Alle inzendingen over pilaar

soms is de hemel met kometen en eeuwige sterren mijn woning dan weer de gouden zonsondergang of verre vage verten omkranst door stille grijze wolken het stille ochtendbos met gouden pilaren zonneschijn verre bergen felwit in donkere omlijsting van zwartgroene hellingen het liefst woon ik in mijn gedichten omdat de poort daar…

De volgende dag waren de drie zonnebloemen veranderd in drie stenen pilaren. De zonnebloemen keken verbijsterd naar hun veranderde uiterlijk. Ze waren er niet blij mee. De zon legde uit waarom ze veranderd waren in pilaren. Ze begrepen dat het hun eigen schuld was. Ze waren verdrietig, te verdrietig om ruzie te maken.…

uit water en steen rijzen witte pilaren op zoek naar de lucht…

De volgende dag was er 1 vol verwachting, maar het lukte haar niet om de pilaren te beklimmen. ’s Middags kwamen er weer mensen die direct naar de nieuwe vloer met de pilaren gebracht werden. Ze was erg nieuwsgierig of deze mensen misschien wel in de pilaren konden klimmen.…

tussen de marmeren pilaren speel jij je spel ik achtervolg je op mijn lederen sandalen vang een glimp op van je kleed herken je lach en weet dat we later in elkaars armen komen tot bedaren…

tussen zilte pilaren golft het schuimend water af en aan zoeken meeuwen krijsend naar vis glinsteren schelpen en wier in geurende tinten stemt de zee me tot zuiver zwijgen stroomt onderhuids mijn verwondering…

gebogen leunt zij voorover, de zwijgende zwarte mantel het hoofd door ellebogen gedragen om de Geest middels deze menselijke pilaren naar bezieling te vragen de houding bidt in geborgen vuur doch ook in deemoed geknield teneinde de beklijfde levensdorst te laven…

als het gebroken licht zich plooit naar het romaans venster valt ook de stilte binnen vult de ruimte zich met mijn afwezigheid van aardse zinnen het niet ervaren van mijzelf vertaalt het machtige niets doordrongen in ieder gewelf een glazen pilaar opgericht terzijde van een verholen nis is mijn verloren ik verbeeld als het verstorven…

stenen beelden wiegen niet in het bed van donkere tonen het orgel speelt een wiegelied laat kinderen tot mij komen een ijle stem klimt zacht omhoog langs bogen en pilaren om in de melodie iets van de hemel te ervaren het koor zwelt aan en juicht haar schoonheid toe trompetten schetteren feest, het paradijs is nooit zo mooi geweest…

stenen beelden wiegen niet in een bed van donkere tonen het orgel speelt het wiegelied laat kinderen tot mij komen een ijle stem klimt zacht omhoog langs bogen en pilaren om in de melodie iets van de hemel te ervaren het koor zwelt aan en juicht haar schoonheid toe trompetten schetteren feest, het paradijs is nooit zo mooi geweest…

Voor Yehudi Menuhin Violen zingen de ruimte vol en kleuren klimmen omhoog langs pilaren. De tramontana-wind giert en dolt op een zomermiddag met zingende snaren. Een statige, kleine wat grijzige man speelt Bach met zijn vredige verende klanken. De kerk wordt heel licht en kijk eens hoe dan de stenen vergroeien tot volrijpe ranken.…

Voor Yehudi Menuhin Violen zingen de ruimte vol en kleuren klimmen omhoog langs pilaren. Een wind uit de bergen fluit gierend en dol op een warme middag van zingende snaren. Een statige, kleine, wat grijzige man speelt Bach met zijn vredige verende klanken.…

Blauw ziet mijn blik van verlangen, omdat ik alleen naar de lucht kan staren, met mijn handen als pilaren tegen mijn wangen voel ik de rijkdom van een duizend tsaren. Want zij begeeft zich weer in mijn buurt, ik straal al vanaf dat ik haar zag, het is of iedereen naar haar tuurt, misschien wel om de schoonheid van haar lach.…

ik heb kathedralen bezocht naar God gezocht langs bogen en pilaren soms kleurde even zon zijn haren in de gebrandschilderde ramen zag de fresco's staties van zijn kruis proefde wierook in een geur van ver verleden toch zingen nog vandaag de mensen zijn gebeden zij voelen zich er thuis ik ken de ster van Betlehem Maria,…

hoogte geeft geluid zijn stilte terug mensen buigen in gebed generaties litanieën hebben heiligen met rozenkransen neergezet beelden gapen op pilaren ogen navelstaren en hun handen reiken naar de Heer de zon mat kleuren door het glas in lood, verlicht het bidden voor de dood stofjes dansen heel devoot in slierten rook van…

Om te gaan in de nacht op een boot met een sluier als een deken gelegen over jouw indringende wenkbrauwen jouw dromende ogen wilskrachtige kin op de rustige deining van je jongensbuik vaar je naar de apen die op harpen slaan en tussen pilaren die druiven torsen van vreemde vruchten eten uit een zilveren schaal en de maan rilt van…

