Alle inzendingen over walging

de zee is wit de zee is rood likt en liefkoost duinen en gedachten witte vloed golft over me heen schuim op de lippen andersgeaard slijm uit het slijk van haar bekken ik begeef…

Vandaag, deze januaridonderdag is het nationale gedichtendag. Indien het ergens over moet gaan, prijs ik de dag zonder naam. Moederdag, vaderdag, dierendag, Bevrijdingsdag, Nieuwjaarsdag, homodag, meestal roze gekleurd, erger nog een Kerst- of Paasdag, er is geen dag die mij thans meer echt opbeurt, er wordt teveel niets gezegd en te weinig…

Hoe dit ook zij; ik moest er niet aan denken dat zijn dikke, vooruitspringende zoeloe-lippen die van mij zouden beroeren of dat zijn tot walging stemmende tong, de "compagnon" van zijn nooit gepoetste gebit zou gaan woelen in mijn mond....…

Een en al schranderheid en goede looks, schreed Erik de Boer de winkel binnen. Buiten, op straat, onder schaduwwerpende billboards, waar neonborden als sirenen van de moderne tijd het geld uit de grijpgrage handen van de mensen lokten, regende het zo onbarmhartig dat een vrouw met klein kind, háár portemonnee was net gerold, maar dát wist ze nog niet…

De rijstebrijberg van de lange dagen, maanden en jaren, de rijstebrijberg van wanhoop, vertwijfeling en walging waar zij zich dagelijks doorheen moet bijten, is voorbij gegaan. Het hondje kromt de pootjes doodgemoedereerd in het mandje en ademt diep, zich onbewust van eenzaamheid, walging, angst en mismoedigheid.…

hoe je keek, en hoe je aan kwam dreutelen in die vette jas grijzig vuil als de stoep ik merkte een walging geen medelij verdomme, ik ben geen goed mens had ik maar een God voor berusting maar mijn God is geld vraag het die zwerver ‘ober een appelpunt voor mij met extra slagroom!’…

dwaalde in gezichten ogen die me misten zag strakke monden die woorden sisten omdat ze alles wisten een hand die streelde ik vond de aandacht fijn zij had dat in de gaten wilde me verlaten alleen kon ik niet zijn ik zag haar vlinder in een gouden vlucht de walging is gebleven ik poetste vuil en rook de rotte lucht…

Ik eet als ik me rot voel Ik eet aan 1 stuk door Ik stop als alles op is Voel mij dan vreselijk goor Ik eet om te vergeten Mijn zorgen iedere dag Maar weet dat als ik niets eet Ik mezelf belonen mag Dan eet ik weer van alles En weg is weer mijn doel De walging is nog groter Een vreselijk gevoel Ik eet als ik me rot voel…

Het peil is stabiel en de geur en de dampen de dood verwekt lichte walging is eeuwig als wroeging die leven bewijst als een last zuur scheidt zich af uit vochtiger delen en etst teveel grijs in dit drama diep en te breed als een gang Broekland bewijst zich zompig als spijt als deuren knarsend vallen in sloten.…

Voelt men liefde, angst, vreugde, hoop, vertrouwen, walging, weerzin, neerslachtigheid of, nogmaals, wat voelt men in feite?…

Toch houden we zoveel van elkaar al hebben de walging, de haat en de afschuw hun plaats ingenomen in onze uitwisseling.....…

waar op de trede van de trap, en op het scherpst van elke snede, onder het wenken van de rede en tijdens het blind voorbijgaan van haar snelle stap, een tweede jongedame, zich herhalend, walging wekt, de eerste snollig en ontevreden weerzin en wellust als een stedelijk drab met het allerbotste van haar mes, tevreden, voortbrengt, grijnzend…

tot kam kompleet omketend duizel ik helemaal terug bij nacht verkleumd, bij zonschijn zwetend naar d'oertijd op een ezelsrug kapotgeschoten stenen krotten langs wegen zelfs die naam niet waard gemijnd, bezaaid met mensenbotten, geleiden doods mijn bedevaart muskieten zwermen om de posten van strijders in gevangenschap de stank en walging…

Mijn gevoelens van diepe verontwaardiging, afkeer, walging van het optreden van de Israëlische minister Itamar Ben-Gvir die de idealistische actievoerders probeerde te vernederen op een wijze die helaas tekenend is voor het beleid van Israël. Van god los...…

Naakt voor de spiegel buigt ze zich over donkere kamers, haar hoofd valt diep in de kelders van razernij ze schuifelt offers tegen de rand van dronken walging, haar keel krijst stil in vers, ontvleesde aders pijn trekt een rode streep over de koude, hijgende grond, haar schuld wordt zwart en zwicht voor duizend tongen de dood wacht…

je straalt als een donderwolkje zo je daar staat aan de halte bij je moeder en je zusjes, je broertje en je tante die je oom kon zijn met ingetogen passie tover je walging en afkeer uit je onzichtbare hoge hoed met neergebogen hoofd en ogen distantieer je je koeltjes van hen die je altijd gekend hebt je straalt als een donderwolkje…

