Alle inzendingen over waaien landen

In de kruin van de hoge pijnboom stoof er flink wat heen en weer. Piepklein mannelijk en vrouwelijk leven krioelde door elkaar. Er ontstond zo heel wat zaad. In grote wolken zweefden talloze korreltjes door het grote bos. Stuk voor stuk vielen ze op de grond om daar eens zelf bomen te worden. Maar dat ene zaadje "Kopstuk" wilde blijven reizen en…

Zand leeft van waaien De bomen tonen van binnen de aarde het groen Aan zee drinkt land los schuim, een witte egel, hunkerend, stekelig.…

De geest moet waaien.…

soms raak ik mijzelf kwijt in mijn treurige verzen aarzelend stap ik rond in afwezigheid oneindig op zoek naar stukken van puzzel klinkers raspen in monoloog boosachtig begaafd in een onstuimige halsopening van rake typeringen waarin frisse winden waaien in nieuwe beelden van expressie overwoekerd in het licht…

Hoe bar, hoe onverzoenlijk bitter Heerst wintertijd over het land. De bodem prijkt met wit geschitter. De maagre boom staat zwart verbrand. De onzaalge boom schudt zwarte kraaien Onwillig over 't witte land: Een groot penseel dat onheiltekens waaien laat over het geduldig land. Ik kan de vreemde tekenen niet lezen.…

De bloem is uitgebloeid De vlinder weggevlogen De laatste zonnestralen Schijnen ingetogen Over het vlakke land Bomen waaien kaal en Het strand is verlaten Je hebt het niet in de gaten Maar de dagen worden kort De wind waait in vlagen En een wolk stort Regen neer De hitte is verdwenen Dit is de laatste keer Dat ik hier zit Met jou…

De bloem is uitgebloeid De vlinder weggevlogen De laatste zonnestralen Schijnen ingetogen Over het vlakke land Bomen waaien kaal En het strand is verlaten Je hebt het niet in de gaten Maar de dagen worden kort De wind waait in vlagen En een wolk stort Regen neer De hitte is verdwenen Dit is de laatste keer Dat ik hier zit Met…

In slierten waaien nevels langs de randen van al in diepe schemering gehulde landen, in ijle mist gaan lome koeien langzaam zweven, alleen in ademwolken leeft hun stille leven. Hun laatste nacht - morgen gaan ze eraan. Uit verre wei komt klacht tot hier: de stier.…

Nu dreigt het dodelijke virus H5N1 over te waaien naar ons land. Wetenschappelijk onderzoek moet nog uitwijzen of er verband bestaat.…

Beschuitje met suiker op nuchtere maag ik ruik aan de ruikers gekregen vandaag de wind windt zich op het regent néé hoost ik lig in mijn bed hef het glas en zeg proost laat maar waaien vandaag laat de boel maar de boel 'k ben jarig alaaf een lekker gevoel.…

kijken naar de lucht in stilte ongebonden vrij wit en grijsblauw…

of liefde zaaien maar mijn warmte blussen Nooit meer in mijn eigen land die mijn liefde wint of mijn ziel bemind maar voor altijd in niemandsland…

Waar de wind altijd zal waaien, je niet oogst zonder te zaaien. Waar zwart-wit het altijd wint, zelfs vóór de kleur begint. Daar ben jij: In dat land, ergens ... aan de overkant. Waar niemand je hoort, en niemand je stoort. Hoe koud is de eeuwige dood en weg de kansen die je had, die het leven je ooit bood.…

Avonden weemoed waaien door mijn haar, De zilte wervelingen op het strand Vloeien als lucht en aarde in elkaar. Het wrakhout sluimert langs de duinenrand. Hoe lang is het geleden dat ik naar Dezelfde wereld keek, hetzelfde zand En zorgeloos hier speelde ieder jaar. De zee schuimt eeuwig eender op het land.…

