Misschien heb ik het onbegrip wel nodig Om te vergeten waarom het begon…

Misschien, dat zo'n regering, dan wat langer zit...…

Misschien was het beter dat ik er niet meer was Misschien was het beter dat ik het elf jaar geleden niet had overleeft Misschien was het beter dat niemand mij ooit had gekend Misschien was dat wel het beste…

O, in het weekend als het van je moeder mag kunnen we elkaar nog zien ook doordeweeks en anders steeds misschien.…

moet ik je gaan haten nu ontvouwt die prop zich in mijn hart? heb ik de toekomst over het hoofd gezien was het geschrevene slechts een klad? nu de zon al weken schijnt houdt hoop de moed erin als herfst met wind en regen straks begint stort ik dan echt pas in?…

Misschien mist ze mij net zoveel als ik haar mis, misschien ook niet, maar als ik haar liefdesverklaringen mag geloven, dan zou ze niet zomaar alles overboord gooien. Alle relaties kennen immers ruziesferen, waar je doorheen moet om dieper tot elkaar te komen en steviger.…

Misschien had u die kaart toen niet gekregen en was 't gemis bij u verkeerd gevallen. Gelukkig komt u dit gedichtje tegen. Om voortaan af te zijn van méér gedoe verzend ik deze tekst. Ik wens u allen alsnog een opperbest millenium toe.…

te vragen - om even onvergetelijk te zwemmen morgen zit hij misschien in de cel de terugrit is luidruchtiger dan de heenrit, toen wist hij niet - en wat dan nog, nu is er een band over alle grenzen nog gezwegen - rijdt de gammele wagen verder naar een ongeziene toekomst…

Eerst werden de sieraden van je vrouw-zijn je ontnomen, je werd ervan beroofd en gedurende lange jaren - de laatste jaren van jouw leven - werd je méér en méér afgepakt door het onbarmhartige, meedogenloze noodlot dat zijn grimmige klauwen naar je had uitgestrekt tot het einde je werd aangezegd, tot de heraut van de dood trompetterde en je moest gehoorzamen…