Alle inzendingen over verschroeid

drie weken ben je dood nu wel lang genoeg de aarde is verschroeid de hittegolf voorbij regen drupt mijn uitgedroogde lippen…

De beelden van Boetsja maken duidelijk zichtbaar dat Rusland in Oekraïne een soort tactiek van de verschroeide aarde hanteert. Deze tactiek dient ten sterkste veroordeeld te worden, maar het zal heel lastig - zo niet onmogelijk - zijn de schuldigen (i.c.…

Het heeft er alle schijn van dat Poetin in Oekraïne de tactiek van de verschroeide aarde toepast. De infrastructuur laat hij kapot bombarderen. Deze tactiek heeft ook gewerkt in Tsjetsjenië. Dat land heeft zijn zelfstandigheid en bezieling verloren. Zou de vrije wereld (inclusief Israël) niet meer moeten doen voor de geteisterde Oekraïners?…

God Is als de zon Bron van alle leven Kracht van elke groei Een weldadige warmte Intens licht Een alomtegenwoordig En allesdoordringend fluïdum En Hoe dichter je Hem benadert Hoe meer Je wordt verschroeid.…

Als de lucht niet meer blauw zal zijn en de aarde verschroeid Het gewas lang verdord en de mensheid geboeid Dan pas zal men de zonde zien die men hier heeft verricht Dan rest enkel het wachten op het eind van het licht…

Vuur overviel ons als een dief in de nacht In brandende woorden want verleiding was haar macht Maar nu het licht me heeft bevrijd niet langer verdwaalt in dit boomloos woud Plant ik in verschroeide aarde mijn levensboom sterker en pril maar door het vuur ijskoud.…

Maar daar wuift het bestuur uw zorgen weg Het meeste vuur, stelt men gerust, bedaarde, bezoek dus zeker de verschroeide aarde.…

Waar sawa’s nattig liggen te drogen In alles verzengend zonlicht Oogsten zij pijnlijk voorover gebogen Verschroeide ogen op zuigend slijk gericht Vermoeid verlangend naar de dis Waden zij moede naar bamboehuisjes Waar hun wacht rijst met zoute vis…

De aarde, eens verschroeid, Ontvangt, beladen, de loze zaden, Zinloos besproeid. Napalm met nagalm, Hier groeit niets meer. Politiek verziekt staat een minister Plots aan de andere kant, Zijn neus groeit en groeit.…

levenloos, haar vleugels verschroeid, een nachtvlinder, die iemands dochter was.…

zij is verschroeide aarde wie haar bezat, heeft haar verzengd en liet slechts sintels na zij is een schim, een schimmel in de nacht een postkoetspaard slecht afgetuigd een magere merrie zonder zadel die zich bijna benaderen laat zij hinnikt niet, zij heeft het graag als men haar flanken streelt zij wenkt, zij zwenkt, ontwijkt de sporen…

Zwetend en vermoeid, je vingernagels verschroeid, door het willen grijpen in het ijle, je laatste krachten zijn weg, te hoog was die spitse berg. Je glijdt weg, je ogen gaan dicht. Je glipt in de vergetelheid naar het mooie verblindend licht.…

Zwetend en vermoeid, je vingernagels verschroeid, door het willen grijpen in het ijle, je laatste krachten zijn weg, te hoog was die spitse berg. Je glijdt weg, je ogen gaan dicht. Je glipt in de vergetelheid naar het mooie verblindend licht.…

Daar waar alles eindigt in troosteloos geheel waar zengend zonlicht leven doet sterven wachten zij gelaten opeen en eenzaam Verkrampt strekkend verdroogde benen niets verdragen moet gevoel is niet meer dood waard selectief wachtend op verteer Daar eindelijk verlossing verschroeide benen dragen elke schrede gegeven straf resten…

Vereend met deinende golven Overvalt de liefde ongemoeid Onder fluisteringen bedolven Wordt het hart verschroeid Opkomende passionele driften Profileren zich in duistere nacht Satijn glijdt golvend rond de enkels Maagdelijke rondingen pril en zacht Drijvend op eeuwig deinende golven Gewillig verdrinken in erotische vloed Ongekende hoogten…

zo koudziek waait de westenwind stuwt de luchten vol met water woorden worden mist voor later bij 't verschijnen van dit windekind ooit geboren uit verschroeide zonnestormen gekleed in blader goud-en zijde met donderstem die zelfs het licht bevrijdde de woede kraakt al daar de wormen die kronkelen en vluchten naar het duister…

