Alle inzendingen over vervallen

In verband met grote drukte vervalt deze week de column van Jan Lunsing.…

"Scene 4 - Verlaten schoolgebouw, smorende zomernamiddag": het verlaten schoolgebouw met de planken voor de ramen op de begane grond en de ingegooide ramen erboven en het agressieve onkruid dat alles overwoekert. Sla in je op: een tochtig, braakliggende ruine, een skelet van steen en as en afbrokkelend cement. Klimop meandert als een web van spataderen…

O, hoe donker is deze nacht. Een purperen vlam doofde aan mijn mond. In de stilte versterft het eenzame snarenspel van de angstige ziel. Laat gaan, als dronken van wijn je hoofd in de goot zinkt.…

vervallen is het oude huis je kunt het renoveren een goed bewoner doet dat ook het huis zal promoveren verwaarlozing van oude panden ja, dat leidt tot verval zo is het lichaam van de mens maak er niet van een zwijnenstal het oude huis als monument wel oud maar niet vervallen maak het daarom toch resistent dat het je lang niet zal ontvallen…

Men kan de familiën vrij nauwkeurig verdelen in twee soorten: vervallen hoogheid en geklommen laagheid.…

Men kan aldaar in vertwijfeling ronddwalen zonder in zijn tot hopeloosheid vervallen en tot enge, onbetekenende en zinloze dimensies vervallen bestaan nog enig soelaas of houvast te vinden. De bebouwing, de brokstukken van wat men eens architectuur noemde kunnen bezwaarlijk tot de minste inspiratie of verhevenheid aanleiding geven.…

Een man staat met een lijn te vissen vanaf een verweerde rots die gerimpeld is als het oudere, vervallen drankgedicht van de dichter W.H. Auden.…

Ik aarzel en deins ervoor terug een blik in de mij voorgehouden spiegel te werpen op de betreurenswaardige, vergeelde en vervallen ruïne van mijn vervallen en scheve gebit maar zie toch hoopvol uit naar het nieuwe "klikgebit" dat mij ongetwijfeld weer een "filmsterrenglimlach" en -allure zal bezorgen....…

Langzamerhand ken ik veel te veel doden vervagend vervallen aan vroeger zij hebben meer tijd dan wij veinzend geen verleden ontledigd te hebben geen ruimte aan ons ontstolen te hebben geen boodschap aan ons. -------------------- Uit: 'Kaalslag', 1999.…

je waardeert zo graag met een vier of vijf dan hoef je geen enkel gedicht te lezen het zegt zoveel over je eigen wezen een waarde van drie op de scoreschijf het stelt de oprechte dichters op de proef om niet te vervallen in dezelfde groef…

Mijn ingehouden woede, Niet om te zetten in zinnen, Alle illusies vervallen tot wanhoop Opstandig diep van binnen, Verwoest heel mijn doen en denken, Mijn ingehouden woede, In woorden niet uit te drukken, En hij is in ieders ogen De heer van het fatsoen !…

Omdat mijn spaarloon verder is vervallen Gooi ik mijn laatste geld over de balk: Ik eet de hele maand bij Van der Valk En ga een keertje extra naar de wallen. En ben ik daarna blut, dan geeft dat niet: Dan neem ik wel een Frisia krediet.…

Ik streel ze als streel ik bejaarde zomerhanden na een wuivend vaarwel tot stille rust vervallen en tot mozaïek vergaan. Al bedekken zij in schoonheid de graven in het park zie het niet als sterven.…

Lichten laaien strooien kreten blindelings onder druk gevangen overrompeld Luchten laaien klaren niet zien zwart als glas vertroebeld gesmolten tot weerzin Waarheid in woeker geroofd ontdaan van haar waardigheid tot schaamte vervallen…

De vervallen kerk wordt verlicht door een eenzame vuurpijl En krijgt net iets te veel eer. Overtrekkende ganzenvleugels klappen duizendmaal En dan slaapt de polder weer.…

Voor jou klauter ik langs oude vervallen muren een nazomer bloempje Besteel ik zolang het nog mag duren deze prachtige herfst van de wind en regen Zodat de warme najaarszon nog een tijdje jouw vrolijke haardos kan bespelen met kleuren…

Door de beslissing van het Amerikaanse Hooggerechtshof - zeer conservatief geworden onder Trump I - dat federale rechters beslissingen van de regering niet langer mogen beoordelen, is de macht van de president dermate toegenomen, dat steeds meer gevreesd moet worden dat de democratie daar (toch al wankel) in een vorm van autocratie gaat vervallen.…

