Alle inzendingen over spiraal

De uiteindelijke zwakte van geweld is dat het een neerwaartse spiraal is, die datgene wat het zoekt te vernietigen dichterbij brengt.…

Voor de tweede keer in zijn leven raakte het onvolmaakte in een spiraal van streven Ooit greep hij zich vast aan de filosofie van de tijd Zijn wens bleek een contrast De eerste keer was fataal een poging tot permissie een toekomstideaal De tweede keer was een onthaal een dilemma zonder grenzen verdwenen moraal Nooit gaf zijn…

De geschiedenis is wat dat betreft in mijn ogen dan wel een spiraal, maar wel zo’n verende spiraal die kan worden ingedrukt. Vandaag op ‘Prinsjesdag’ bekruipt me het gevoel dat de spiraal diep ingedrukt gaat worden. Ook de malle acties van Poetin zijn erg verontrustend.…

die nacht als hij de knoopjes maar los kan krijgen was haar enige gedachte en hoe laat vertrekt het vliegtuig ook alweer zal ik mijn bloemen drogen of toch maar in de GFT bak gooien en zo dronken zij nog een slaapmutsje door spiralen rietjes met een bruidspluim…

Het rondje is weer rond: het einde is weer bij het begin, alles in een spiraal opwaarts of neerwaarts, het maakt niet uit. Het begin zal altijd weer beginnen bij het eind. Vooruit kijkend terug denkend het een wat nog gaat komen maar toch al is geweest.…

Het duister van de nacht intense pijn in mijn hart mijn ziel uiteengereten allesoverweldigend wanhoop donker en diep eindeloze spiraal een bestaan zo donker is de nacht hart zo diep tergend door mijn ziel…

Zo beklim ik de horizon en duik in een hemelstorm, spiralend beschrijf ik een ervaringsboog tot waar ik eindig en weer begin…

Na de neerwaartse spiraal in zijn leven Is hij naar een andere uitdaging gaan streven Had hij zich ten doel gesteld De tour te winnen, waar elke seconde telt Over de pijngrens en opnieuw begonnen Heeft hij nu 6 maal de tour gewonnen…

Dansend hoog op de heuvel, zonder: rondgaande bewegingen, die terugkeren naar beginpunt aanvankelijk stimuleerden, doch dansend, bergopwaarts, gelijk een klimmende spiraal, van verminderde, zelfzuchtende doeleinden, het voorrecht innnig koesterend: de dalen reeds bewandeld te hebben.…

Grijs muziekverleden, Schizofrenic spiral staircase gnome.…

vuurrode koorden dansen in het groene licht van de zuiderse kapel een tap geeft de leiding en wiegt op en neer een neerwaartse spiraal duikt op in de ondergaande nachtzon een nieuw leven vol gebreken springt in het ravijn…

De vogels stoppen met hun zingen de wind houdt stil de adem in Jouw stem is aangetogen jij bent komen aangevlogen verdwijnt in een stemmenkoor gaat op in trage wijdse kringen cirkels spiralen voor jou en mij biddend in de lucht…

Ik beweeg naar beneden langs een tegen de klok ingaande, naar binnen gerichte spiraal.…

Het langzame helingsproces dat inmiddels al jaren duurde, ging immers in een spiraal omhoog. De spiraal die altijd weer even omlaag gaat, voordat hij weer verder omhoog kan. Ze zou even moeten accepteren een stapje terug te doen. Dat viel haar nog steeds moeilijk, na al die jaren van oefening. Het ging de laatste tijd zo goed.…

ze bouwt een muur rondom en breekt hem dan weer af onderdrukt het hongergevoel maar het blijft een wrede straf de weegschaal is een monster de eetlust een signaal dat genegeert wordt met de angst die haar volgt in een spiraal balancerend op een dunne lijn alsof ze zweeft, maar is ze vrij?…

met gesloten ogen heb ik een visioen: twee gouden cirkels een zwarte ondergrond in het midden ligt een half maantje met een gouden stip het zweeft en vervaagt oorsprong: toen ik mijn ogen open had, zag ik: een blauwe spiraal op gouden ondergrond een houdertje met brandend waxinelicht de zwarte pit Boeddha kijkt toe met…

Taaihouten spiralen Wirwar van karig hout. Een gespikkelde borst Verstijfd in de achterdeuridylle.…

