Wees nou eerlijk, hoe voelt het met iemand te praten die zo een erge draken-adem heeft, dat je je neushaar voelt verschroeien?
Of iemand die een zware ammoniakgeur verspreid telkens wanneer ie zijn armen opheft?…
De honing diep verborgen
Achter de te lang doorgegroeide
bleke neusharen.
De hoornaar daast.
De klimmende hangt en steunt
Op alles
Wat dragen kan
En niet hard wegloopt.
Taaihouten spiralen
Wirwar van karig hout.
Een gespikkelde borst
Verstijfd in de achterdeuridylle.…
struikel ik
met nog half gesloten ogen
door een met kwikzilveren spinrag
versierd bos
waarin de vochtige
met zonlicht doorschenen
nevelslierten langzaam verdwijnen
terwijl opkomende schaduwen
een knieval maken
voor de almaar stijgende zomerzon
Prikkelt rottend
met schimmel en zwammen
overwoekerd hout
mijn oh zo gevoelige neusharen…
De man legt de krant weg en vraagt de kapper of hij ook zijn neusharen wil wegknippen. ‘Niet prettig om ouder te worden,’ mompelt hij.
‘Hoezo,’ vraagt de kapper, die zelf een jaar of vijfentwintig is en geen last heeft van neusharen. Om dat te compenseren draagt hij een ring in zijn neus.…
Moeders mooiste en jongste is de man niet, met zijn grijze, uitpuilende en uitbundig woekerende neushaar, maar zijn stralende, dankbare glimlach bevestigt hoe welkom ik ben als vrijwillig amateur-journaliste voor de Wijkkrant van Tilburg West (en dan weet ik weer waar ik het voor doe...)…
Ook van mannen met ‘ostentatieve’ neusharen moet ze niks hebben. Dan wil ze nog wel eens naar de schaar grijpen: 'duurt maar één momentje'!
Geruststellend klinkt daarentegen weer: ‘Als partners onderling geen problemen hebben met een bilnaad waar dotten haar uit komen, dan bemoei ik me er verder niet mee.’…
De wijze waarop zijn neusharen trillen bij elke ademhaling. Ja, vooral dat laatste roept bij mij onweerstaanbaar het beeld op van mijn grootvader, snuivend achter een stapel pannenkoeken. Ik schuifel wat dichterbij, voorzichtig. Zijn snor beweegt. Is dat een slecht teken?…