Alle inzendingen over puntjes

En als ik er, uiteindelijk, toch vandoor ga Dan moet het genoeg zijn, genoegzaam verdronken in verdriet en kussen in verschiet Schenk ik nog eenmaal Murray Head Sorry I love you met ...…

Soms vallen hele stukken weg uit verzen, soms zijn het een paar letters hi.. en da.. die puntje puntje pijnigen je hersens, totdat je zoekend zoekend vindend vindt, verdubbelt wat je ooit eens had als kind en schrijft de ware poëzie hihi dada…

En die puntjes, ja die zouden er zeker onder lijden. Ik besloot het doosje voorlopig veilig dicht te laten.…

Nederlands - moedertaal - 140 finishing touch > laatste hand, puntjes op de i, vervolmaken…

me aan je laat je blik niet voor een laatste keertje gaan waarom heb ik dan het gevoel dat ik al bijna zeker weet wat jij bedoelt die puntjes op het einde van de zin luiden voor mij niet onverwacht het einde in de toekomst laat je open omdat je weet dat het voor ons is afgelopen…

God heeft u lief en schoon gemaakt, Als een van zijn verkoornen; Slechts als men zeekre puntjes raakt, Dan voelt men, roosje, uw doornen.…

Het maakt niet uit of je een domoor bent Of anderzijds ook uitermate schrander, Je wordt gewoon geacht als Nederlander Dat je de wet tot in de puntjes kent. Maar woensdag bleek ons dat zelfs Balkenende Als eerste man des lands die wet niet kende.…

Maar waarschijnlijk werd het vers te lang en heeft hij het doorstreept en is hij geëindigd met die drie beroemde puntjes. “Nu rust ze peinzend op het watervlak en wenst niet meer …”. Zó heeft hij mooi afgesloten, met drie puntjes zodat ieder voor zich die puntjes zelf kan invullen, of gewoon puntjes kan laten, want te lange verzen worden saai.…

bij den minne op het liefdestapijt in den kreuk bij kraak van het struweel den mooien vrouw wil in haar geheel vol gaarn tot in de puntjes verleid bij de thee nog met kleine beetjes after tea krokant beliefd in kreetjes…

Smeren en beleggen, boerenbruin en witte puntjes, boerenbedrog en altijd wind tegen op mijn fiets. Hoewel broodnodig smeerde ik hem soms.…

lief, zo lief jouw woorden steken niet zij strelen zacht de puntjes op de i ik heb je lief, zo lief als zinnen een web van lentedraden weven en vochtig de dageraad raken ik heb je lief zo lief wanneer lippen zwijgen en de taal der minne laten spreken ja, dan heb ik je lief zo lief…

Onafgemaakte zin, gebeurt mij wel vaker, soms maak ik mij er van af met puntjes. En toch..... Waar woorden wonen, wonen woorden waar.…

Waren deze drie puntjes aan het eind van een zin voorheen vooral bvoorbehouden aan de happy eindes van sprookjesverhalen, tegenwoordig druppelen de puntjes als confetti tussen al dan niet samenhangende zinnen door.…

ik had geen woorden nodig je handen werkten alfabetisch af wat ik in zinnen aan jou wilde geven toen jij je dubbele puntjes had gezet de komma's als voor even onderbreken kreeg eindelijk mijn hoofdletter een beurt trema's en accenten circonflexe zijn we vergeten maar jouw uitroepteken als een vraag naar meer is me tot op…

wat doet de driftkop als-ie kwaad wordt omdat hij zich kapot ergert vanwege frikkerig zeiken over puntjes komma's zijn ontroering leidde tot beroering hij ontplofte eerst zag men rookpluimen uit de neusgaten stoomwolken uit de oren toen vonkten toetsen er kwam vlammend tekst de ontvangers schroeiden hun ogen zij schreeuwden het…

Geweldige gedichten heb ik verslonden tot achter de puntjes en zonder echte reden. Pas laten sterven na het ontleden. Geweldige zinnen heb ik onomwonden vinnig verknipt, als nog niet klaar met een niet te verklaren jaloers gebaar.…

