Alle inzendingen over ontwijken

Voel aan dat we elkaar ontwijken, Koud weg elkaar negeren, De vervreemding is er, We kunnen elkaar niet meer aankijken, Zonder dat de herinneringen, Van een verloren vriendschap bovenkomen. Ik ga er stilaan aan kapot, Iets wat mooi was maakte jij, Zonder moeite kapot. Telkens ik je gezicht zie, Denk ik aan onverwoestbaar staal.…

hoe jouw ogen durven spreken en je hart durft toe te laten laat mij verder weg verdwijnen om vervolgens meer te haten en ’n onbedwongen contact wilt dichterbij betreden zoals ik het altijd al had ontweken en vermeden je blik gaat over wegen met betekenis van mijlenver ik kan niet meer ontwijken zie ogen her en der..…

Maar meteen wil je dat ontwijken en bestudeer je weer je voeten. Dit is niet afwijzen maar je nodigt mij uit. Het spel van bewijzen, een mentaal besluit. We stoppen en ik kijk je aan, uiteindelijk zeg je nog iets. Je mompelt: 'mag ik gaan?', ik knik en je verdwijnt in het niets.…

Wiens hoofd wordt afgemaaid, weet zeker dat deze boven het maaiveld uitstak.…

Als je ogen mij ontwijken Als je stem mij niet meer hoort Als echt begint te lijken Als alles jou zo stoort Als samen twee keer één is Als delen niets vervult Als telkens blijkt ‘er is iets mis’ Als schuld Dan ontwijk ik je ogen dan ben ik alleen met de waarheid die me stoort Dan wordt een flauwe optelsom die maar niet wil kloppen…

Als ik naar je kijk ontwijk je mijn blik Als ik je iets vraag Zie ik dat je schrikt Je probeert me te ontwijken Waarom wil je me niet aan kijken? Waarom doe je alsof je me niet kent Alsof we vreemden zijn voor elkaar Het is net alsof je jezelf niet meer bent.…

Ontwijkende blikken kruisen elkaar Een moment, voor altijd negerend Niet eens meer minachtend, niet eens meer belerend Ontwijkende blikken kruisen elkaar Onhoorbare woorden worden gehoord Door vier nieuwsgierige oren opgevangen Zo dat zij naar sprankjes hoop verlangen Onhoorbare woorden worden gehoord Gebaren worden geanalyseerd Apart van…

Nee ik wil niet met je praten En ik wil niet naar je kijken In mijn zoektocht naar jou Zou ik je 't liefst ontwijken Ik wil je hier, ik wil je nu Nee, ik wil niet zo alleen Zonder jou hier om me heen…

Ontwijkende blikken dreunen tegen mijn hoofd en raken mijn hart Zij die ze blikten blozen en lopen snel naar daar waarvan ze denken dat ik niet gaan zal Ik volg ze met mijn ogen mijn hart huilt…

In het hart van de ogen, staat zijn ziel De krassen belicht Ik weer de sterren, maar verwelkom de nacht Laten we schuilen, tussen de regels om de stralen te ontwijken…

Ik ontweek zijn blik niet, kon die ook niet ontwijken. Het was kort voor zijn laatste reis. Doodstil zat hij daar naar mij te kijken, Uit een hel van ijs.…

Haat en ontwijk me desnoods, maar laat me niet alleen…

het doffe van haar droeve ogen beloven weinig glans zodat ik steeds haar blik ontwijk en met mijzelf dans mijn voeten vegen strepen op hout als schuurpapier ik dans, maar volg haar ritme niet ik dans, maar zonder zwier…

je glimlach raadselt mij ogen zien ontwijkend neer huid blankt op een gelaat flarden haren zwarten git een schoot doet handen zwijgen als je hoofdgedoekt buswachtend zit je glimlach raadselt mij…

