Alle inzendingen over spijt eveneens

Enige dagen geleden kwam ik tijdens het zoeken in oude mappen weer een foto van mezelf tegen. Hij werd door mijn tante in de maand februari 1939 vastgelegd en toen ik was een kleuter van bijna vier jaar oud; de hond was van een ons onbekende man en poseerde alleen maar en duidelijk met tegenzin omdat zijn baasje het beval. Eigenlijk zou het een foto…

Mijn stilzwijgen overheerste tot mijn spijt omdat ik mij te midden van het gezelschap een "displaced person" voelde; mijn stilzwijgen dat de anderen eveneens lam scheen te leggen; mijns ondanks en tot mijn spijt omdat ik mededogen met hen voelde; mededogen om mijn goede mede-Tilburgers die geen kwaad in de zin hadden en van wie ik mij willens en wetens…

Het spijt me nauwelijks.…

Spijt, heel veel spijt Het is niet uit te leggen Je kunt met heel veel woorden Toch heel weinig zeggen Is het nog terug te draaien ? Is er nog iets aan te doen ? Zullen woorden daarbij helpen ? Terug naar de tijd van toen ?…

Ik heb veel spijt van dingen dingen die ik deed de dingen die jij merkte maar ook die jij niet weet. De spijt die ik hier nu voor voel die steekt mij in het hart een naar gevoel vanbinnen van spijt maar ook van smart. Ik wil dit tot jou zeggen het liefste keer op keer maar ach dat is te laat nu jij luistert al niet meer.…

‘Soms,’ sprak ze spijtig, ‘maak ik verkeerde keuzes.’ Ze kuchte wijs. ‘Of beter verwoord,’ vervolgde ze, ‘Maak ik soms geen keuzes, omdat er momenten zijn dat ik niet besef dat ik een keuze maak… Laat staan een verkeerde.’ Ze keek bedenkend. Was haar verhaal, - nu waterdicht -, begrijpbaar… Ze dacht na… Die keuze kon ze niet…

Heb ik nu spijt? ik zou het eigenlijk niet weten was plaats en tijd even kwijt ik wil zo graag vergeten!…

Het spijt me. Mijn leven is op. Ik kan niet meer, ik haat het elke dag op te staan en weer te doen alsof het allemaal niet zo erg is. Elke keer een glimlach op mijn gezicht te toveren als iemand bezorgt naar me kijkt. Het spijt me. Ik voeg me bij de vallende regendruppels die in naar beneden vallen, in de diepte. Het spijt me.…

Ok, misschien heb ik een fout gemaakt. Er zijn zoveel kleine redenen om gewoon te doen wat je moet doen, en er is niet een echt goede reden om je mond te houden. Ergens neem ik mezelf dit kwalijk, dat ik niets zei. En het vreet me dus nu op. Ik baal. En nog steeds twijfel ik er over of ik het de volgende keer wel goed zal aanpakken, als er al een…

Ik had ooit een minnaar uit Loenen En al kon hij geweldig goed zoenen Ik had al snel spijt Van de intimiteit Toen bleek dat ik hem moest ontgroenen…

Hier aan het strand van de Côte d'Azur rankt haar lichaam een loom ballet op voeten die zweven. Ze weet het niet: denkt dat ze naar de branding loopt en ingetogen praat met haar mooie vriend. Ze wiegt haar slanke taille de hoog gedragen hals de golven van haar heupen. Manestralen slaan als de bliksem in! DE DANS Hier wiegt…

Niets dat nu mijn stemming om kan buigen Dus troost ik mij met regels die ik dicht en morgen zal ik voor haar aangezicht weer stotterend mijn spijt staan te betuigen Hoe heb ik haar vertrouwen kunnen schaden Waar vond ik de door mij verwenste moed Was het, dat ik door aandachtzucht gevoed mijzelf met rampspoed wist te overladen Ik weet:…

Een traan glijdt over je wang Een ander valt op de grond Je kijkt me verdrietig aan En je beweegt vaag je mond Ik zie het aan je ogen Het verdriet dat wil je kwijt Maar ik wil het ook horen Gewoon horen dat het je spijt Drie hele kleine woordjes Heel simpel en terecht Dan pas kan ik je weer in mijn armen sluiten Heel teder en oprecht…

Ik zag het aan je handen die mijn wangen streelden Ik zag het aan je ogen die glansden in het kille licht van een nachtlampje Maar vooral zag ik het aan je lippen die voorzichtig playbackten maar zo, dat ik het kon verstaan... Ga weg. Ik ben maar weggegaan...…

en nog is er vertrouwen woorden van spijt wellen naar boven..... en nog is er hoop…