Als moeder van de bruid wil ik ook één keer stralen, tot in de puntjes verzorgd een wit voetje gaan halen. Als getuige van de bruid, op zich al een hele eer, zal ik haar aan hem geven, want hij krijgt haar maar één keer.…

in ongetemde woordenstroom zet ik puntjes op de i verlos mijzelf van wolken stoom waardoor ‘k geen fouten zie in opgeloste zinnenbrij valt alles op zijn plek voeg nog een laatste zin erbij en eindig met een vlek een zegel plakken heeft geen zin de brief wordt nooit gepost opdat met plussen en een min jouw liefde mij niets kost…

akkers waren kleurloos hard zwartwit en kaal gepeuzeld zonder vogels op foto’s en op films toen kleur nog steeds een sprookje was geel en blauw bestond al wel op het gezicht van bloedend rood hartverscheurend op de bolleneters om te willen overleven hij vertelt het als een paasgedicht tussendoor de matzon en de kou en wijsneusgroene puntjes…

Een tak tot in de puntjes geloofd met prachtbladeren, bladeren met nerven met net iets minder groen. Die tak wiegt een weinig in de lentewind, het water breekt gouden glitters van weeromstuit. Waarom die tak daar hangt weet niemand, en het is ook niet duidelijk van welke boom. In ieder geval geen plataan, die staat niet graag aan het water.…

je loop is poëzie je naaldhakt in een lenteritme en zet klikkend puntjes op de ï je lippen zetten rood aan het eerste kleuren van de zon ontwakend in de dauw rijzend naar het stralend blauw je lach doet vogels zingen die hun dag beginnen als een pluisje zwart dat vrolijk opvliegt in zijn eerste start je heupen dagen uit lopen…

krullen bij mijn oor in een haal weg, ik schrok zag zonder bril een kale plek ik ben nu weer gewoon mijn kunstkop bleek een droom die illusie is geweest en wordt nu langzaam bij elkaar geveegd ik sier weer woorden met een krul en maak de zinnen langer met lang haar was ik kort van stof dacht meer in tonen als een zanger ik zet de puntjes…

Het leven aan een zijde draad je weet wel hoe dat gaat Even weer niet opgelet en dus op mijn plaats gezet Leven weer eens overhoop weet dat ik er niets voor koop Moet beter op mezelf gaan letten puntjes op de i gaan zetten Anders gaat het verder mis weet nu dat het nodig is Wil nog even door dus ik ga er nu weer eens voor…

Vader kwam briesend thuis: hij wist niet eens je naam of wie je was ik knikte maar wist: meester had gelijk Hij kon mij niet zien omdat ik jaren getraind had op onzichtbaarheid die kunst tot in de puntjes meester was Vader kwam er later vaak op terug wilde dat ik van alle markten thuis de enig juiste richting vond Ik trainde omgekeerd…

De nacht is donker En hangt zwaar In mijn hoofd De sterren zijn Lichtpuntjes In de grootste Duisternis Kleine stipjes Die niet groter Worden en Zullen verdwijnen Met de zon Dan is mijn hoofd Weer vol Met alledaagse zorgen en verdwijn jij voor even naar achter in mijn gedachten…

Ik ken eigenlijk maar een ding dat nog treuriger is dan die ene roos in haar kraakpapiertje: dat is een bos rozen die hun kopjes al laten hangen terwijl het bezoek van wie je ze cadeau hebt gekregen, nog niet eens vertrokken is. Want dat overkomt mij nou altijd: ik heb de rozen koud in de vaas staan of ze beginnen al te treuren. Schuin afsnijden,…

Die vier puntjes. Alsof iemand ongeduldig aan het wachten was tot ik erbij neerviel, de puntjes als symbool voor de tikkende vingers van de ambtenaar die met een goedkope balpen in zijn andere hand al klaar zat om het jaartal in te vullen. 2011? 2036? Zeg het maar. Wie schrijft, die blijft. Waar waren we? Juist, de midlife crisis. Wat een hel.…

Elk zintuig kent ons tot de puntjes baant ons een weg de wereld in en leidt ons tot verslaving. -------------------------------------------------------- Uit: Raster, 1999.…

je vonkelende lachje aan te raken het geluk nog net te zwanger om al in paniek te baren Wangen blijven bollen maar het kan niet echt meer smaken bitt`re sijpelsappen rollen ontkrullen lokken oker haren snappen bos bewust van naaktheid en d`r vele volle gevaren desondanks in het bloedstollen nog niet willig te ontwaken Gespitst trillende puntjes…

Kreeg ook nog een mailtje van mijn broer Hans, teksten van Florentinische Nachte, In einer kleine Konditorei, krijg de juiste puntjes niet op de a, maar het maakt niet uit, het liefst zou ik nu willen luisteren naar Roy Buchanan, "When a guitar plays the blues".…