Barstende koppijn Tranen overal Ik kom er niet uit Uit dit uitzichtloze dal Probeer te klimmen Maar kan niks ontwijken Drijf met alles mee Zonder te kijken Zonder te beseffen Waar en met wie ik ben Met een masker op Ben ik één van hen En zonder het te merken Duw ik mezelf onder Wil niet langer zonder…

met mijn ogen dicht zag ik haar gezicht haar grote bruine ogen haar woorden warm, verlegen zeiden en verzwegen alles, niets gelogen met mijn ogen open zal ik haar ontlopen haar ogen steeds ontwijken haar lichaam niet begeren om niemand te bezeren of ik dat kan, moet blijken…

Een kleine Noordse Stern poogt wiekend los te komen van het asfalt waar hij stervend ligt de kleine jongen hem over `t angstig kopje strijkend kan de aanval ternauwernood ontwijken ons vertelde deze vogel tussen jou en mij is het op sterven na voorbij…

Want waarom zou je mij moeten ontwijken? Vertel het mij, doe je beklag... Je kunt mij alles toch vertellen Want 'k kijk dwars door je heen Ook al houdt je nu je mond dicht... Ik ben niet iedereen... Ik ben je moeder…

Liever met iemand een beschuitje eten dan een appeltje schillen.…

ontwijk me niet maar kijk me aan open met zachte hand de deuren van verdriet en zie hoe het na jaren met mij is vergaan spreek dan de woorden uit waar ik al een poos zo hevig naar verlang en blijf ik maak het grote bed op voor een hoogstandje geluk en na die pure weelde laat ik je als de liefste gaan…

Mocht je me ooit je hand reiken kijk me dan niet aan Zoek niet in mijn ogen ze zouden je ontwijken Mocht je me ooit je hart geven kijk dan niet naar mijn lach Zoek niet in mijn ziel ze zou je maar misleiden Leef gewoon je leven maar kijk niet zo verwonderd Ik loop nog steeds te beven in het bange donker…

Eerst vergelijken, en dan weer meteen mensen ontwijken. Door ieder mens komt angst tot leven. Dat is mijn leven. Maar niet mijn wens.…

En niet woorden zoals waarom, met het ontwijkende antwoord, daarom. Wanneer is liefde, geluk en blijheid en niet in strijd met de werkelijkheid, omdat wij het aaneen breien, door de onduidelijkheid van onze taal.…

zien dat heb ik ook gedaan heb de hele avond van kunnen leren hoe goed jij mij kan negeren Hoe kan ik nu zo dom zijn ik had dit niet voorzien verwachtte dat jij wel zou lachen en een praatje maken ook misschien ik wilde lachen en plezier maken met je dansen en drinken Maar ik kon alleen maar kijken hoe jij probeerde mijn blik te ontwijken…

duisternis zoekend begraaft hij mijn zonden zonlicht vervloekend verbergt hij mijn wonden spiegels ontwijkend betast hij mijn hoofd beelden bekijkend met hersens verdoofd droefenis schenkend betreurt hij mijn leven maanlicht dat wenkend mij aan dreigt te geven geesten begrijpend is hij het die lacht kelen dichtknijpend … de droom in…

Het middaglicht ontwijkend leunen de mannen op wankele gitaren. Klappen de handen het ritme van duende een blauwe avond in.…

woorden van verlangen over het leven en ontwijken van de dood ze blijven komen ze houden ons niet groot woorden die vertellen over alles wat er is ze vormen de zin van het leven de woorden blijven komen ze zullen altijd leven geven woorden van verlangen en de stilte is een kunst de liefde wil maar blijven kussen vrijen tot diep in de…

Ontwijk mijn woorden Ontvang mijn blikken Laat het een klank zijn Als regentikken Luister, mijn woorden Ze bespelen het raam Ik hoop dat er ergens deuren open gaan Negeer mijn woorden Laat ze buiten staan Vervang mijn letters of zet ze anders neer Luister, mijn woorden Ze fluisteren mijn naam Ze kwamen vanochtend uit mijn hoofd…

Ontwijk alleen hen die sturen beter dan jij één richting gaan.…

De toekomst ontwijkend alsof die niet bestaat. De ander voor lief nemend, de woorden zijn obligaat.…