Alle inzendingen over netvlies

Dat laatste journaal had ik niet moeten kijken, in willekeurige volgorde kwam de ellende van vandaag nog even langs, brandhaarden, vermiste meisjes van 16, de grens tussen Tsjaad en Soedan waar vluchtelingen elkaar wederzijds in de weg lopen, Mexicaanse ex-communicatie inzake abortus omdat men niet communiceert, de bom die steeds weer barst in Irak…

als de dag de dauw verdringt de zon z'n rood laat zien de vogel 't eerste lied weer zingt heel langzaam tel ik dan tot tien om dit spektakel te aanschouwen te voelen en te ondergaan 't is leven,'t is om van te houden 't moet op je netvlies blijven staan…

Het zal een fascineerde structuur op mijn netvlies geven tijdens zonsondergang”. Met dat beeld sloot ik mijn ogen en voelde een aangename frisse wind tegen mijn gezicht. Mijn herinnering ging terug naar vier jaar geleden in het jaar tweeduizendentien.…

geschilderde Rubens broos, breekbaar nog niet opgedroogd de warme verf nog kneedbaar warmte voelt door alles heen het dekbed golft even als haar adem rustig puft zo warm zo lief haar gezicht zo vredig ogen voorzichtig dicht toch is het alsof ze kijkt ik raak haar nauwelijks aan laat haar rustig rusten penseel met grote ogen een vers netvlies…

Subtitel: Extra ruimte ijsvogel Die extra ruimte geldt primair voor de Nederlandse rivieren. De Nederlandse lang-niet-groen-genoegcoalitie in 's-Gravenhage doet slechts aan dijkversterking. Allesbehalve óntoereikend, maar zeker niet effectief genoeg; er zijn namelijk oplossingen die een triple-effect hebben. Samen met de bescherming tegen hoogwater…

Geblinddoekt blijven ze nog op het netvlies kleven met één conclusie: Ze zijn liever dan lief...…

Liggend op mijn fiets wolkenluchten polderland forten en weiland wilde bloemen de geur van nat gras op mijn netvlies en ik denk aan niets mijmer van geluk…

De kleuren van mijn dromen spatten caleidoscopisch uit elkaar een sterrenregen blijft achter voor de dag en in het zonlicht vonkt het na zodat elk beeld dat zich vasthecht op mijn netvlies beklijft in herinnering…

een weiland vliedt voorbij, het beeld ver- schuift een netvlies verder en ik vlieg mee in ganzenogen licht de vroege morgenschreeuw een weinig slaap, voor even in een ander leven…

Een blik, Verankerd op mijn netvlies. Een beeld, De herkenning van het onbekende. Een aanraking, Vastgelegd in gedachten. Ongrijpbaar, Als een mimespeler pakkend in het niets. Onaantastbaar, Als het lot dat wederkeert. Onontkoombaar, Verlangend.…

Beelden doordringen op het netvlies van gesloten ogen. Donkere kleuren verbleken tot een vorm van verdriet. Tranen druppelen over wangen met sprongen. De pest is nu net dat ook de stilte valt nu voel ik me klote.…

Zodat mijn gespelde liefde van inkt, het netvlies bemint, en de vorm van al je letters, mijn dichtershart verslindt.…

Het kwetsbare, fragiele netvlies is verscholen, bevindt zich als het ware op de achtergrond achter de pupil, achter de oogleden en de wimpers.…

Het luisterrijkste nieuws is zonneklaar Dat kleine showberichtje in de krant Dat voor altijd in ons netvlies staat gebrand Want Pussycat is terug (Ga weg! Echt waar?). Niks naars kan nu de mens nog overkomen Al zou de Mississippi overstromen!…

Bladerend door het verleden legt mijn gedachten mooie momenten vast en ik zie hier op mijn netvlies dat ‘de vrolijkheid zelve’ een term is die voor jou moet zijn bedacht Want ik zie je nog zo dartelen je blonde haren weerkaatsen het zonlicht geven dat gouden randje aan iedere dag het gefluit van de vogels wordt monotoon alleen bij…

