Alle inzendingen over snoeven

Het is alleen zo jammer dat deze buurvrouw die van feestvieren houdt, na afloop gaat staan fantaseren en snoeven tegen haar feestgangers en daarmee op het allerlaatste moment de sfeer verziekt en vriendschappen verspeelt.…

mooie dame achter de bar, ik kan alles bij je kwijt, ik heb je zelfs vol op de mond gekust, afgelopen avond met weinig publiek zaten we samen kruk aan kruk elkaars gelijk te proeven, jij vond eindelijk geluk, lieve man, prachtig kind, mooie dame, ik dronk jouw drank zonder te snoeven, ik betaalde en jij rekende mij niet af, kuste je goedenacht en wel…

de stiksels lieten los je rok op half zeven de tijd had goud corrosie mee gegeven schone schijn werkt maar heel even de kerkdeur waaruit de geur van volle aflaat is te proeven je kwezelige stemmen over God hoort snoeven nodigt je gebed gebrandschilderd etst licht je ziel herinnert je waarvoor je viel en proeft de sfeer, je voelt…

Hij verft een balk dwars over de groeven, de grens van zijn lijf in gebroken wit en de vriend over zijn gestalte snoeven.…

Door het venster heen zag hij hoe de strakke wind door de nieuwe takken van de fors gesnoeide populieren woei. De zon scheen flauwtjes door de monotoon opgebouwde wolkenburchten. Het eentonige geronk van de diepvrieswagen aan de overkant van de straat martelde zijn gestel. Hoelang duurde dit nu al? Hoelang moet ik dat nog dulden, vroeg hij zich wellicht…

geen betere mensen en zeden Ze willen regeren en dat maar alleen Ze willen partijen, de mensen verdelen Ze kweken slechts vijandschap, afgunst en haat Totdat 't de menschen te zeer gaat vervelen Dan zetten ze d'idealisten op straat We kunnen ze missen die idealisten We haten hun zoet en menslievend gezeur We krijgen genoeg van hun snoeven…

Altijd weer waren het zijn klasgenootjes die snoevend vertelden over wat ze gekregen hadden en altijd weer moest hij aan het verzinnen slaan om ook mee te kunnen snoeven. ‘Ach joh, Sinterklaas bestaat niet,’ zei mama, ‘da’s een mythe en dat hele gedoe eromheen is een uitvinding van de commercie.’ ‘En Piet?’ ‘Evenmin,’ zei ma kribbig.…

En het ging juist over jou en dat snoeven van je. Wat gek, dat je het niet eens in de gaten hebt wanneer iemand jou de oortjes wast. Deze kwam toch behoorlijk aan, zou ik zeggen. Ik weet dat ik soms heel scherp uit de hoek kan komen”. “Domme inkt-vlek!” riep de Pen. “Domme kras-pen!” riep de Inktpot.…

Ga elders snoeven.” Alhoewel hij dit kon voorspellen had hij een grap verbrod, de zwier in zijn houding, de schokkende gebaren die hem verraden. Hij dacht: ‘Ik moet de harde toon verzachten. Snel, sneller dan de schaduw die me volgt.’ Zei: “Bij jou voel ik me een weke oester, er groeit een parel in mijn schelp, voor jou.” Ze bedaarde.…