Alle inzendingen over stelpen

Nieuwe vormen scheppen... het is niet te stelpen in me.…

ik hoor jou en hoor een wonder je woorden voorbij stromen je woorden soms traag, vaak niet te stelpen je bent bijzonder ik niet te helpen godallemachtig, wat mag ik je graag…

Mijn bloedend hart de wonde zat diep Niemand kon het stelpen hoe vaak ik ook om hulp riep Deze warme kerstavond heb jij mijn ziel gelezen Je keek in mijn ogen en hebt mijn hart genezen…

loopt vrij, verward door barstensvolle straten zie je 't niet zitten van ied'reen verlaten Ben je wat eenzaam of een lied helpen kan Je toeft hier alleen onder donkere sterren krijg je geen hoogte van grenzen van liefde Ben je wat dronken of een lied helpen kan Kan een lied soms helpen als de nacht veel te oud is Hoe verdriet te stelpen…

Helpen in nood vechten, tot de dood ons scheiden doet van elkander Hongerigen voeden en behoeden voor de hongerdood Pijnen doen verhelpen Bloeden laten stelpen... Leven voor elkander hulp bieden aan de ander... doet de mensen leven als je weg kunt geven…

Wat een intens en niet te stelpen verdriet voor de nabestaanden en allen die meeleven met het Iraanse volk.…

Wie liefheeft verliest haar stem voor lichaam, spoelt aan als een drenkelinge op een ver, vreemd strand toen je mij vond kon ik niet meer spreken dus zong ik mijn liefde met strelende vingers tot jouw hand mij losliet en mijn lippen openscheurden, rood niet meer te stelpen hoor, je woont in mij zoals de zee in lege schelpen ---…

Brede, indrukwekkende mannelijke schouders die de welhaast onbeheersbare stortvloed van mijn tranen zouden kunnen stelpen of een wankel, fragiel staketsel dat al op instorten staat bij de minste of geringste verzuchting als een bouwwerk zonder gedegen fundament?…

Af en toe beschouw ik nog wel eens je portret en dan denk ik bij tijd en wijle dat die trekken van hemelse verhevenheid op je gezicht die mij zozeer plachten te inspireren en te herinneren aan eeuwige bovenaardse schoonheid in werkelijkheid een uitdrukking vormden van je onpeilbare droefenis die ik nooit meer heb kunnen stelpen om je verloren geliefde…

Hoe een bloedend hart te stelpen, dat is je nooit verteld! en....... Hoe je aan een hart gevoel geeft, hoe je een hart kunt laten spreken. Hoe een hart vol liefde leeft, minuten, uren, dagen, weken....…

Ik vervolgde mijn weg, niet van zins de bodemloze put van zijn verdriet te stelpen.....…

De tranen stonden me in de ogen: verdriet om de ruzies en conflicten die nolens volens waren opgelaaid als een niet te stelpen vuur tussen mij en mijn beste vriendin. Het moest een mooie azalea worden in een fraaie, feestelijke mand voor haar zesenzeventigste verjaardag.…

Mijn droom bedekt met wollen dekens, de nacht vergrijpt zich aan mijn strijd Het lichtloos dreunen van de twijfels, verspreid doorheen een radeloze tijd Het hoorbaar kloppen van mijn polsen, verloochend door een nutteloos bestaan Mijn graf zal de gebreken stelpen, in droom en daad tot rust vergaan De nacht zal gratie schenken…

Ik schreeuw het uit en ga tekeer, niets kan me nog helpen, te laat komt het verweer, het bloeden niet meer te stelpen... Mijn ogen open, ik kijk opzij, de nachtmerrie is weer voorbij.…

zeg me,als je 't moeilijk hebt, Zeg me ook je tranen te stelpen. Zeg me wat is jouw recept... Laat mij jouw vriendin maar wezen, Laat mij zijn bij jouw verdriet, Laat mij een gedicht voorlezen, Laat mij zingen jouw mooiste lied.…

Ik wil je helpen, en nog zoveel meer, ik wil je wonden stelpen, maar dat kan niet meer! Je hebt levenslang gekregen, voorgoed ben je banggemaakt, daarover wordt gezwegen, je bent door vreemden aangeraakt. Ik wil iets voor je doen, ik kan je niet verwarmen, door die gebeurtenis van toen, kan ik je niet meer omarmen.…