De grijze stekelige vacht werd verschroeid door een laaiend heet vuur. Door droog stro in brand te steken verkreeg men een laaiend HEET vuur. Daarna werd het bloed afgetapt. Een donkerrode vloeistof in een aluminium emmer. "Daar wordt bloedworst van gemaakt" zei mijn moeder.…

In deze late zomer voelt alles verschroeid op een avond zijn we oud, ook al zijn we jong voelt alles vermoeid? zullen we opnieuw beginnen, straks?…

Mijn huid is verschroeid en verschrompeld; Mijn hart klopt steeds langzamer; Mijn DNA is voorgoed gemuteerd; Ik ontdekte in de scheikunde een nieuw element; Mijn hart doopte het 'Liefdenium' Elke dag gaf ik mezelf bloot aan de radioactieve stof, niet wetend dat het mij van binnen opvrat.…

Zwart gekronkel van de aarde De toppen en bogen verlicht Gele sluiers brengen ons dicht Bij het vuur van hoogste waarde Het rijk der vlammen is gewekt De reuzen zijn opgetrokken Verhitting heeft zich uitgestrekt Zodat goden zullen mokken De regenboogbrug bezweken En de heilige es verschroeid De Ragnarok was het teken Oude structuren uitgeroeid…

verschroeid gras ligt loom het iele hoofd op dorre akkers waar het zwoegend wacht op wat regen in de nacht lacht een blinkend blik op uitkijk voor wat roest die ook zij weldra verwacht een beetje kleur in elk bestaan ruist het in de verte zacht en vochtig zonder wroeging over buiten nat en zo weer droog van straffe ritmes zonder betoog…

Het blaadje jammerde, losgeraakt van de vertrouwde tak en rende, verschroeid door liefde de wind achterna, die haar ontweek. De wind hield teveel van haar en zij hield teveel van de wind.…

Het was alsof zijn pennenhand verschroeide. De dichter, als vanouds gevlucht met vrienden De punt, de komma en het vraagteken Bedrinkt zich samen met zijn oudgedienden. Kon hij de tijd tot inzien brengen middels Sonnettenkrans, dan was hij niet bezweken Aan de in zijn hand verschoten kogelhuls.…

Ik hield van woestenij, verschroeide boomgaarden, vergane winkels, verschaalde dranken. Ik sleepte me voort door de stinkende steegjes en leverde me met gesloten ogen over aan de zon, de god van vuur. 'Generaal, als er één oud kanon op je stukgeschoten wallen overblijft, bekogel ons dan met droge aardklompen.…

Is nu een aswolk, wervelend verstoven Nu staat hij daar te stamelen In de vuurlijn van versteende blikken Bedelend om wat boter Voor zijn milde galg In een waas van verzachtende omstandigheden Medeplichtig aan doodslag Of hoe hij een neger door de sintels rolde Enkele linkse rebellen briezen Om dit glad vertoon Het gekerm van een verschroeide…

Doornig van wrok staat somber, dor en grauw De distel van mijn ziel, stug-hard als hout, En in mijm'rende zelfmarteling houdt Hij vast de verre herinn'ring, wreed en trouw, Hoe eens zijn jeugd herhaalde 't hemelblauw En 't zeeverschiet, van 't hoge duin geschouwd; En nu, verschroeid en stukgestormd en oud, Kronkelt zijn wanhoop in stek'lige…

Ons doel drijft verder op de stroom van die verschroeide dromen die jouw hart en mijn lichaam verbonden als twee oevers zo innig en waar Zie, mijn lief, de hemel huilt maar nergens zie ik graven.…

Ik had u niet gevraagd: gij zijt gekomen, Muze der smarten, in mijn stille tuin; daar bogen levenloos nu twijg en kruin, en bloem en bald verschroeide op plant en bomen. O geef mij weer mijn slanke en eedle jeugd, mijn argeloze liefde en heldre vreugd, nauw door een waas van weemoed overtogen.…

Soms, als het nogal tegenzit en de wind waait uit een dwarse streek het hoofd verward is of het gemoed verhit mijn huid verschroeid is of juist zo bleek dan kan ik geen volzin bouwen Dragonders en karbouwen !…

Er vlot een walm door de kamer Het verschroeide weefsel Die bloederige pomp die doorjaagt Getuigt nog van een bitter gisteren Je nipte van mijn gevlei zonder verpinken Bijna hoorde ik jouw tanden knarsen Alsof het glazuur afbladderde Jouw greep verslapt, verkilt.…