Alle inzendingen over vergeet-m

Vergeet-me-niet haalde opgelucht adem........…

Met m'n 'gezonde' arm zet ik koffie, kan een hartversterking wel gebruiken maar omdat dit nogal lastig gaat, vergeet ik 't apparaat goed af te sluiten, een compleet koffiebad loopt door m'n keuken en de dag is nog maar net begonnen. De koffie laat ik voor wat het is en dan gaat alles pas goed mis.…

Want je neemt m'n adem weg, m'n stem vergeet te praten, m'n hart bonst in m'n keel, - en ach, je zult 'm nooit verlaten.…

Alweer een jaar geleden precies rond deze tijd m'n wereld was zo grauw ik voelde eenzaamheid Geen hap door m'n keel constant maar huilen het liefst de hele dag onder m'n dekens schuilen En ondanks het verdriet is er iets wat ik niet vergeet niemand van ons allen voelde zich toen compleet Maar wie had er toen echter kunnen weten…

wanneer je me zal vergeten op een krachtige lentedag kijk dan niet naar m'n breekbaar verleden maar richt je blik naar een ontwakende zomermorgen en verlies onderweg mijn oude zorgen de herinnering aan een somber herfsthart zal vervagen de hemel zal mij dragen op een witte winterwolk zal ik dansen en uiteindelijk zal je me vergeten…

Wanneer voelt 'n mens zich zo verloren, dat hij denkt, dat iedereen 'm vergeet? Eenzaam zijn, is 't ergste wat er is, te weten dat er niemand op je wacht we zijn teveel op onzelf gericht, vergeten soms aan anderen te denken. Kan geen kwaad toch, om je aandacht ook aan de "eenzamen" te schenken?…

Gevoelens van toen, angst en wanhoop, komen me weer pijn doen, en slaan in tegen m'n hoop. Ik blijf staan, want ik wil het niet weten, maar het verleden laat me niet gaan, mag ik het ooit vergeten?…

al zullen anderen je vergeten ik vergeet je zeker niet. Jij bracht voor deze ene dag de zon weer in mijn leven met die prachtige muziek van jou heb je veel aan mij gegeven.…

momenten van gedeelde lach net of het mooie herinneren niet mag Foto's van toen liggen onderin de kast Op m'n trouwen waren ze slechts vreemden met een snel vergeten verleden samen Strak voor zich starend door kerkramen M'n ja-woord weerklonk met een leemte...…

Zandsculptuur Het licht dat schijnt vergeet de functionaliteit die ieder het toekent. Lang geleden heb ik je met m'n verbeelding gebeeldhouwd. met m'n vingers geweekt een vorm aannemen om weer te veranderen. jouw figuur creërde een andere figuur van zand gemaakt.…

De pijnlijke ervan vergeet ik dat heb ik mezelf moeten beloven. Als bewegende schimmen zie ik ze langzaam verschijnen en op dezelfde manier zullen ze ook weer verdwijnen. Ik wil mijn ogen ervoor sluiten en verbannen uit m'n hoofd. hopend dat het niet meer pijn doet maar dat het kwade is gedoofd.…

Zorg dat je hem te eten geeft, als je wilt dat ie het weekend overleeft." In mijn wiek geschoten antwoordde ik: "Hoe kan je denken dat ik dat vergeten zal, moe." Maar als u weet hoe groot in het visserslatijn het verschil tussen echt en virtueel kan zijn, dan begrijpt u dat 't enige dat ik maandag te voeren had, - u voelt 'm al - was …

Ik ben het zo ontiech'lijk zat, ik wil je niet meer in m'n dromen, heb het helemaal met jou gehad, maar ik kan niet aan jou ontkomen. Want ook al wil ik je haten, zo ontiech'lijk kwaad op je zijn, ik zal je nooit en nooit vergeten, en stiekem vind ik dat wel fijn...…

Hij begint nu aan zijn wereldreis En beslist voortaan over zijn eigen leven 'k Wil hem toch nog laten weten Dat we er altijd zullen zijn voor hem Dat hij dat niet moet vergeten Tranen in mijn ogen 'n snik in m'n stem…