Je bent niet meer dan zaad, gevallen jij, gestrooid in driedimensionaliteit, gevangen binnen cijfers van de tijd en winden waaien licht aan je voorbij. In ’t duister diep van omgeploegde grond lig jij te sterven aan die nieuwe plant die uit je openbreekt naar hoger land, zich voedt met alle sappen uit je wond.…

Wind zal waaien. Regen en hagel zullen mijn aarde bewerken. Sneeuw zal haar bedekken. Stormen zullen over godsakker jagen bloemen meenemend van hier naar daar. Maar, blijf waaien wind blijf waaien door mijn struiken het moet mooi zijn waar ik lig.…

Als water woelden in de nacht de landen Onder het huis; wij voelden hoe een groot Waaien ons aangreep, hoe de wieken van de Vaart van de tijd ons droegen naar de dood.…

alle brieven die je schreef uit verre vreemde landen. Ze gingen èèn voor èèn op nieuw weer door m'n handen. M'n ogen lezen alle regels, en alle kussen proef ik weer. Want al die vele kussen, geef je me nog keer op keer. Al is het vele jaren al geleden, en is het reizen nu voorbij.…

onbewogen staan de bomen als skeletten hun takken als een smeken hemelhoog gericht zonder schaduw werpend op het naakte verstilde land waar de lucht van dode wintersloten ons beroert als wij de grijsheid weerspiegeld zien in een zwarte omlijsting van vergankelijkheid.…

Als je niet durft te vliegen, zul je ook nooit ergens landen......…

Zonder Frankrijk is de wereld weduwnaar.…

het moest ervan komen want van alles had ze niet eens benul of denk je deze dag zal het verfraaien avonden een ruimte vol van dwazen veroveren land vooringenomen met deze onontkoombare schaduwen er tranen meer ogen wij die verwonderd zijn over elke nacht wij zijn al blind…

En in dit land zijn alle avonturen Hetzelfde, die van geld en macht En de bevolking moet het maar bezuren En het Haagse kabinet dat lacht Van negatieve tijding staan de kranten bol Omlaag gaan alle lonen Fiscaal omlaag, dit is toch al te dol Dit is het land waar grote mensen wonen…

De zon gaat inmiddels niet meer voor niets op op panelen, winden waaien turbo eigen bijdragen groen voor de ogen. Ademen is zelfs niet meer gratis, aanstotelijk is de lucht die wij verspreiden. Fijnstof is helegaar niet fijn, in de auto heb je er geen last van maar in deze tijd wil je geen fietser zijn.…

van vale mist ontdoen waaien als op de dag van toen Zeg, vadertje van de wind wees gerust, ik breng uw kind op de wolken weer naar huis als een milde lenteruis.…

de minuten tikken traag voorbij de dagen gaan vlug een blik op de klok een duik in het zwembad een stortvloed van woorden een vlaag zonneschijn notities waaien door de kamer brieven waaien door mijn hoofd en dit alles drijft me voort en voort dus waarom zou iemand besef moeten hebben van deze tijdloze eeuwigheid…

gescheiden halmen vormen een pad, nietsontziend een gelopen gat mensen dwalen, vaakst over hei, wolken van pijn en traan' verbergen mij als de halmen waai ik, als de mensen dwaal ik als de wolken zweef ik, als de verborgen ik beleef ik…

dat allemaal aan de kant Wees maar gewoon eerlijk zeg nou wat jij ervan vind geef mij eens jouw mening en waai niet mee met elke wind…

Tanka: Zomeravondbos: zacht, lieflijk geurend strelen zuchten het lover, waar verborgen leven wacht op een strijdperk bij nacht. Tekst in proza: Wat is het heerlijk om op een mooie zomeravond door het bos te lopen, terwijl er een koele of zoele zucht door bomen en struiken gaat. Wat een stemming van rust en vrede stralen al die eiken…

Aangenaam klinkt dat gezoem bij het zachte waaien.…