Alle inzendingen over tuur

Je vraagt je wel eens af waar het op slaat: Een voetbaldeen geeft klappen aan collega's Een hele massa moslims slaat zijn eega's En er is zoveel handgemeen op straat Maar verreweg het droevigste geval is Regilio! Die gast die slaat echt alles!…

Tsjee, moeilijk hoor, een stukkie schrijven. Ruim- danwel engdenkend, moet dat deftig of hoogdravend ? Als ik beweer dat Avon en Litera zusjes zijn van Regilio, neem ik dan heel ruim een loopje met u ? Afsluitend verneem ik dat de besneden mens zeer in z'n nopjes is met de fiets met verlaagde instap. Zelf zwaai ik mijn rechterbeen over bagagedrager…

het grijze ledikant verbleekt twee ogen turen van verleden vragen niets dan stervend keren van de tijd tijd, verloochent tijd; bedekt het gaan van ‘t leven ontbindt verdoken onder dekens eenzaamheid het blanke ledikant verstijft tien ogen turen van verlaten zeggen niets dan lekkend staren naar de tijd…

En dan: turen in de verte, kijken naar de hemel, turen in de verte. Een blik op het horloge getuigt van optimisme over. Er klinkt getoeter. Een schip, een schip met een anker. Oh, teken van. Dit is een test, een toets, een oefening in geduld. Zou hij dezelfde wolkjes zien? De zon die over alle mensen schijnt?…

Een blondje had laatst in Koekange een houtworm aan 't vishaakje hangen en zo zat ze uren naar 't water te turen. Ze hoopte een stokvis te vangen.…

door de oogjes turen van een kardinaaltetra. watervlooien verslinden als chocolade. alg eten als een salade. zouden de vissen zich misschien afvragen hoe het is om mij te zijn?…

er stond eens een man in Tervuren uren naar een tuinbank te turen. zij was zo mooi (erop lag een lichtekooi), dat z'er schande van spraken, z'n buren.…

Lach eens naar een ander Tuur niet naar de grond Laat je ogen stralen Kijk toch in het rond. Praat eens met een ander die dat nodig heeft Laat je hart toch spreken Dan weet je dat je leeft.…

een lome zomerzonnedag van blakend bladergroen om ruglings in het sprietend gras nu verder niets te doen dan hoofd steun op een elleboog te turen naar de lucht daar zweven buizerds hemelhoog hun zomerzonnevlucht…

Ik nomineer daarom Regilio Tuur voor de Nobelprijs voor Literatuur.…

We verschuilen ons achter dikke muren, als volgevreten heersers die turen ... Turen met halfgesloten ogen, ons hoofd een beetje gebogen, naar de zanger met zijn lied. Maar luisteren ... doen we niet.…

Bij het open raam Tuur ik in het niets van mijn handen Voorzichtig heb ik ze opengevouwen Dan fladdert de nacht uit mijn palmen op Vrolijk dansend verdwijnt ze uit mijn zicht En terwijl ze opgaat in zichzelf Bedenk ik vast dat ik ooit De dag ook in mijn vingers krijg…

Soms kan het héél lang duren voor ze klaar is met dat turen. Pas als weer tot haar doordringt dat er een vogel zingt zal ze weer zo blij zijn zo blij zijn als een kind.…

Vanuit mijn schuilplaats tuur ik de nacht in onschuldig ogenblik vervlogen de maan werpt een verwijtend schijnsel over mijn gezicht verwrongen hunkering…

Als ik door de tralies van mijn kooitje tuur dan wil ik even vrij zijn zelfs voor korte duur. Een lekker stukkie vliegen met anderen om mij heen er even tussen uit zijn heel even niet alleen. Maar dit zal nooit gebeuren ze laten mij niet gaan daarom bestaat mijn leventje uit op mijn stok te staan.…

blik op oneindig handen om het stuur turen in de verte 120 kilometer per uur zweet staat in mijn handen voor 't eerst alleen zonder janet of peter ik moet er echt doorheen ga het nu zelf klaren rijden zonder commentaar met mijn rijbewijs op zak heb het eindelijk voor elkaar…

Het papier groeit aan de muren bedoeld voor het doelloos turen Propaganda voor het dromende volk ontzetting doorboort me als een dolk Ik heb die films dus nooit verslonden voelde me nooit trend gebonden meepraten kon dus niet lag toch al niet in 't verschiet Of lag het aan te weinig geld? eerder teveel aan superheld…

