Alle inzendingen over natuur bomen herfst

De herfst nadert en zoals de ouderdom het lichaam en de gezondheid aantast, tasten de geelheid en de dorheid de boom aan. De herfst treedt in, mijn favoriete seizoen, en ik verwelkom haar, zoals ik de laatste jaren van mijn leven hartelijk begroet.…

stille landing op moeder aarde De natuur gaat zijn gang Het eeuwen oude proces Dat herfst heet Nog even genieten Van die mooie goudkleurige bladeren Voordat het donker wordt Herfst, blijf je nog even weg...?…

Gemengd met goud en koper De herfst laat de volheid zien In dit prachtig schouwspel Het schilderij van de natuur Laat zich trots in weelde zien…

De Natuur, de arme Natuur die niettemin in het huidige tijdsgewricht haar treurige klaaglied zingt, volgt nog haar ritme, haar trouwe cadans van eeuwen her en een nieuw seizoen treedt in. Een zwak briesje beroert het gebladerte en zet het in beweging en een lichte, bleke hemel vertoont zich achter de grillige openingen in de bladertooi.....…

de bodem tikt Is het enkel nog de boom die snikt Het afscheid had eerst heel natuurlijk geleken Maar niemand heeft sinds die herfst naar de boom gekeken…

in Krachten der natuur spelen met het water wind en zon De herfst nadert met wilde schreden zij sluit de oogst van zomer toe…

Natuurlijk zijn er bomen die bijna alle zonlicht vangen waardoor de wandelaar in een bos van dat soort bomen door een verdonkerd landschap wandelt en andere bomen die veel licht doorlaten.…

Is het een ritme van de natuur, Groter dan welke boom of welk blad dan ook? Winter, te vroeg Straks dooit het De bladeren zullen zinken Hun kleur verliezen En vergaan De laatste bladeren zullen vallen De bomen blijven kaal Tot de lente Winter, te vroeg en te koud…

Laat me maar eerlijk zijn: aan de herfst kleeft iets van melancholie. De natuur legt zich te ruste en kleedt zich langzaam uit om straks eventueel onder een witte deken te kruipen en volgend voorjaar weer fris wakker te worden. En toch heeft de herfst ook z’n schitterde dagen. Vandaag is er weer zo eentje.…

De zon straalt in mijn bestaan verkwikt en geeft mij kracht warmte is wat ik voelen zal maar ook de kilte van de nacht. Aan het begin van mijn bestaan vol leven en tomeloze kracht tel ik de dagen en de jaren het leven vliedt aan mij voorbij maar ook de kilte van de nacht. Schaduwen spelen een dansend spel van licht en donker; kleurenpracht…

hij spreekt me toe met ruisende woorden ik luister naar mijn oude vriend en laat me door zijn milde stem bekoren zoals een kind nog heimelijk bomen ziet…

De okselgeur beschreven in een vers rook indringend, een polderbos in de herfst, jij aan mijn zijde. Wij spraken over het ritme van de natuur. Onze woorden vielen als de bladeren, pagina naar pagina vol.…

't Is triestig dat mijn droefheid thans moest komen, en lomen in 't atone van de bomen; - 't Is triestig dat het regent in de herfst...…

Herfst,herfst wil toch komen. Met je kleuren aan de bomen. Prachtig is die herfsttooi. Oh, wat is het bos dan mooi. Kon ik schilderen op palet . Dan had ik het al lang, op linnen gezet.…

Boom weg, er valt licht naar binnen extra licht ook nog want het scheelde wel natuurlijk alleen had ie van mij niet weg gehoeven. Later bleek dat: de boom met zwammen zat?…

Vader was een oude aardappel, wees op het kaboutertje in de pinda Moeder was een gapende wonde die schreeuwde om verzorging De oudste dochter, Soen, een slapend spoor in droge aarde verzamelde afval, at en genas verborg heel kunstig haar kracht verbond via sluipende wegen Bij verandering van klimaat groeide zij uit tot een boom…

De natuur maakt zich klaar voor de winter. Ze gaat een beetje dood en laat ons zien dat alles vergankelijk is. Een heel jaar aan groei valt er in die paar weken af, letterlijk naar de grond. Het wordt opgenomen door die zelfde grond. Ik herken mijzelf hierin toen ik jonger was en ook die boom, nu gaan dingen uitvallen.…

Natuurlijk is het puur om de natuur te doen. Alsof de stadsbus naar bloemetjes ruikt. Nog even en we dansen om een vuur, sing Hallelujah want het busje komt zo. Dus gooi dat bos maar tegen de vlakte, straks rust U zacht, waarvan akte.…

Zo kleurig en zo bont dwarrelen alle bladeren zachtjes op de grond. In die warme kleuren als een mooi tapijt vervuld met zoete herfstgeuren. Paddestoelen steken hun kopjes uit de grond dwars door die bonte deken. Al dat rood, bruin en geel ik houd ervan zoveel!…

De herfst ligt uitgeput gevloerd in bladerpulp. De bodem is zwaar zuigt de voeten zeer. De bomen kennen geen troost in de bladval van verdriet. De takken kaal en willoos stijf de stam die ze torst. Woest walst de westenwind, de lucht geplet door donker dreinen. November kent geen genade alle zielen sterven zich dood.…

gisteren lag het nog verloren op de grond het iets te vroege blad nu sluimert het in de roman die ik aan het lezen ben en dwarrelt ruisloos mee van boek naar boek…

De zon die tussen bomen scheen in pastellengloed van mist gebed warend loom tussen het herfstpallet van ‘t bos dat dichtte om ons heen Het hoge gras doortrokken sporen met ongerepte paadjes puur natuur stil, wild, liet `t verscholen avontuur instemmend haar zuiv`re lente horen al spinden rupsen gene zijde een vlinder ontpopte in ons beide…

Maar terugkomende op de herfst, zijn alle blaadjes van de bomen, hebben we hier al mensen ruiten zien krabben, is het al glad geweest, zijn er al mensen onderuit gegleden en zijn wij denk ik, pure bofkonten.…

bladeren vallen van huizenhoge bomen de herfst zal komen…

Op een zondagmiddag zag ik de herfst komen aarzelend kroop het geel in het groen van de bomen het leven klonk gedempt met de wolken laag voor het eerst na maanden was de verte vaag een moment van stilte zomaar in een laan ik kon het zien en horen de herfst kwam eraan…

De bomen aan mijn venster, de aloude, trouwe boompartijen die mij al mijn hele leven vergezellen dragen nu het gewaad en de kleur van een nieuwe herfst. En een nieuwe herfst treedt aan in een leven dat geteisterd is en getormenteerd en veelbewogen.…

Geoogst door de herfst Noten zingen eigen-wijs Wind in de bomen…

Blaadjes vallen als tranen, bomen nakend tot op de tak Een bed van bladeren verstomt mijn voetstappen Zonnestralen gevangen tussen 't kalende warm gekleurde bos De geur van de herfst doet mij naar adem snakken Grote sponszwammen schieten als "paddestoelen" uit de grond Herfst ontluikt ...…

rood en bruin de boom én de mens vandaag de dag in hartje herfst!…

In rouwzwart groen een vrolijk plekje rood: Een blozend dak, een gladiolusvlam, Een rozige appel of een hanekam, Zal dat mij troosten over zomerdood? O tragisch traag laat vallen van de stam Scharlaken bladen in de bruine sloot De wilde wingerd, of in gulpen vloot Zijn bloed, gelaten najaars-offerlam. Een huivrende angst bevangt me en jaagt…