Bedankt M&M, bedankt.…

Ik ben lucht voor mijn vader in een hoekje getrapt en vergeten.... Ik ben niks ik ben niemand en nergens toe in staat dan te janken in m'n slaap.... Zie mij kijk maar goed van voor naar achter ik spring in het rond.... Maar daaronder koud en kil warmte ken ik niet want ik ben de lucht die ik adem niet waard…

ik was het al bijna vergeten dat gevoel dat wij hebben bezeten liefde, verliefdheid het leek niet te meten jij was er altijd daar waar ik je wilde dat gevoel... gek, he? ik was vanavond stappen ik was je even vergeten nu zie ik mezelf in stof happen en even slikken en het nog steeds niet snappen dat gevoel... gek, he?…

Telkens als ik die mooie foto zie met twee van die blijde gezichten dan vergeet ik alles om me heen zelfs 's werelds slechtste berichten. Dan lijkt het of mijn vader naar me lacht en m'n moeder mij een knipoog geeft en als ik lang genoeg blijf kijken is het of die foto leeft.…

de branding kust zwoel slijtend de rots rode dalende zon ik houd je in m'n hand. het ruisen van de golfen doet de wereld vergeten van de rondjakkerende slurpende machines. wil niet denken aan ijskappen wegzakkend in stijgende zee met het oog op nieuwe generaties doch hoe menselijk on mens-zijn.…

Als ik m'n vroegere vriendjes zo'n beetje bij elkaar optel Zijn het er zeker een stuk of zeven van wie ik houd. Jaren niet gezien en toch niet vergeten. Was niet altijd erotiek of zo Maar gewoon het overrompelende of het behoudende dat in Zo'n ontmoeting zit. Och, laat maar. Anders worden De palmen zo jong.…

Net als ik heeft de lieverd een bloedhekel aan vliegen, van die vieze nare dieren die echt overal op zitten, snap je? Dus als er zoiets in huis is, dan is het dier geen lang leven geschoren, net als bij ons! Ze hebben tenslotte niet voor niks een vliegenmepper uitgevonden! Dat is omdat die beesten dood gemept moeten worden! En zo werd er een vlieg…

En wat je deed zal ik niet vergeten. Ik hou van je, m'n hele leven.…

Soms zou ik hem in willen ruilen Hem willen krabben, schoppen of slaan Soms zou ik hem willen vergeten Hem in de kou willen laten staan Op momenten dat ik niet meer weet Of als ik razend op hem ben Op momenten dat hij mijn hart weer breekt Zou ik willen dat ik hem niet meer ken Maar hij is en blijft m'n broertje Hoe lastig hij het ook…

ze heeft een grote mond maar haar staart hangt tussen haar benen ik heb het definitief uitgemaakt voor deze onzin laat ik me niet lenen ze haalde het bloed van achter m'n nagels en verwachtte niet dat ik zo zou reageren ik begon over die ander die ik niet kan vergeten ineens begon haar hart te propageren ik denk nog steeds aan haar zij…

Trek me uit mezelf en leg het vasteland weer in m'n handen. Herken me als ik morgen gisteren vergeet en een vreemdeling in de spiegel ben. Beloof het me vandaag nu ik het nog weet, nu ik het nog steeds versta.…

eer ik u vergeten zou Moest ik vernietigd zijn!…

“Mijn leven loopt allang ontzettend stroef, ik drink om te vergeten”, zei hij droef, “te vaak reeds kampte ik met tegenslag”. Toen hees hij zich in een versleten jas, vertrok, en ik zag dat hij desgevraagd volledig in zijn opzet was geslaagd daar hij zojuist zijn bril vergeten was.…

Toch hebben wij het steeds geweten Wij zullen het nooit vergeten Je was een goede man, een vader, een zoon Je was er, heel gewoon Je was. Wat zullen wij je missen…

Dood ben ik pas als jij mij bent vergeten.…

De stilte die mij weer zoekt is ongeduldig als de gedachte die mij vergeten wil zolang ik niets verander en mijn woorden om bescherming vraag…