Ik kwam aan in mijn herinnering Ik stapte uit waar ik dacht te weten Ik liep richting vroeger, het was er wel veranderd maar ik herkende het beslist Wat jaren op mijn netvlies had gezeten was uitgewoond door eenzaamheid Wat er niet meer was wist ik Opende mijn ogen van verborgenheid…

Die Boeing die in dat gebouw verdween Boort zich nog telkens door mijn netvlies heen.…

Zijn ogen bleven op mijn netvlies zweven Ik las het verdriet, de pijn, de angst Op straat sprak je mij aan Je vroeg de weg naar het station Ik wees je er naar toe Maar inwendig wilde ik je omarmen Je zó graag helpen..mijn god waarom?…

ho maar een beeld zonder netvlies etst nooit een ziel synapteert slechts herinnering raakt geen achilleshiel vorm mij met schaduwen uit angsten en complexen in een uithoek van je eigen geest ik ben en niet geweest…

schrijvend met in mijn hand mijn hart en in mijn hoofd het intens beleven maak ik de lezer deel en part van de scherven uit mijn leven waar beelden gaan vervagen en in mistige gedachten over gaan zullen mijn woorden tot het einde der dagen op het netvlies blijven staan…

Maar op de uren die, van de wijzers afgespat, verdwijnen en verdwenen zijn, hoewel ze in glitterpakken op het netvlies hangen. Dit is wat ons de wandklok toont. ---------------------------------- uit: 'Circulaire systemen', 2002.…

penseel je woorden op mijn netvlies open mijn blikveld subtiel in jouw kleur omfloers de avond met je aanwezigheid stemmig gevoileerd drapeer je expressie rond mijn aardse huis opengesteld voor jou kom dichter kom binnen dichter en hul me in de klanken van jouw warme zijn…

Het vuur van de avond brandt in mijn netvlies en ik reik naar het beeld achter mijn ogen om te vergeten. Ik hang mijn was over de leuning van een oude brug, het water zwijgt in al haar vormen. Straks kom ik thuis dan zwem ik weer mijn rondjes als vanouds.…

Zij liet het licht los op mijn netvlies, ketende de vragen aan mijn enkels. Ze woelt zich bloot terwijl ik jank, de eenvoud van haar boezem vraag. Toen werd ik een jongen en mijn agenda roodbeklad. Gisteren was dat.…

de schaduw op de muur bekent geen kleur geen woord de wenskaart is vervlakt tot een soort geometrische figuur die uit haar lijnen beeft bij elke flakkering van licht de hoeken (telkens anders uur na uur) tasten de warmte af van het bericht spelen tenslotte open kaart en kringelen het duister in met op mijn netvlies jouw gezicht…

Op mijn netvlies is haar gezicht gebrand. Ze staat op een foto in de krant, die ligt hier naast me op de tafel. De pannen op het dak gaan glimmen; huilen de hele wereld bij elkaar om een oorlog die niemand kan winnen.…

Ik vang mijn hoofd nog net tussen de kussens zo zwaar de zomer op mijn netvlies rust. Zo even nog toen ik mij zwalkend naar de keuken toog de koelkast open-boog en met een glas ijskoud glibberend tussen mijn vingers met een geluidloze schreeuw want het is te warm om woorden te verspillen.…

wachtende ongeduldig dolend in het ongewisse blijvend starende ogen priemen in het niets dat een leeg beeld weergeeft op een troebel netvlies een diepe zucht zakt diep weg verloren in machteloze strijd om zekerheid eindeloze stroom gedachten verwaaieren in een onrustig hoofd bezeten moe en gestreden berust hij…

ik herken de zachte melodie in elke zin die je in inkt gedrenkt tot pastel laat verzachten alsof je de letters in minne doopt voor ze met voelsprietende precisie elegant bevallen op mijn netvlies ik proef de innerlijke klankkleur van een vibrerende intonatie die mijn sluimering aanwakkert hunkering voert de boventoon naar de volledige…

cijfers met een eigen leven twaalf-twaalf elf-negen begrippen over ieders lippen al qaida tsu-na-mi kijkkast kotst vloed verwoesting over stranden vol kerstbomen geen ontkomen aan in land gezogen in- leef- vermogen kelk Leed tot op de bodem op netvlies gebrand - wij reiken Hand raken Heil…