Dan voor wat betreft het strafwerk i.v.m. het niet gemaakt hebben van zijn huiswerk. Dit is naar mijn mening onevenredig veel, zeker in combinatie met het klassikale strafwerk wat hij al zou moeten maken.…
Nou heb ik niet zoveel strafwerk gehad, ook heb ik niet zoveel op de gang gestaan maar er waren kinderen bij, die dat te min vonden, op de gang staan, die trokken hun jas aan en gingen naar huis. Was een mogelijkheid, maar die heb ik nooit overwogen…was bang voor het vervolg van al die regels strafwerk schrijven.…
Krijgt als strafwerk drie taken: Ik mag niet, enz.........
Nou heb ik niets tegen strafwerk, laat hem rustig het schoolplein poetsen met een tandenborstel. Maar dít hoeft hij van ons niet te maken. Opmerking van een lerares: “Hij is zo dyslectisch, dat hij er ziek van wordt.…
Als de wilskracht er was dan kon niks hem meer schelen, geen strafwerk, schreeuwpartij of uur corvee. Spijbelen en dwarsliggen. Hij mocht dan gehoorzaam zijn, want zovaak kwam hij niet in de problemen, maar hij had de kracht zich koste wat kost te verzetten.
Koste wat kost. Had hij nog iets te verliezen?…
In datzelfde jaar verscheen zijn debuutbundel 'Strafwerk'.
In 1969 werd hij literair criticus bij 'Trouw', wat hij tot 2008 deed.
In 1971 werd hij hoogleraar Moderne Nederlandse Letterkunde aan de Universiteit van Amsterdam.
In 1973 was hij mede-oprichter en redacteur van de 'Revisor'.…
Strafwerk of oorvijgen deelde hij nimmer uit (jawel, lichamelijke tuchtiging was toen nog toegestaan!). Een goede vijftiger was hij, kalend maar wel met pretogen. Eens in de zoveel maanden vertelde hij ons weer eens een verhaal, over hetgeen hij in zijn jonge studentenjaren had meegemaakt.…
Hij was nooit razend boos, tierde niet en gaf geen strafwerk. Het leek, dat bij hem alles kon en mocht en als hij het dan toch eens een keer te bont vond, dat sloot hij een boosdoener gewoon enkele minuten in een garderobekast op. Een lesuur begon, uiterst voorspelbaar, volgens een vast patroon met een soort rollenspel.…