Ik tuur en tuur. Eindelijk, de streep groeit. Ik zie de peddel, een pluk haar, daar is hij. Opluchting. Geen prinsje maar een stoere zeeman, kijk hem eens ploeteren. Ik zwaai, roep nogmaals zijn naam, laat de verrekijker nu om mijn hals hangen. Het beeld van zoon in de gele kano wordt groter. Ik wijs naar ons strandje ‘die kant’.…

ogen turen onzeker op onbekend terrein met zwakke enkels betreed ze de oneffen wegen niet wetend welke afslag ze bij de kruising zal nemen slaat haar gewonde vleugels uit laat zich meevoeren op de zachte melodie van de wind het donzige lied van de wolken zacht en teder wordt ze geleid om genezing te vinden…

De blauwpaars gekleurde hemel wordt verlicht door ontelbare sterren Het is helder, ongelooflijk koud Samen staan we te turen naar die ene ster van goud Kerstmis zal nooit meer hetzelfde zijn in ieder geval niet voor ons Je leven ging te snel voorbij We staren naar die ene ster want dat mooie licht,...ben jij…

Zonder op te letten steken we de zomer over elke dag een monument waarin we gedachten zetten zonder aandacht voor het lover dat ons theatraal verwent Slechts zijdelings een blik op voorbijrazende uren de holle minuten klagen nog niet bekomen van de schrik de diepte waarin we turen weerkaatst nog vele vragen.…

uren turen ademloos naar hoe jij vloeibaar verder leeft in water dat jouw ogen weergeeft wazig, bodemloos broos bid ik bang in wanhoop stokt in mijn strot het woord God als ik in dromen wegloop over de groene velden uit jouw vele verhalen die zich in mij inktzwart kil en hard herhalen…

Weggestuurd bij mijn huisarts op een vroege, besneeuwde morgen; bij mijn huisarts die na haar lange carrière, overspoeld door nooit ophoudend en altijd aanhoudend menselijk leed van oneindige variëteit, en vooruitziend op haar aanstaande pensionering, zich de hardheid en beroepsdeformatie tot adagium heeft verheven, en die vergeten is dat de Mensenliefde…

Het allerliefst met jou in wuivend gras en drinken, zittend op jouw jas uit de fles witte Zuidafrikaan die in jouw tas was die wonderwel perfect op temperatuur was Lang turen over het kanaal ver langs de brug en luisteren wat de bomen ruisen en zwijgend verder fietsen, want geluk moet je niet hardop noemen De rest nippen we thuis, in…

schuif maat schuif met je maat over de epochen meet de afstand afgelegd en schat wat komt kleur sierlijk alle delen van de regenboog in het betoog dat je zal houden over dat wat was tuur op je kompas voor richting in de tijd en voed de hoop op weer een nieuwe tijd tot je kleuren verdoffen en je weer met een griffel de zaken wit…

De ene hand in de andere samen geslagen zo alleen was de ander niet te veranderen klagen hielp geen steen noch been wereldnieuws de dag verstrijkt in de leegte van het samen waarbij dood verlossend lijkt turen geraniums voor de ramen grijze staar verloor de steken op het werkje tot avondrood onder verwijt is liefde geweken te vroeg gestorven…

grauw betonnen muren nauwelijks waarneembaar ergens schemerlicht tranende ogen turen. De wereld zo klein geworden te klein voor het gezicht ik wil de sluier doorbreken en kijken naar nieuw licht.…

In de schaduw van een grote boom de ergste hitte wat ontvlucht, leg ik mij neer en tuur wat loom naar de bijna oneindig lege lucht, waar net een wolkje de zon passeert meegedreven op een zachte wind.…

terwijl mijn hersens mijn hart besturen naar een kant die ik niet wil en mijn ogen doelloos turen door een veel te donkere bril terwijl mijn lichaam schreeuwt om aandacht van een bedenkelijke aard is het mijn geweten dat mij uitlacht is dit het allemaal wel waard?…

een paar plaatsen een ophaal is er steeds, maar niemand heeft iets in de gaten je kleedpalet is langzaamaan veranderd het lichte groen en blauw wordt voller zonder kou je groeit in aardekleuren wortelt meer in trouw in wijsheid zie het gebeuren het hoeft niet meer voor jou stofjes dansen in het licht je lacht naar ze in tijdloos turen…