Zoemen en knorren en een kloppend hart dat mijn aderen doet ruisen Ondertussen loopt de PC voor mij te dromen en sus ik met woorden mijn ego tot rust Gedachten vervallen tot nullen en enen De poten van mijn stoel verstrengelen mijn benen De muis bedient mijn arm en sluit mij af…

Juist in een periode waarin het volstrekt duidelijk is dat de meeste beschermingsmaatregelen tegen covid gaan vervallen, is het merkwaardig dat de truckers - wellicht ontevreden over geheel andere zaken waarop ze weinig invloed hebben - Hagenezen lastig vallen met hun wagentuig.…

Een grijze kat met wollige vacht en scherpe gele ogen sluipt behoedzaam en voorzichtig rond te midden van een collectie van lieflijke zomerbloemen in een buurt die merkwaardig aandoet door haar vervallen panden en rommelige architectuur. Ik lok het dier maar eigenzinnig keert het zich van me af en vervolgt het haar weg.....…

mijn vervallen mond op de joodse begraafplaats geen beest te zien - moeilijke tijden op de neusplantage - schimmel en virus de straat schoongeveegd de bedwinger van de zaak des doods begraven de vorst in de grond een goede gelovige doet de zonnegroet elkaar omarmen bij de gloeiende kachel muziek en poëzie…

In het voorjaar tonen zij hun purperrode bloesem, maar in de zomer vervallen zij tot kaalheid. Zij wachten vervolgens een heel jaar voor zij hun bescheiden maar feestelijke tooi opnieuw dragen.…

Hel blauw Een felle zon die blauw nog lichter kleurt Hete warmte, zwetende mensen Glanzende golvende zee, met zoveel rotzooi op de stranden, duizenden auto's die elkaar verdringen en daarachter Grijze gebouwen die grauw en vervallen zijn En ik zit heerlijk op een bankje te schrijven…

Na dierbaar komt ontroostbaar En daarna een diep gat Waar weinig al teveel is Een handeling snel zat Als waarden zijn vervallen En normen niet bestaan Gevoel bestaat uit leegte Waar wanhoop toe zal slaan Als moed is opgeven En niets van nut nog ziet Spreek je dan nog wel van leven Als je wegteert van verdriet…

zie ze daar staren naar nergens staren naar hoop hoop op een morgen een morgen die beter zal zijn tranen voor afscheid tranen van verdriet vervallen huizen, zieke kinderen. brandende zon op hun rug vragende ogen ogen voor vrede dromen van vrolijke vogels, dansende kinderen. laat dit waarheid worden waarheid voor altijd…

Uit het vervallen boeket rijst nog een stengel op. Aan haar uiteinde draagt deze nog een lichtpaarse bloem. Ik ken haar naam niet. Is het de zwaardlelie die standhoudt? Zo rees uit de rottenis, uit de modder, uit het moeras van het onheil, van mijn desastreuze maatschappelijke mislukking één kwaliteit op; mijn schrijversgave.…

Vervallen en leeg, het verwilderde gras, de gaten in het dak, ...het kapotte glas... Met ogen dicht zie ik mijn ouders, meen ze zelfs te horen, dit emotioneel beladen huis, ...waar ik zo lang geleden,..ben geboren...…

en in een beweging voor verre tijden blijven bestaan Ik voel nu nog het zand dat door de zee wordt gekust en straks door de wind in gladgestreken slaap is gesust Ik ruik nu nog het zout en deze zon op mijn huid en de kijkende lucht van het stiekeme mensengeluid Maar er komt een moment Vanaf dan zal het niets zijn en voor mij vervallen…

Het heeft mijn oude, vervallen lichaam omgeven en gekoesterd als een mantel, als de handen en als de liefkozingen van een willige geliefde. Kortom: het willige water sprong opgewekt naar voren en het nam de diepe verwondingen weg, geslagen door mijn jeugd en geschiedenis.…

Oude beelden liggen in de modder zelfs de stenen zijn als zand vervallen in de tijd en onophoudelijk Waarom is er eeuwigheid als het oude en het nieuwe slechts de bleke stipjes zijn op een eindeloze lijn Heel de ruimte om ons heen is ontstaan doordat toevallige fluctuaties en rimpelingen in het continuüm evenwichten in het vacuüm verstoorden…