Alle inzendingen over natuu

Lang geleden stond in de tuin achter ons huis een hoge berkenboom met zwart-witte stam en met takken die zacht wiegden in het voorjaar. Een bescheiden tuintje met bloempjes die opbloeiden en die we als kinderen zelf hadden geplant op de zanderige grond lag ook in een uithoek van ons tuintje en een struik met roomwitte bloemen van mij onbekende naam…

Natuur. Mij best. Parende robben. Mos. De muizenval. Sla. Een ijskast ontdooien. Telefoonrekening. Het parlement. Belachelijke modieuze jurken. Als u maar weet dat ik er ook aan doe, hoe dronken ook. Wie ligt daar op z'n kant? Een auto winnen om langs berg en dal... Bloemlezingen, toeristen, komma's, punten. Te veel om... nou ja, geweldig…

starend naar vluchtige wolken zie ik mijn oude luchtkastelen nog altijd met dezelfde ogen en het gras nog even zacht en groen…

De winter blijft uit, zoals voorzegd de vogels hebben schijnbaar zonder enige zin - instinctief doch verstandeloos gedreven - in de zwakke zuiderzon hun tooi te warmen gelegd Dit seizoen mag die naam niet dragen geen vlokken, ook geen krakend water dikke jassen met onnodig hoge kragen groene wakken met oeverloos gesnater Ons dorp droomt…

ik ben vanochtend opgestaan wilde naar de zon was opgetogen toen ik zag hoe licht van donker won mijn vleugels zijn nog rauw van kou vannacht en onvervuld verlangen warmte moet mijn vleugels nog behangen met de kleur van onverwacht ik wiek van bloem naar druppel dauw een koud ontbijtje en dan gauw mijn vlucht naar vlindertuinen uren…

Mijn fiets duwt tegen de regen in een bandenspoor ik heb wind tegen op het asfalt liggen blaadjes om de meter soms twee bij een ze bewegen mee heel natuurlijk in de wind behalve dat ene ik wil ze allemaal met mijn voorwiel overrijden nog voor de brug weet ik ze echt te raken ik kijk achterom twee bandensporen getrokken…

De zon schijnt aan de hemelsblauwe hemel en laat de mensen genieten van haar warme stralen De vogeltjes zingen luid hun eigen lied en toveren de stilte om in prachtige muziek De wind waait zachtjes door de bomen en laat de bladeren dansen op haar ritme De vlinders vliegen voortdurend rondom mij en doen me denken aan de liefde die ik voel…

Een zacht ruisende wind over niet afloopbare velden vlaktes van vergeten helden kraambed van tulp en hyacint aan de kim het gekrulde duin een overzeese achtertuin Ze schouderen in het bed het frisse groen op de flank de zware toppen fier en rank gekleurde hoedjes opgezet bloemenpracht van hart tot rand buigend voor passant en klant Zo…

jouw schenkerij open je gastvrij serveert vruchten bijna vloeiend, vult citroentjes zoet - met ambrozijn je drinkerij is bloeiend... je deelt pluimen rond en toast vol pit op trossen blozende groentjes wenkend naar rood of wit…

Liefde, sterk als het gras soepel en buigzaam bij elke wind - jij door mij zo bemind nimmer het gevoel van treurwilg jouw regen blijkt later een gouden - ik blijf van je houden zelden tijden van distels de nectar is dan al in zicht - mijn liefde is aan jou gericht wij, verslingerd als kamperfoelie met de zachtheid van mos - ik laat…

schakeringsgewijs schaak jij het grijs zonder te kleuren of te schromen toon jij de bomen volkomen naakt en blaakt wanneer jouw laatste dagen het laatste blad - ontkleed de winter binnendragen…

Als leven gezien mag worden Als een sterke boom Tegen hevige stormen bestand Zul je ooit kunnen denken Dat deze eens niet meer Tegen deze hevigheid opgewassen is Dat deze op een tijd al zijn krachten Flexibiliteit moet overgeven Aan de heerszucht van het weer Mensen kijken in een opwelling Wel eens naar een boom Zien de schoonheid ervan…

Mooi lief spinnetje in je web Je zilveren draden bekleed met douw Altijd ijverig aan het werk Maakt de mooiste mozaïeken met je spinnentouw Je web zo fijntjes en met zorg verkregen Met kleine insecten en vliegjes behangen Met je prachtige kunstwerk tussen de struiken Weet jij zorgvuldig je prooi te vangen Klein grappig spinnetje werk maar…

Zonnestralen door de druppels, al snel ontstaat een regenboog, in verrukking gaat ze naar buiten, stralend kijkt ze naar omhoog. Druppels vallen op haar lippen, maar de zon schijnt in haar haar, even voelt ze zich compleet, valt alles weer in elkaar. Haar handen omhoog naar de regen, de zon streelt haar in het gezicht, door alle regenwolken…

ik bouwde luchtkastelen op het strand, versierde ze met griekse en romeinse beelden de slotgracht groef ik in zand ze liepen vol, het water kon mijn spiegelingen niet verwijderen ze bleken holler dan het vaten legen dat de vloed had te vergeven toen eb de golf vertraagde en wij de torens in het schuim weer zagen heb ik de wal gebouwd…

