Alle inzendingen over rose wolk

bijna een jaar, sinds het sprookje begon, verblind door liefde, levend op een rose wolk, dag na dag, week na week, de liefde leek eindeloos, maar uiteindelijk liet je me toch in de steek. zonder reden, kapot was ik ervan, tranen vloeiden dag en nacht, nu zie ik je was het niet waard, ik heb te lang op je gewacht.…

De aula zal rauw gestemd beginnen, verstikt dringt door `t kartonnen wonen nog een rondje rosé wolk als een brief, een fles te laat met de honger, zo die gaat druppel je uit het besloten volk en bevaart gloeiend hete konen…

De aarde is voor eeuwig gehuld in het kleed van de seizoenen en haar blik doorboort wolken, ze is bezaaid met de bloesems der lente en ze bestaat uit regenbogen en nachtegalen.…

in verhoopte dromen hervond ik mijn hart jouw lach mij gegeven ik koester hem zacht als een parel geborgen de laatste roos diepheldere sterren geboren vannacht als drijvende wolken eindeloos regenboogkleuren door tranen heen is verlangen gegroeid oneindig groot hoor ik jouw lach in de echo geboren ontwaakt de dag…

Het wordt al nacht en toch blijf ik ik ga niet meer ik wacht Als de koele schaduw van mijn leed nog koeler wordt zal ik nog wachten Als de bladeren vallen en als zand de ware grond verbergt en geen plant nog groeit zal ik nog steeds wachten Als een mooie roos wanhopig treurt na haar bloei zal ik nog langer wachten Als de wolken…

Nog even lonkt het zonneoog door d’ uitgeplozen wolken. Roze lippen dimmen de koperen wimperstralen in rosse wenkbrauwharen. Nog even schiet het zonneoog felle schichten die doven in wolkenslierten vol roze zalmen en flitsende Lichten. Geruisloos glijdt het zonneoog diep in d’aarde en dooft.…

Spint de borst, de liefde in haar web geweven Ontspringt de roos, die ik van haar heb gekregen. Ruik zeer breed verspreidt het bos, de zee, het strand, ik houd haar hand. Het gezwel voelt goed, maar dit gevoel duurt maar even. Als laatste nu het hart verzwolgen in mijn eigen smart en wolken donderen in haar ogen.…

in een kelk van een prachtige roos Opgenomen in de kern de zon schijnt een regenboog weerkaatst volmaakte schoonheid bruist van leven…

Op iedere windvlaag zweef ik mee, Een pluizig zaadje, een veer, Ik reis met wolken overzee En ruis in regen neer. Vermeng met golven mijn geluk, Weet niet waarheen ik vaar; En steeds als ik een roos mij pluk Geurt mijne ziel uit haar.…

Ik spring van mijn roze wolk en in mijn val naar beneden pluk ik nog lukraak wat engeltjes mee – je weet immers maar nooit, misschien komen ze nog eens van pas - leuk voor in de kerstboom misschien? Hoop stiekem dat cupido erbij zit. Kordaat pak ik een speld en prik weemoedig mijn 'luchtkasteel' aan flarden.…

De vrolijke waterdruppel was terechtgekomen op een prachtige bloem, een roos. Hij lag glinsterend op een rozenblaadje. ‘Dag,’ zei de roos lief, ‘wat leuk dat je op bezoek komt.’ ‘Het is maar een kort bezoekje, hoor,’ zei de waterdruppel, ‘het hangt ervan af hoe snel ik opdroog.’ Na een tijdje waren alle waterdruppels opgedroogd.…

Uit: onzetaal.nl - Iets onder de roos vertellen betekent 'iets vertellen waarvan je niet wilt dat de luisteraar het verder vertelt' - In het geheim, onder beding van geheimhouding, aldus Van Dale. 'Onder de roos' is een vertaling van het Latijnse 'sub rosa'. In de Middeleeuwen gold de roos als symbool van stilzwijgendheid.…

Van vriendschap, die een wolk van warm vlees zou zijn, resten nu nog steeds de botkruimels in een zeemleren buideltje op mijn borst, een amulet die mij beschermt op de welhaast eindeloze reis. -------------------------------------- Dit gedicht van L.F. Rosen verscheen in 2002 in Tirade 393…

hij zijn regenboog wanneer de zon, de droogte heeft gevangen de donkere wolken zijn er weer vallen duizende druppels van verlangen op zijn aangezicht neer laat dan de tranen rijkelijk vloeien tot het volgende offensief ik ga er me niet meer mee bemoeien hij is ... doodgewoon... heel gewoon en hartendief…

struiken ik weet dat er geen geesten huizen in het trage ruisen er is alleen het sprookje dat gevangen zit in mij door kussen komt het vrij je lippen zijn mijn roos je koos de roodste kleuren ons sprookje gaat gebeuren…

