Alle inzendingen over versta

Als vanzelf zijn gedachten die langs mij glijden en die ik niet ken anders dan de mijne en spreken ogen in een taal die ik wel ken maar niet versta...…

Heel even haal ik de letters uit het alfabet schik en herschik pressie zit er niet achter geen klank hoeft te klinken taal is universeel niet te min versta jij het niet…

ja zeg nu zelf hoe kan ik dat nu weten wanneer ik je niet versta ……

Naar aanleiding van uw jarenlange sollicitatie naar de functie van het nederlanderschap moet ik u tot mijn spijt bij dezen mededelen dat u wordt af- en uitgewezen op grond van ongeschiktheid u spreekt niet onze taal en ik versta u niet ik wens u veel succes mocht u nog verder solliciteren elders in de wereld hoogachtend het…

Verzwijgt de mist de taal der handen tot elk gebaar verzwelgt in het dichten van half geloken ogen wordt zelfs het horen niet meer gehoord waar klanken nooit de juiste hoogte bereiken luister en ontvang woorden in nevel, versta de stilte en voel verborgen taal…

zonder jas loop je in de regen onbedekt, zoals je bent ik kijk naar je vanachter glas net als altijd, van een afstand geen pas neem je teveel en woorden zeggen je niets maar als onze blikken kruisen versta ik je eenzaamheid je bliksem bezocht mijn ruimte die deelbaar werd door twee mijn jas hangt aan je lippen stilzwijgend vrijblijvend…

Haar ogen kijken, spreken een taal die'k goed versta mijn ogen spreken net zo goed ik hou zo van je, ma... Haar ogen zeggen: 'k weet het kind en ik hou ook van jou wat valt er meer te zeggen nu Ik ben en blijf haar trouw... Zij was de rots in mijn bestaan de spil in ons gezin ik kijk haar blauwe ogen aan ze is voor mij heldin...…

Klanken stromen kil Uit je mond Vormen ijzige woorden Die in loze beloftes Hun graf vinden Jij bent mijn kanker Kwaadaardig woekerend Heb je me nodig Om te bestaan Je spiegelbeeld onherkenbaar Camouflage voor verdriet En ik heb je antwoorden niet De stilte tussen de woorden die je niet sprak Versta ik nu meer dan ooit…

vergeef me als ik even niet verbergen kan de pijn die in mij schuilt vergeef me als ik je even niet versta omdat mijn hart zo hard huilt vergeef me als ik overmand word door gevoelens die mij verplichten om soms toe te geven vergeef me op mijn momenten van zwakte voor al het moeilijke in mijn leven het is niet altijd makkelijk te lijden…

Beloof het me vandaag nu ik het nog weet, nu ik het nog steeds versta.…

Ik zeg, dat is prima, nou laat je mopje maar horen en ze steekt van wal, draait een paar keer haar hoofdje weg en ik versta er dus erg, zeg maar heel erg weinig van!…

ik herken jou in mijn blikken, ik versta jou in mjn praten, ik luister naar jou in mijn denken ik hou van jou in mijn hart, in mijn lichaam heb je gewoond, zo vol levenskracht jouw ziel schuilt in mijn ontroering, jouw verdriet zwerft in mijn ogen, jouw geluk weerklinkt in mijn horen, jouw stem groeit in mijn zingen een lied…

te bedaren hoestbui mijn geblaf lijkt mij eng en benauwend voor de medemens schaars aanwezig en voorzichtig haal ik mijn hand van mijn mond en wandel wankel met schuchtere motoriek hoor mensengeluid zie een keurig geklede heer met wit stroohaar in natte waaiers op de zevende trede met rood aangelopen gezicht naar mij roepen versta…

Van het noorden naar het zuiden of van oost naar west versta ik toch het gronings nog steeds het allerbest. Het fries dat overheerst hier op de voet gevolgt door het drents wij als groningers ertussen en hier en daar wat twents.…

Versta jij, pas aangekomene, al de kunst van het snel over je schouder kijken?…

wereld groter dan mijn handen ze werkten streelden zacht hielden jouw vertrouwen vast ik wilde kracht toen ik mijn warmte had verloren van jou had ik iets meer verwacht je hebt mijn lied gehoord alleen de klank is blijven hangen woorden heb je wel verstaan maar de betekenis is je ontgaan ik wil je zoveel zeggen maar mijn taal versta…

Maar in een wereld vol lawaai, versta je zulke klanken niet. Pas als het stil vanbinnen wordt, dan lijkt het of de troost dat ziet. Hij keek mij lang doordringend aan, zoals mijn liefste mij aanschouwt. Toen heb ik hem heel vast omarmd en al mijn zorgen toevertrouwd.…

