Alle inzendingen over roerselen

Hef het glas aan de Vredestafel Maak vrede mens DAT VREDE ER MOET KOMEN VREDE DE MOOISTE ROERSELEN VAN DE MENS!!…

Inzendingen vol zielige roerselen horen niet in de categorie beweringen, maar als ze dan tóch geplaatst moeten worden, dan liever ergens bij de hartenkreten.…

schuchter licht ontvouwt de jonge dag een wakkere spin verrast een vroege prooi ik schouw en vang mijn eigen roerselen in gesponnen woorden van papier…

Er zijn letters die zo vaak in gedachten zijn geschreven en als roersels van het hart falen in het leven omdat ze niet zijn uitgeschreven. Er zijn woorden die zo vaak aan papier zijn toevertrouwd maar als een schreeuw het hart dan raakt juist omdat ze werden geschouwd.…

verhulde alles in het vergeten Alleen herinneringen zijn overgebleven Mijn geheugen is onherstelbaar versleten dagelijkse wazige wolken zijn weggedreven Aan de geest wordt dagelijks gebouwd De herinnering wordt hier aan opgedragen Het lijkt het enige waar je op vertrouwt Daar waar het hele leven wordt opgeslagen Bedenken wij niet zelf de roerselen…

en ook voorbij de laatste rij lichtten de ogen op de zoveelste dacht zij ze was een deel van hem zijn podium en coulissen zij souffleerde zijn verliezen de tekst was haar bekend hij was haar wettelijke vent ze zag gebaren achter glas en kon uit zijn mimiek begrijpen hoe tragisch alles was hoe mensen hem ontkleedden zijn diepste roerselen…

Hij inspecteerde vele jaren dagelijks de roerselen van zijn ziel en ging bekommerd om zijn eeuwig lot heen.…

Zo ook kan men vaak uit het ondoorgrondelijke en onbestemde uiterlijk van zijn medemens bezwaarlijk concluderen welke innerlijke roerselen of gemoedsbewegingen zich voordoen; kalmte of turbulentie, passie of apathie.…

Een tastbaar versje schrijven, over een kopje koffie op de tafel of een zielig roersel van het onbegrepen gemoed, dat is niet het grootste probleem. Maar om het kopje koffie een avontuur te laten beleven in het mistige spel van een onbevattelijk leven, dat is van een andere orde.…

Ik raakte aan de grenzen van het niet en proefde van de angsten voor de dode tijd: mijn wezen scheurde over grenzen van ondraaglijkheid en liet mij achter als een reiker uit een ver gebied, waar pijn en licht elkaar verdragen tot alle roerselen omslaan in hun tegendeel, waar angst en haat elkander schragen zolang ik over ’t golven van de pijn…

In die zin vind ik de omgang met aforismen een heerlijk tijdverdrijf om de eigen innerlijke roerselen te bespiegelen. Marie von Ebner-Eschenbach “Een aforisme is de laatste schakel van een lange keten van gedachten.”…

Hoewel er roerselen waren die onophoudelijk aanzetten tot zoveel mogelijk omvattende gedachten. Die blokkeerde ik door mij uren dood te houden. Had ik ervaring mee, vroeger om de boel stil te krijgen. Als oudste van een groot gezin ontwikkel je een scala aan trucs om de verantwoordelijkheid waar te maken.…