Alle inzendingen over ochtendstond

Want morgen sta ik op uw tenen, schop ik schenen, draai ik u een poot uit of geef ik een knietje in gevoelige regionen, kunt u mijn rug op of er van af glijden, maakt mij niet uit, ik lees hier duizenden woorden in nietszeggendheid, zelfstrelende ego's. Snel nog even een sonnet, stelling nemen met een citaat, verhaal halen voordat het u ontgaat…

In de loop der jaren wordt de ochtendstond, hoe glorieus ook, steeds korter.…

De haan die kraait de dag kriekt dauw bedekt de aarde…

Heel vroeg werd ik wakker, de morgen was nog stil en blank, toen er ineens een vogeltje neerstreek op mijn vensterbank. Uit zijn keeltje trilde een liedje, zo lieflijk dat toen het begon ik al mijn zorgen voelde smelten als sneeuw voor de zon. Het zong van verre stranden, vol van vrolijkheid en dans; het was of enkel het…

huis Naar daar waar de warmte is Daar waar hij al lang op je wacht Je sleutel in het sleutelgat je draait tot je niet meer draaien kan Je loopt door je gang Hij lijkt verschrikkelijk lang Ben ik hier wel thuis Maar de waarheid die komt morgen Als je wakker van de kater wordt Ja de waarheid de waarheid die komt morgen In de ochtendstond…

als mist de dag aan flarden scheurt avondschimmen schetst en kleurt de nacht met grijsgrauw zwart besmeurt dan zal de ochtendstond zich wreken één zonnestraal de nevel breken…

het is de lucht de geur en klank van wat uit takken barst op dit uur moet ik naar buiten laat mijn ziel uit als een jonge hond languit in bed mag de nacht zichzelf verdromen in de ochtendstond…

morgen, ja morgen ga ik u raken morgen, als de ochtendstond naar de tandenborstel grijpt om onwelriekend te verdoezelen als u dan, ondanks weer een smerig etmaal voor het slapen gaan, denkt, ik heb het gehad, wacht dan morgen af ik heb nog een paar nare woorden voor u.…

De zilveren maan danst haar laatste uren voor de ochtendstond, waar azuurblauwe lucht zijn intrede neemt met een nieuwe dag... het gouden koren zwenkt heupwiegend op de tonen van het lied dat de wind zingt, wijl de vogelverschrikker zijn dagelijkse deuntje fluit.…

Tintelingen spoelen door ritmisch geklater in een val van blauw transparant water wentelen ontelbare zilveren luchtbellen rond die in de branding mee ruisen tot de ochtendstond waar heldere patronen van zuiver licht de dag in stromen en je weer doen ontwaken in de tempel van je dromen…

De zon breekt door Wanneer jij lacht De wind draagt voor Jouw woorden; zacht Een wolk laat tranen Om jouw verdriet De maan ziet toe Op hoe jij rust De zee sust Ruisend jou in slaap De nacht raapt op Wat jij vergat En achterlaat Dat fluistert ochtendstond En morgenwind Als ik je niet meer vinden Kan…

maar even wees niet ongerust ben bedreven in het dromen in zijn achteruit soms is het een must: het opgraven van een verborgen buit natuurlijk kan de plek niet worden gevonden waar het eerder werd begraven een liefdevolle wens op een perkamente oorkonde is in mijn grijze massa een verdwaalde vlek zwervend door een mistige ochtendstonde…

Abrupt uit mijn slaap gerukt De ochtend nog zo donker als de nacht Een koude rilling die mijn rug afrolt Het bed laat zijn veren kraken Chaos overheerst de ochtendstond Jij bent mijn wakkere wekker Met een hels lawaai Benen en armen die blijven zwaaien Mijn buren zullen zich nog eens omdraaien Maar met die liefde die jij blijft stralen…

mijn hand reik ik je aan niet om te bezeren of om jouw bloemen te plukken ik begeleid je naar mijn tuin mijn warmte zal je verrukken het zal je waarachtig heel goed gaan kom mijn lieve zie toch ons rozenpad vol van glimlachende tinten laat ons gaan, zo tegen de avond neem mij aan, laat wat je had ik wil je beminnen tot aan de ochtendstond…

een boompje valt en tikt doffig aan, tegen de grond klinkend als een bliksemslag ‘heeft de ochtendstond goud in de mond’?…

Ik hou van Drenthe Bij avondgloed En ochtendstond Vooral de bente En vraag me niet Hoe dat nu komt De wereld is rond Maar begint in Drenthe…