Harde, rauwe kreten trommelslagen op haar ziel, het is zijn gistende woede die weer tot leven komt Haar gezicht een masker van bevroren schrik als hij haar aan wil raken, aarzelend en schuldbewust En weer hoort zij de woorden "sorry, schat", ze voelt haar lijf verstijven want dat is wat hij altijd zegt…

Aanvaard gemeende spijt, schenk water bij de wijn... Laat teleurstelling vieren, zie hoezeer ik ween. Haat en ontwijk me desnoods, maar laat me niet alleen…

Soms komt spijt een halve eeuw vertraagd. 31 januari 2002 ZONNELEEN De episoden van Amos 62…

Ik denk aan onze ontmoeting een gure winterdag een wandeling bij het water voorzichtige vragen Je kijkt me aan een open blik die mooie ogen en hoe ik me bij je voel zo op mijn gemak Uren praten en naar elkaar kijken wonderlijk vertrouwd zoenen en vrijen steeds opnieuw Ik heb je weggejaagd teleurgesteld je droom gebroken door…

Er heerste doodse stilte in de Kamer, De leden beefden na en zagen bleek En Weisglas sloeg zichzelf, totaal van streek, Verbijsterd op zijn vingers met zijn hamer, Want met een blik die mammoeten kan doden Had Rita haar excuses aangeboden.…

Wijn vloeit rijkelijk stemming is gezet je lacht naar me maar je bent al bezet Je ogen blijven staren speels raak je me aan onschuldig op m'n rug moest niet verder gaan Spel wordt gemeen strelend onder het laken alleen ons geheim toch had ik 't moeten staken…

Hoe zou dat gaan zo'n exitgesprek met Oekraïense vluchtelingen in een gezin dat na een week al spijt heeft van dat ruime hart en die open armen? Wat viel er tegen, de taalbarrière, haren in het doucheputje, de geur van Borsjt in de keuken, het inruimen van de afwasser?…

Wil je me vergeven Voor de oppervlakkigheid van m’n woorden Want het is alles wat ik je kan geven Terwijl je zoveel meer verdient Het spijt me dat ik niet kan zeggen Dat wat jij al zolang zou willen horen Het spijt me, ik ben te bang om die grens te verleggen Terwijl ik dat juist zou moeten doen Wil je me vergeven Voor het verdriet dat…

beste vader, neem me niet kwalijk dat ik je bij het eerste bezoek zei dat ik hier een paar weken was voor wat proeven met middelen (je geloofde het niet en je was verdrietig en nog verdrietiger toen ik vertelde dat een onbekend gebleven medepatiënt mijn goeie jas had gestolen, het geld dat je meebracht ging achter slot en grendel en de rest…

overhoop op de grond En zij lag daartussen, zo breekbaar Verwarde klanken uit haar mond Zelfstandig wonen zal niet meer gaan Haar trauma is daarvoor te groot Ze heeft teveel moeten doorstaan Is hierdoor al een beetje dood De inbreker is gearresteerd En aan de rechter voorgeleid Hij vond zichzelf niet zo verkeerd En toonde totaal geen spijt…

Ik hield me zelf voor; 'k voel geen echte liefde voor jou het is gewoon leuk zoals het is maar verdomme, ik ging er vandoor nu merk ik pas da'k wel van je hou en je vaak toch best mis Ik weet, ik kan het niet maken en wil jou er niet mee belasten maar gevoel is anders dan verstand vergeef me, iets blijft mij raken in 't donker blijf ik…

Zal ik van de wereld zijn Mijn haren in een schutkleur bleken tegenstanders tegenspreken met bovenlijf ontbloot misschien Eens onbevreesd de zaal betreden. Voor haar en iedereen te zien Een spuuglok van mijn voor- hoofd vegend; als teken van beschikbaarheid…

Ik zag jouw ogen in zijn gezicht Maar vreemde handen dwaalden over mijn lichaam en zochten naar wat jij allang gevonden had Een vreemd lichaam drong zich in het mijne en vernietigde al het mooie dat van jou is geweest Ik voel me zo rot misschien nét als jij nu? Vergeef het me...…

gisteren viel er doodse stilte met in zijn ogen onmetelijkheid en spijt hij hoorde nog zijn lippen spraken met ijle zinnen die geen stem verdragen misschien richt ik morgen voor hem een steen op om over na te denken een arduinen zerk met scherpe letters en een datum voor de blinden die nooit zien…

het scharnier der jaren roest en schilfers is het dorre riet in het spiegelwater verstilde kou en droog geruis een stervend land je uitademen witte dagen even in de ijle vrieslucht ze van je afschudden op je tocht door je eigen vreemde land een takje in je hand wirwar der struiken als vriesbloemen een web voor je ogen waarop de spijt…