Hoog rees de monumentale gevel voor onze ogen op en binnen overweldigde de gotische ornamentiek ons; de hoge pilaren, uitmondend in de bogen, al de parafernalia, de heiligenbeelden, het feeërieke altaar. Zo sprak eens de arme bevolking tot het onbekende Opperwezen.....…

Op een terrein in het zuiden van onze stad - in de nabijheid van het gebouw waarin de Willem II school (waarvan de voorgevel gestut wordt door klassiek aandoende pilaren) is gehuisvest: de school die me zes gelukkige of zo u wilt ongelukkige levensjaren heeft bezorgd; om kort te gaan, in de genoemde contreien en nabijheid - is nu een berg opgeworpen…

Maar het enige waar mijn donkere erotiek maatjes naar hadden gevraagd was een glasheldere foto van mijn heilige vitale pilaar, zodat ze aan de slag konden met hun dromerige luchtkastelen om de fundamenten voor een lief sprookje voor het hart te garanderen.…

Eens, in lang vervlogen jaren, vluchtte ik naar haar in de dolzinnige verwarring van mijn adolescentie, alsof een etherische, verheven en hoe dan ook onkenbare godheid hier, op ondoorgrondelijke wijze te midden van de pilaren, de banken en het altaar, zetelde en mij de troost, de verlossing en de verlichting zou schenken waarnaar mijn gekwelde hart…

de klok slaat zonde draait de waarheid dol wie heeft haar opgewonden maakt de hel zo vol heiligen verpozen zich in het licht van glas in lood ze staan al jaren op pilaren betreuren eeuwenlang hun dood zondaars kennen geen genade woekeren dicht bij de grond zij belijden steels en schuchter onschuld met de mond ze hebben lak aan…

de trap ben ik in 't midden opgegaan om je te zoeken zogenaamd je schilderijen te zien tussen de pilaren loop ik van zaal naar zaal langs witte wanden reliefs van het heden - je vloeren en deuren onzichtbaar wit lopen scheef van opgeslagen verleden.…

vrijheid struinde 'k richting uitkijkpost en rolde m'n blik naar die feeërieke monding Compleet ontdaan van elk tijdsbesef trilde 'n slepend timbre de oever op en schraapte de helling af zoekend naar 'n smekend oor Vermoeid en uitgegolfd tastte die Lorelei in de bouwdoos van 'n dichters poëzie en graaide ze speels naar de pilaren…

Het kerkje lag aan het centrale plein dat belegd was met bolronde keien in carrévorm en zijn interieur was gelardeerd met grijswitte pilaren. Thuis bestudeerde je dan eerst nog de catechismus, gepropageerd door de onderwijzeressen en door de nonnen in hun zwarte enkellange habijt met de kap en het witte, gesteven front.…

In de foyer, een sfeervolle ruimte in de vorm van een halve maan, ondersteund door antracietgrijze pilaren, wachten vanavond enkele echtparen op wat de avond zal brengen. Voor de meer buitenissige voorstellingen werft men doorgaans toch een kleiner publiek.…

in de muren van mijn tuin zijn zichtbare penanten als waren zij de lijsten van stenen beelden uitpuilend aan weerskanten tussen deze staande pilaren uit bakstenen opgetrokken zie ik strakke ogen staren uit groen verweerde betonnen koppen elk hun eigen wereld verklaren het verre oosten en mijn westen zijn er te vinden bezinning…

unnu droppie un lollie uit du bus be jij mu fainu moppie ik gif j'un dikku kus gin meit gif mir die andag so klef en kir op kir wie hat ta mogu dromu me soethout as gewir wa fain so desu romansu geluk mun innug dil ju ben un bruit me kansu je ben mu ech tu veul un lefelang veul keinder en bijslag in mun sak ju borstu sijn mu pilare…

kraan een glimlach van de overvloed de oleander en gele reuze rozen glunderen in verroeste blikken zorgen doen de dames uit de doeken terwijl een haarlok wordt verstopt de houtberg kraakt onder de haan een druiventak laat hem schrikken het vrouwtje met de thee herken ik van `t gebroken huisje iets verderop tegenover het huis met de pilaren…

Daaraan grensden de gebouwen van het kleine kerkje dat je iedere dag vóór schooltijd al bezocht nadat je thuis de Cathechismus had opgezegd, met haar interieur van grijswitte stenen pilaren.…

Je vader Cesar Pellicer Sánchez was een advocaat en je moeder heette Pilar López de Llergo. Je had zeven broers en zussen. Je jongere zus Pilar werd ook een actrice, die veel in telenovelas speelde. Je zus Ana is beeldhouwster en sieraden-maakster. Je studeerde filosofie aan de universiteit en je was geestelijk vroegrijp.…