Een licht dat niet te stelpen is, een fel vermoeden dat niet wijkt, een stem die roept en zwijgt, een schaduw die me wenkt en drijft tot waar ik niets meer weet. Gij zijt de volheid van de leegte, de tegenpool van wat ik ken, de bron uit wie het alles stroomt, van alle schoonheid het geheim, de oeverloze, luide stilte.…

men licht vermeent als de nacht nog duidelijk weent bij het vroege opstaan van een verleden etmaal en onverteerde gedachten voortschrijdend worden uitgebeend tot een rusteloos verhaal dan schuif ik ze niet opzij die doeken voor de wereld het zal zeker niet helpen in mijn verwarring ruimte te scheppen of droge tranen te stelpen…

voert laat kelken sluiten in gevangen vorst de wereld weent om afgestorvenen verkwisting van het goed naar kwaad verschrompeld is reeds de rauwe aanwas broed zal allengs lijdzaam verscheiden gedoemd zijn zij die kwistig smeden een kort vermaak van onbestendigheid waar snoei de bloeding lustig laat vloeien rust mijn hand in het minzame stelpen…

De bron van het fortuin heet niet te stelpen. Uw roem wordt groot en duurt wel tot de dood. Uw ziel is klein. Ik kan het niet verhelpen. Uw lijf is goed. Ge zijt een mooie vrouw. Toch zal ik u mijden, zelfs tot in uw dromen. Uw hart was nauw, en staat steeds in de kou. Gij zijt uzelf. Ik minacht u volkomen.…

Ik zoek doeken om mijn bloed te stelpen Iemand om mij er bovenop te helpen Medicijnen om mijn pijn te stillen Maar niets veranderd zoals ik het zou willen Alle klanken zijn veranderd in een stilte De warmte is vervangen door de kilte Niet wetend wie ik ben en waar we zijn Ik voel alleen het bloeden van mijn pijn Heb mij niet lief…

gordijnen die je voor me naaide en de grote foto van het Wilhelminakanaal met op de voorgrond de boot met kringelende rookpluimen uit de schoorsteen van onze tweeëntwintigjarige vriendschap die je plotseling wenste te verbreken door het verwijt van mijn zogenaamde "egoïsme" dat mijn tranen te voorschijn lokte die je hoe dan ook nooit hebt willen stelpen…

Vaak kwam ik haar tegen tijdens mijn eveneens doelloze, zinloze escapades; ze verwende zich zichzelf vaak met steeds nieuwe cadeautjes, al dan niet aangeschaft in Kringloopwinkels om het overweldigende psychische leed te stelpen.....…

Ik herkende hem van mijn vroegere jaren bij een eetclub, toen ik zijn neerslachtigheid tevergeefs had proberen te stelpen. Een bescheiden grijs snorretje en een eveneens grijs sikje maakten hem behoorlijk onaantrekkelijk in mijn ogen en ook zijn lippen vormden in mijn optiek welhaast een remedie tegen de liefde.…

Stelp mijn diepe pijn Laat mij in al jouw nachten Voor eens de jouwe zijn Verlangen naar illusies Wachtend op de tijd Gevangen in confusies Verloren in de strijd Starend naar de bomen Van pure levenslust In mijn serene dromen Heb jij mijn ziel gekust Ook jij vergaat in wonden Een diepe scherpe pijn Ik wou dat wij het konden…

Dat zou ons bloedend hart stelpen, wat ons weer vreugde bracht. Een tweede kans zo lijkt het nu waarop wij steeds bleven hopen. Ik weet het zeker straks kunt u, weer lekker gezond rondlopen. Schoonmama word gauw weer sterk, niet langer meer getreurd. Dit is vast en zeker God's werk, u was gewoon nog niet aan de beurt....…

Dit is nauwelijks nog te stelpen. Dan volgt een oorverdovende radiostilte met de kop vol marcherende soldaten. Achter die gedroomde heg, zag men een rozentuin, netjes gesnoeid, ingeperkt en verzwegen zoals in die jaren. Op dit perron stappen passagiers uit en blijven zitten tot het einde der tijden. Deze trein rijdt slechts op halve kracht.…

Laat míj je bloedende hart stelpen, want vertrouwen kan je míj wel.…

(voor France Preseren (1800 - 1849)) Jij bent geboren op 3 december 1800 in het dorp Vrba van het Habsburgse Rijk en nu van Slovenië. Jouw vader Simen Preseren was een welgestelde boer en jouw moeder Mina Svetina was een goedopgeleide, ambitieuze vrouw. Jij was de derde van acht kinderen en de eerste zoon. Jullie moeder leerde jullie lezen en schrijven…

Het dorp verlaten, de vuurtoren voorbij, onder het fietsen kruipt het water langszij, wind heb ik tegen, strijdvaardig bij vlagen, nog rode daken in regen vervagen Tegen de schemer sla ik zomaar rechtsaf, voor het bereiken van 't Drenkelingengraf, het Pad van Twintig, van duizenden schelpen, die, licht gebroken, mijn peinzingen stelpen…