Een zoet geheimpje Lispt zacht haar mond, Het doet haar blozen Als de ochtendstond. Zij stamelt weiflend, En durft het nauw*, Van dokter, baker En wiegetouw*. Het zoet verhaaltje Doortrilt mijn ziel, Of er een straaltje Der zon op viel. De vader dichter! De dichter "pa!" O Heer! ik dank u Voor uw genâ!…

Na nachten die in slapeloosheid strandden grijnslacht de ochtendstond met gouden tanden als om hernieuwde rampspoed te begroeten. Dus koester ik de schimmel op mijn voeten, vals zingend streel ik met vereelte knuisten heel liefdevol mijn wratten en mijn puisten.…

van eindig en onbekend over dwaalwegen en uitzicht het heelal wordt hier verkend een zwaan drijft voort ogend naar haar kroost overziet dat wat moet omdat het zo hoort ik heb weet van verre landen zie daar de mens ontmoet hem in zijn tuin vraag naar zijn diepe wens zwijgend lopen wij rond de stilte geeft antwoord in de serene ochtendstond…

De dag begon niet anders dan normaal je werd wakker, zoals eigenlijk altijd na drie koffie pas het slaperige kwijt `t huis compleet met jouw zonnestraal Geen zachte muziek op d' achtergrond geen belletjes, sterrenstof, kaapsviolen laat staan kleine lichtjes met malle capriolen `t begon als een allerdaagse ochtendstond De gong, je trok met…

het onzichtbare van de nacht gaf jij zacht nog een teken van leven tussen zinnen ooit geschreven in een handomdraai met een lichte toets van toen nam jij liefde in een warme omhelzing en raakte heel even gisteren aan terwijl we beiden wisten dat morgen onbereikbaar was droom jij nog wel eens achteruit zonder dat de ochtendstond…

Zacht kabbelend met diepe gronden Het mooist op vroege ochtendstonden De golfslag leidt je gedachten Kunnen pijn doen verzachten Geven je geest de rust weer terug Overspannen de tijd als een brug De weerspiegeling toont je werkelijke gezicht Maken je gedachten iets meer gericht Kabbelend wordt je hartslag lager Verdwijnt het verdriet iets…

oceaan Zweven slechts woorden in een onbegrepen baan Geef mij, in plaats van een luchtgebouw Wat ik, na de verleiding, nooit meer vertrouw Een begrijpend hart, loyaal, vol mededogen Dan zie ook ik mijn dromen onder ogen Een vrouw, ongebonden door het net van de tijd Zodat de zinloosheid van de eeuwigheid Geruild wordt voor een trage ochtendstond…

Ochtendstond, schemergloed en alle lange ademtochten daar tussenin. Nog zie ik je. Even vooruit gesneld omdat je verbazing wilde tonen. “ Zie mij het grijs overwinnen waarboven de hitte huivert.” Je draaide je nog om je as in een vertraagd zwierig gebaar van “kijk mij,” een beetje plagend, “waar blijf je nou.”…

Vastgenageld aan de zwarte nacht wacht de maan geduldig op de ochtendstond. Strak en rond. Helder en vol. Met een oppervlak vol rimpels. De nacht, stokoud, kleurt langzaam grijs en lichtbruin. Met onzichtbare armen trekt hij nevels uit de grond. De maan vervaagt achter roze wolken. Donzige wolken die baden in blauw licht.…

Klank en kleur zullen in elkaar vervloeien en je ochtendstond heeft goud in de mond. Vanaf eind april tot half mei is het vogelconcert ’s ochtends op zijn mooist. Als je lui bent, kun je, nadat je het raam hebt geopend, rustig in je bed blijven liggen om het te volgen. Je moet dan wel een beetje groen in de buurt hebben.…

tuinpad, in de tuin De wind smachtte naar opening Van het luik Exploderende oude muur Net alsof die roept: 'THUIS, THUIS' Het is tijd om terug te keren van Heuvels en vreemde velden De dag verdwijnt langzaam zonder teken 'THUIS, THUIS' Voordat de nacht ochtend wordt Worden bitterkoude nachten Ingesloten, bid ik voor jou tot De ochtendstond…

'De ochtendstond heeft goud in de mond.' Als je particulier was had je vaak rotte tanden. Dan heb je geen zin om vroeg op te staan. Bovendien kon je even van kantoor weg. De Ziekenfonds mensen stonden vaak al voor zeven uur 's ochtends bij de dokter voor de deur, die moesten zo vlug mogelijk weer op hun werk zijn.…

Een diepe slaap overviel Bjarne tot aan de ochtendstond. Hij had een prachtig plan om Emma te behagen. Hij wist dat Gerard Vroeg iemand kende die de mooiste gele kanaries verkocht.…