Langzaam komt het schilderij in beweging de in strepen getrokken wolken lossen op en een oude beuk schudt zijn dichte top bevrijdend los.…

Hij knipperde even met zijn ogen, keek om zich heen en richtte zijn blik weer naar de roos. De magie was verdwenen, al was de roos nog even hardnekkig in haar statige schoonheid en verleidelijke geur. De reiziger deed een stap achteruit, legde zijn hand op zijn hart en maakte een diepe buiging voor de roos.…

Wolken, zwaar, zwanger Symbolen, vol van vocht, woede Haasten zich voort donker, blind Willen mijn verdriet niet zien…

ik wil op de wolken Dansen met mijn voeten op het Randje en mijn ogen Dicht Als ik boos ben zal het Bliksemen Als ik verdrietig ben ruist de Regen Als ik blij ben hoor je me Lachen terwijl ik op de wolken Dans met mijn voeten op het Randje en mijn ogen Dicht…

de zon der Liefde Zag ik achter dikke wolken, Dreigende onweerswolken schuilen! En toen stond ik, als die bloempjes, Troostloos op het veld te treuren.…

Een konijn zit in de maneschijn naar de lucht te staren Daar trekken de wolken traag voorbij en dat gaat zo al zeven jaren Soms dreigt het brave dier zichzelf in het wolkenspel te verliezen Maar omdat dit dagelijks anders is durft hij niet te kiezen Toch hoopt hij dat binnenkort hij dit alles kan vergeten Omdat hij zeven jaren lang genoeg…

achterliet Hopend dat je ergens zult wachten Als toen we voor het eerst kwamen Ik blijf er altijd in geloven Op een dag zijn we weer samen En tot die tijd zal ik dromen, Zal ik elke nacht in jouw wolken wonen…

In de schaduw van een grote boom de ergste hitte wat ontvlucht, leg ik mij neer en tuur wat loom naar de bijna oneindig lege lucht, waar net een wolkje de zon passeert meegedreven op een zachte wind. Ik kijk hem na geamuseerd, het is net een spelend kind onwillekeurig lach ik terug en zwaaide zelfs heel even, maar mijn geesteskind was veel…

De wolken trekken door de lucht Grote, kleine, zo veel vormen De een langzaam, de ander wat sneller Maar ze trekken door Sommige vervagen Nieuwe worden geboren En ze trekken mee Altijd...…

Terwijl wolken het zonlicht roven, vliegen vogels rusteloos naar de zee. Ik kan geen behouden reis beloven maar in je schaduw vlieg ik mee.…

Ik kijk naar de wolken- ze pakken zo mooi samen- in de lucht- steeds nieuwe vormen- een andere schakering- gevormd door de wind- en het licht- ik denk aan jou- geloof niet in een god- of leven na de dood- maar weet dat je me ziet- draag je met me mee- zie je mijn dochters- wat zijn ze mooi he mam- zo volmaakt- je zou van…

bloemsuikerspinnen, zo smaak ik u in roemrijker bundels bind je regendichten niet oranjerood verstart in u een cyclus van verschijnen verdwijnen, als tuur ik door het kijkglas van de stoof naar u naar buiten dan stuift een straaljacht door uw ruim het laat u schuimen als het strand dat pas werd gladgespoeld. de lucht die is van u van mij…

Samen geboren, twee drijvende gestalten als natuurfenomeen. In koelen bloede, twee botsende magneten de verlichte waarheid. Het donker gezien.…

Wolken van slagroom weken en zwaluwen schreven iets, hun sierlijke staart in inkt gedoopt. Ze schreven ‘Zus plukt een roos’ in pasteltinten. Terwijl Bas glazig en verdoofd door de ruimte keek, kraste de juf hem wakker. Ze vroeg hem de som van 3 en 4 en hij zei: ‘Roos’. De spotgrijns van de verwaaide binken verhitte zijn wangen.…

langs de distels van mijn leven plantte jij een roos en ik verkoos die aan jou te geven…