Ik herinner me haar als gekleed in ouwelijk aandoende zwarte kledij en altijd rustend op een sofa in het huis aan de Oisterwijksebaan. De dodelijke ziekte had haar toen al in zijn greep.
Ze was ongetwijfeld getuige van mijn eerste stapjes. Maar ik heb haar nooit gekend. In een lade bewaar ik nog altijd haar portret van jonge vrouw.…
Ik herinner me hoe ze in het huis aan de Oisterwijksebaan, het ouderlijk huis van mijn moeder, steeds op de bank lag, ten prooi aan de slepende, slopende ziekte die haar de dood in zou jagen. Oma begeleidde de eerste stapjes van haar kleinkinderen.…
Het huis aan de Oisterwijksebaan herbergt jaren na dato nieuwe bewoners. Een nieuwe toekomst brak aan, echter niet voor hen, die ons voorgoed moesten verlaten.…
Café-Restaurant "Zomerlust" vormt als het ware een verlengstuk van de langgerekte Oisterwijksebaan waar mijn voorouders resideerden tot hun rampzalige doodvonnis werd geveld; in het buitengebied dat onze stad omgeeft als een groene, weelderige oase en aan de andere zijde van de oude draaibrug die het zwarte water van het Wilhelminakanaal overspant…
Café "Zomerlust", met in haar veranda de ouderwetse glas-in-lood-ruitjes, bevindt zich als vanouds even buiten de stad, juist voorbij de brug die het Wilhelminakanaal bekroont, in Tilburg Zuid, aan het eind van de lange, bochtige straat die de naam "Oisterwijksebaan" op haar kobaltblauwe naamolaatje draagt en die tot haar huizenrij het ouderlijk…