Alle inzendingen over perron

In de jaren was een man met een grijs kabouterbaardje me op gaan vallen op het perron; door zijn typische loop, maar vooral door het plastic tasje in zijn hand. Het was al jaren hetzelfde tasje! Maar die dag zag ik iets, er was er iets veranderd. Maar wat? Zijn gang was nog steeds typisch.…

hoogmis van zijn land zijn geloof doet niet onder voor het gemopper op de regen niet altijd de zegen waarop een man als hij moet wachten hier is hij echt in zijn element zijn gekloven gelaat even charmant als de geknotte wilgen aan de rand van zijn hemel op deze wereld heel anders dan in de stad waar niet geürineerd mag worden op perron…

Al staat-ie buiten op 't perron te roken in de kou, dan gaat-ie toch nog op de bon. Wie rookt, betaalt zich blauw. Ze hebben palen neergezet voor wie niet stoppen kan. Rook daar gerust je sigaret, al krijg je 'r kanker van. 't Is ongerieflijk, want een bank ontbreekt er helemaal. Je zit niet in je eigen stank: Je stáát.…

Je loopt het perron af met een zwart gezicht.…

Toen de trein met piepende remmen tot stilstand kwam, gingen de deuren open en een groot aantal passagiers stapte uit en rende naar een ander perron om over te stappen in een andere trein. Plotseling rumoer tussen de reizigers. Een stevig gebouwde conducteur hield een grote man met een woest uiterlijk vast.…

groter gaapt het gat tussen trein en perron roepen wij bij vertrek nog woorden die flarden in de wind weldra door de wissels is het gaan een feit rest jij ginds op het door mij verlaten station en ik hier in het late uur treinen zijn er voor het vertrek de leemte tussen trein en perron voor de tranen…

ik tel de bruine tegels op ’t perron de blauwe de stenen boorden en als ik vertraag laat ik de spanning in de draden zingen en rillen zucht perslucht stop geschokt dan blaas ik alle deuren open en spuw ik mijn verleden uit op ’t perron de blauwe de stenen grenzen worden overschreden door massa’s mensen dan ga ik voort…

en als de regen nu de straten niet zo glad had gemaakt dat ik te laat nee ik ben nog niet te laat hollend door de tunnel tussen de botsingen door niet wakker tegen de droom in een leeg perron op ik ontloop de trein maar nauwelijks en sta op het holle perron te hijgen verdomd de strop het station lacht me uit duiven schijt op mijn…

ik zag ze nog zitten op het perron beiden in zwart gekleed de joodse met het donkere kopje en zij met het koperen haar…

Na de invoering van rookzuilen op perrons van spoorwegstations, lijkt de tijd ook rijp voor belplaatsen, geurplekken, vloekhoeken en praatpalen.…

Een merrie op stal te Maasbracht, uitte onlangs de droevige klacht: ik ben op 't perron van een K.I.-station met een paardenmiddel verkracht.…

Een machinist uit de plaats Wijster Zong tijdens zijn dienst als een lijster Tot van een perron Er plots iemand sprong Sindsdien is ie 't spoor geheel bijster…

Iedereen is gewend geraakt aan de man, die nog steeds elke dag op het perron zit en naar de treinen kijkt. Maar op een dag horen de dorpelingen weemoedige vioolklanken. Liefelijk en ontroerend golft de muziek over het perron. Langzaam lopen ze naar de bank en zien de open vioolkist staan. Ademloos luisteren ze naar de prachtige muziek.…

Du Perron kon het als een van de weinigen lange tijd goed vinden met Slauerhoff, maar een blikseminslag beiderzijds ruïneerde hun vriendschap. Slauerhoff kon van nature geen relaties onderhouden, dus brak hij ze wel op een of andere manier af, bijvoorbeeld door een overmaat aan bezoek, zoals in Du Perrons geval.…

Ik sta bij het station Kleumend op het perron Denkend aan gezelligheid Waar een treinreis mee begon Kijk, daar zit ik! Zie je dat ik lach? In de warme restauratie Op een koude najaarsdag.…

Op het perron in Assen stonden veel Grünen. Enkele liepen langs de trein en keken in de coupés. 'Soms komen ze iedereen in de trein controleren,' zei een vrouw, 'we boffen nu.'…

Wij leven 't heerlijkst in ons verst verleden.…

De eerste zin van een goed boek draagt het hele boek al in zich, zoals een gen alle karaktereigenschappen van de mens die eruit voorkomt, al in zich draagt.…

Als jij de laatste trein wilt halen en al struikelend de trap op rent blaas ik de rook langs die ene pafpaal op perron drie nee, doven hoeft niet meer het gaat vanzelf wel uit…

er was vanmorgen een onthaspelen van het naspel van de nacht en de geliefde er was een nieuwe morgen die zich opwond rond mijn vingers en mij bond, een hoop op mooi Maar bleef: de dag een kerker, de avond rusteloos Maar bleef: een perron een wachten…

De reis is een niet eindigende, het perron de dag waar men aan de overzijde overstapt.…

Een station in het midden van het land wat sporen links en rechts, een enkel perron gehaaste benen hollen achter de tijd aan en ik, ik wil gewoon even roken.…

Terwijl jouw ogen mijn lichaam uitkleedden trok het leven een wissel langs perron en spoor vijf bus na bus na bus na bus was dit de enige reis zonder vertraging jij kwam thuis jij wel…

sta ik op een afgedankt perron uit de verkeerde richting komt een trein: niet instappen het scherm zegt niet wanneer er weer een komt bij het instappen verspreidt zich warmte en inkt op papier zeer wringt zich naar buiten bij een ooghoek zout, zeewaterzeer…

De venter die met koeken liep te leuren Stierf lang geleden uit op het station Maar straks komt er meer blauw op het perron Als conducteurs daar knippen en bekeuren. Bij een volgend plan voor nóg goedkoper reizen Zal de machinist zijn plaats moeten bewijzen.…

geen trein op het spoor wachten geblazen - ijsberen op een gepekeld perron aan de horizon die zachte oranje baan waarvoor twijgen zwarte franje vormen de morgenster staat erboven wachten loont vanmorgen de zon komt op, de metro aan…

Donkerbruin roest boeit, boeit, boeit, de laatste trein raakt net niet het gemis cadans, cadans, cadans waanzin schreeuwt krijst langs blinde oren stil stil stil het volgende perron zwijgt…

Thematischer dan het geruis op TV, en brozer dan de dood in de verhalen die we lezen Bleek als ivoor op een slagveld in Windhoek, waar de geesten het helmgras boven de wolken verkozen Ik zag het op foto’s en voelde wie ik ben Waar ik was –wat ik rook- of ik het nog herken Wat ik geloofde en hoopte, of ik ooit nog ga Mijn bestemming ver voorbij perron…

Het perron is nog nat als zij binnenkomt en rondkijkt, om te gaan zitten en hen te observeren met de indruk die zij maakt van trots om wie zij is en heeft en het effect Als zij opstaat naar buiten gaat in haar wijd opbollende jas een geur van Chanel 5 kijkt ze nog eens rond en laat haar natte sporen op de grond…

daar stonden wij samen op een Amsterdams perron te wachten op de stoptrein naar Amersfoort hij dichter/schilder/violist een vanouds bekende ik de dichter/machinist de nog immer onbekende niet de moed hem aan te spreken want ik herinnerde mij tijdig dat C.Buddingh' ooit eens schreef: "goden stoor je niet" en misschien is het…