Het ontgroende blad Dat als een jonge vogel Vrij de boom verlaat…

gaandeweg verzacht de rijpe zon het land in vloeiend avondrood verwoordt de einder wat onbenoembaar is vouwen mijn handen zich tot heilzaam gebed…

ik zie de wei die jij en ik steeds groener vinden van nabij we bloeien bloemen in het gras dat ongemaaid steeds vaker kleuren groeit belegen plekken strekken zich in het verlaten ze wiegen op in samen praten met de zon jij bent mijn wilde blom in het groen-blauw van je ogen vind ik je overal, kom naar je toe wij zijn de…

Vervloek me, vliespotige krijsende engel, belaag me. Hoe walgelijk ook het slijk de einder moet bereikt. Het wassen begint er, het beter tij. Van kindsbeen, van huis uit is mij ingefluisterd: op water lopen kan, voor wie bereid is om de zee te drinken. --------------------------------------- uit: 'Verschiet', 2001.…

Een veld vol bloemen hun kopjes fier in de wind. Wat hebben ze een pret ik voel me net een bloemenkind. Rood, blauw, geel of wit het maakt voor mij geen verschil. Samen genieten, de vrije natuur is het enige wat ik wil.…

In het gulle mooi zand Bij de zoute zilte zee Sta ik aan de waterkant Waaiend met de wind mee Turend door de duinen Naar een robbengevecht Die hun geluid rondbazuinen Zie dit schouwspel is levensecht Waddenhoppend vervolg ik mijn weg Langs de vloedstroom En de geurende algendreg Zie ik in de verte mijn droom Een land vol met voedselrijkdom…

nog voelbaar, bij elke stap langs de blauwe reiger die geduldig naar het water loert onder de milde zon die glanst op het rimpelloze nat voorbij de vrouw die me vriendelijk groet hier vaak de eenden voert zomaar een moment van simpel genieten van klein geluk op het pad van alledag…

Jouw gezicht, dauwende bloesem op de kroon van mijn handen. Ik dorst; zo zondoorschenen glanst je mond uit rozenblad gekerfd. Verstrik; om je ogen, groen, spelen de ranken van je haar. Jij bloemige, aan je zoete kelk wil ik me laven, vruchten wil ik in je zetten en je bladen strooien op zonbeschenen paden.…

Bedwelmend rankte de winde naar zijn gezicht. Hij ijlde over welvende zomervelden. Onbegrijpelijk brandden de tranen in zijn keel. Hij droomde van wouden en wolken. Vanwaar de wind en zou de zon zo purper elders schijnen, blikten zijn ogen langs het waaien der bomen. Hij huilde en hij legde zich op de bloemen om de vogels niet te…

In mijn vroege jeugdherinneringen siert een weelderige treurwilg de tuin van onze buren. Elk voorjaar kwam de knoestige stam met zijn afstaande takken als een gapend spook tot leven. Dan leek het of de boom moeizaam zijn stramme wortels krulde en strekte, vastberaden om de harde winterbodem los te wrikken die na een lange periode van vorst en droogte…

ik hunker naar de horizon naar verten en naar vlakten kruipen zou ik, zo ik kon ver van stadsen en bekakten naar waar hazen en patrijzen ooit achter schone vrouwen jakten 'k vervloek de slimmen, niet de wijzen die de natuur de kop af hakten met hun economische gewin heeft het leven zo nog zin kan iemand nu het tij nog keren slimmer dan…

een leeuwerik , boven 't koren ! Hij zwiert een boogscheut ver , stijgt , zegeviert , en tiere - tiere - tiereliert .…

Ik houd zo van die lage palissaden, die uit de kust de grote zee ingaan, alsof veel mensen van de oever traden en tot hun schouders in het water staan.…

De grote passpiegel in haar slaapkamer had nog nooit gelogen. In de voorafgaande maanden had Meriam haar vaker om reflectie gevraagd. Meriam kon dit aan; zij was een sterke vrouw. De chemokuur had echter niet alleen de kwaadaardige celletjes in haar borstweefsel vernietigd maar ook haar mentale welzijn ondermijnd. 'Oh God', zuchtte zij bij het…

Vogels: beseffen wij mensen wel eens hoe het zou zijn, als er geen vogels meer waren. Wij beschouwen het als iets wat thuis hoort in ons dagelijks beeld. Maar wat als ze er niet meer zouden zijn, beseffen we dan wat we zouden missen! Dat zou met een pen niet te beschrijven zijn. In de ochtend, als het nog maar net licht aan het worden is, begint…