Warme handen vlechten gedraaide krullen bloedend gestrikt mijn ogen omhelzen jouw ranke gestalte rijgen jaren aaneen huid op huid straalde leven wandelde hand in hand ooit vol van liefde ik voel schrijnend jouw lach terwijl ik de stilte vandaag zo hoorbaar goed versta staand achter jou lijk ik groter maar voel me oh zo klein…

Je handen en je ogen spreken een liefelijke taal waar woorden overbodig zijn maar ik versta het allemaal.…

branding van de zee je nam me mee in golven van verdriet zwemmen was krampachtig de slagen net niet machtig drijven ging nog niet met twee de zon ontspande in koesterende handen de snaar die kwetsbaar maakt wordt onbewust nog altijd aangeraakt dan spoelt de vloed je tegemoet moet je springen om te overleven en die kunst versta…

Ja, ik leef, zolang jij voor mij leeft Ik ben opener als ik je versta, nu ik open in het leven sta Ja, ik ben, als jij er bent. Ja, ik leef, zolang jij voor mij leeft Ik ben leuker bij iedereen, nu ik leuk, rustig dicht en vrij bij die steen Ik ben levendiger open nu we samen lopen Ja, ik ben, als jij er bent.…

boven de toetsen zou de mooiste stukken kunnen componeren als de muziek mij alleen maar vinden wilde even zo vaak stelen zinnen mijn akkoorden verschijnen zwarte blokletters op wit papier zonder melodie – niet eens genoeg als poëzie er zou een klok kunnen tikken, als die er was maar er is niets dan de mompelende radio- stem die ik niet versta…

De taal der Elfen is de taal van de liefde Een taal die ik spreek noch versta Het Rijk der dromen en innig verliefden Ik zoek haar en ik spreek haar na Maar liefde is meer dan enkele zinnen Meer dan een stem of een tedere blik Het laat zich benijden en laat zich beminnen Misschien is het meer dan alleen jij en ik Het laat voor zich vechten…

Freek schoof omslachtig het kussen onder zijn zitvlak in een andere positie. Na ruim twee uur op het houten bankje zonder ruggensteun van de linker tribune werd hij al behoorlijk stijf in zijn ledematen. ,,Ons manneke is er weer niet’’, zei zijn vrouw Annie vlak bij zijn oor, terwijl het applaus van het talrijke publiek langzaam wegebde. Freek keek…

Gezegend ben je, als je er aan denkt dat mijn oren niet meer goed horen en dat ik niet alles meer versta Gezegend ben je, als je weet dat mijn ogen niet meer goed zien, als je niet kwaad wordt omdat ik de mooiste vaas liet vallen of omdat ik voor de zoveelste maal hetzelfde vertel.…

Het is natuurlijk een bedenkelijke sport die Formule 1. Als je er al een groenlabel op zou willen plakken denk ik dat de lijm niet houdt en het label zelf verkruimeld is voor het de grond raakt. Qua energiezuinigheid kom je al snel in de negatieve priemgetallen terecht. De milieuschade die de rokende bolides aanrichten is niet te meten. Hectoliters…

Als de stromen mij dan van daar brengen tot waar ik de liefde niet versta, ben ik geworden tot een stuk metaal dat de schoonheid van de zon weliswaar weerspiegelt, maar nooit ten volle kennen zal. Weg met de dag waarop ik werd geboren! Ik ken geen rust, geen vrede.…

Als ik het, na lang aarzelen, toch waag om door de oude poort te gaan blijf ik, getroffen, ademloos staan ik word overvallen door een stilte zo intens dat ik me bijna terug tussen de mensen wens doch, net op tijd versta ik 't geruis van het blad dat ritselend neervalt op mijn pad ik hoor, in deze Hof van Eden stemmen uit een lang verleden…

als een tijger sluip ik toe jij wordt mijn prooi het witte zand grijpt zich aan mij vast niets kan mij hinderen zacht kus ik een tepel een glimlach op jouw lippen vocht tussen de benen een hemelpoort opent ik blaas je huid kippevelt lichte schokjes rond je dijen je ogen zijn nog toe je mond is half geopend verwondering en hoop ik versta…

‘k Versta nu hoe van drollen*, gij, en droezen hebt gedroomd, wanneer ge, Noordse heidenen, verkeerdet in ‘t geboomt. Bij ‘t razen van de winter en bij ‘t nijpen van de nacht, is de oude, grimme* reuzenzegge* ontstaan in uw gedacht. --------------------------------------------------- poeren - bewegen Zich!…