In een kamer van zwerfstenen (Aangevoerd door oprukkend ijs) Onder een plat dak Onder een aarden heuvel bedolven Staan krullen en spiralen in de wand gebeiteld Een heidense tempel Geplunderd door fanaten Opgericht door een verspreid volk Drinkend uit bekers met een trechterhals?…

Zij zweven in spiraal vanuit de kruinen van de oude bonte gaard, en vallen met wat blauwe pruimen op hoopjes, in het gras vergaard. “Stille hoopjes”: in vele geuren en kleuren, het is ‘t aanzien meer dan waard, ze liggen in de galerijen zonder deuren van de oude hoogstamboomgaard.…

glinsterende dauwdruppels als edelstenen door het weefsel van de nacht de maan werpt zilverstrepen op een zwevende spinragdraad verstrekkende spiralen glanzen zijdezacht een lichtstraal raakt de nevellinten tekent dansende kleuren beschijnt zijn zwart gelaat woorden in eeuwigheid van stil herinneren hij kan in gedachten de wereldtop…

Hoog boven de stadse vijf mei-braderie boven de schreeuwende scheermes-meeuwen glijden twee buizerds traag in cirkels donkerbruin afstekend tegen het blauw de dag is vrijdag, het uur half drie spiralen draaiend, hoger en hoger tot ik twee stippen nog zie waar ik kijk hun universum vermoed en hun vrijheid…

Langs ijle spiralen daalt een klank uit vage verten wordt een levenskiem geboren de dichter luistert naar een dunne stem heeft nog de chaos niet bezworen maar schikt en kiest hij steunt en voedt het schepsel dat in hem is komen leven met woord en zin die uit het niets steeds helderder rondom hem zweven totdat het een gestalte heeft en een gezicht…

Het onderzoekt mijn strengen, spiralen, de vorm van een erfenis. De beul betast het gebinte, geraamte van mijn tempel. Kalken schilfers vallen door mij. Hij beitelt spreuken in mijn schedel. Pijnscheut. Ik hoop, smeek: O beul, leid me niet naakt en kaal naar jouw schandpaal.…

Die naakte wintertakken, artificieel belicht, grijpen elkaar in spiralen en mijn ogen zien, alles is rond. Maar niet mijn liefde voor jou, mijn uitgesproken liefde. Die kwam recht uit mijn hart, onbeantwoord werd je onbereikbaar. Mijn hoofd loopt om en ik een blokje rond.…

Tussen wanden hangt een zwevend wegennet ragfijn bedauwde spiralen symmetrisch opgezet In het midden troont zonder gewetensbezwaar met kruis getekend de gastvrije eigenaar Een kleverige val vol benarde vrijheidsstrijd waar het woeste trillen slechts ’n kwestie is van tijd Kracht van levensdriften evenbeeld van mensheid door…

kijkende kinderen jong gewend aan angst en dood weinig verwend met liefde en lach proberen toch hun spel te spelen Maar hoeveel geweld kunnen ze aan voor het imiteren van volwassenen het onschuldig kinderspel overheerst voor jong gezien oud gedaan wordt en de haat zich weer voortplant in de volwassenen van overmorgen als een eeuwige spiraal…

Ik proefde haar magie en verloren in gebaren stokte mijn stem… gedachten spiralen herhalen haar ontelbaar ik dwaal nu alle dagen en zie haar lichtjes flonkeren haar tover in mijn geest……

gebeuren ik werd ondergedompeld in een zee van mooie vormen windkracht nul op de schaal van liefde maar het begint nu toch hevig te stormen rollend van een helling prachtig rood ik ruik de heerlijke geuren en bijt weer stevig in onze liefdes moot schijnend op ons gelaat een prachtige zonnestraal ik laat me vallen in deze liefdes spiraal…

Er is meer diepte dan zij laat zien en een fonkelende helderheid niet alleen onder de oppervlakte maar bij elke voorzichtige benadering een vage schijn in rimpelloze breekbaarheid In haar glanzend web onthaalt zij ieder nieuwsgierig oog een spiraal waarin ik vaag herken de lijn van schepping Een tedere aanraking maakt mij bewust van…

onder de zachte deken van het stuivende zand Kastelen die ze bouwden werden uiteindelijk prooi van de gulzige zee met zijn zilte golven De zin van de chroniteit symbool van hun liefde uitgesleten weggespoeld verwaaid tot zinloosheid Nu bouwt hij zijn cellen ondoordringbare cocons tekent zij achten op muren als eindeloos lege spiralen…