Maar om overal om je heen een puriteinse houding waar te nemen, om te zien dat mensen hun neus voor je ophalen als je langs strompelt, om de meelevende walging van de helder uit hun ogen kijkende jongeren met hun roze longetjes en hun schone levertjes in je op te nemen, waardoor je het gevoel krijgt alsof je een bus hebt gemist waarover niemand je heeft…

Ik draaide mij vol walging af, geen troef meer in mijn hand, volkomen nat gegaan. Maar bij het afwenden kwam Die Wende, ik zag plots dronken vergezichten. Huppelend huiswaarts met gezwinde, blije spoed. In de wetenschap dat een borreltje soms moet. Het werd toch nog een leuke dag.…

in alle hardheid voor een onmenselijk gevoel om de wereld te verkrachten al pompende beweeg je en mijn kokhalzing begint hoe kan jij nou niet missen als je geest dit slechts verzint hoe kan een onbegrip ooit oprecht begrepen worden als mijn soulmate zoek is en de schim niet verschijnt het druipt langs je mond een witte verharde walging…

bezwaren vandaar dat ik mij anderszins verplicht en mee zal trekken met het wijkend licht tot in de eeuw die dichters mocht ervaren een eeuw waarin blank marmer boud zou stoeien met de bronzen gloed van de Romantiek en rechters een poëet zouden verfoeien vanwege zijn onkuise symboliek een eeuw waarin het zelfbesef kon groeien terwijl de walging…

Telkens in lege wanhoop neergezogen, Telkens opklout'rend, doet hij opgetogen Voor Haar en voor zichzelf, dubbel publiek; En telkens in vlijmende zelfkritiek Ziet hij zich slaaf van onopgeefbaar pogen, Op zelfverachting trots, van walging ziek.…

Hoe kun en moet je dit zien, al die mensen tijdens een wandeling overhoop schieten, nog los van het feit dat er ook in ons land dwazen zijn, is de oorlog er eentje die afschuw en diepe verontwaardiging oproept, naast een behoorlijke portie walging. Wie het nog snapt?…

Hij ontving hierop nul op het rekest en met grote walging bezag ik de dikke lippen, het onverzorgde gebit vol etensresten en ik bedacht hoe ik nooit van mijn levensdagen zijn smerige tong van oude man in mijn mond tussen mijn tanden zou willen voelen woelen en hoe ik nooit en te nimmer het ongetwijfeld daarop volgende en door mij zozeer ongewenste ritueel…

Ontembare pijnen borrelen op vanuit je ziel vullen je met hun luid geschreeuw een minuut lijkt wel een eeuw wanneer de walging je overviel Je ziet geen zin voor je bestaan omringd door luxe en consumptie zie je voor jezelf geen functie - binnenkort is het gedaan Dan ga je weg van al die pijn en ontvlucht je elke schijn Je voelt je nooit…

En zoveel schande werd in liefdes naam Met rein gelaat, gemeen gemoed bedreven, Dat ik mij vaak genoeg voor liefde schaam En walging mij belet om voort te leven. Een felle blos, een bloedgolf stijgt naar 't hoofd, Het wordt mij beurtlings rood en zwart voor ogen.…

Mij zelf aanbid ik, als de grens verdwijnt, En ik vervloei met wat me eeuwig omringt: Zo zal 'k, door trots en walging klein en groot, God's eenlingschap trouw boeten door mijn dood.…

Aagt Morsebel nam kleine Piet In kost, en als het kind, te middag aangezeten, Haar soms zijn walging merken liet: De vieze bijsmaak van heur knoeisels werd geweten Aan kaarsvet, roet, noch snuif; 't was altoos: "Lekkertand, Wat zou het zijn, als aangebrand?…

onopvallend anoniem thuiskeert na 'n concert en weet zich nooit vernoemd te zullen zien in pers of ether, omdat hij stilvrijwillig werd de kunstenaar der oude spreuk: ick dien - Zo gaat hij met z'n koffer door de regen langs oude gevels heen, door weemoed verscheurd van 't laatst requiem, en komt 'n popster tegen die 'm met afkeer en walging…

en kennen ze hier wel taxi’s of moet je slapen in het persvoer, vlakbij elkaar zwijgend na- kauwende koeien maar eerst nog met de hele familie een portie walging eten uit een gietijzeren pan vol klonterspul verdikt met iets dierlijks, waarschijnlijk uit eigen fok geslacht en voorzien van iets te dikke vetranden overigens wat een…

hij stond op en liep naar het raam; van walging vervuld en vermoeid, zag hij neer in het pompende hart van de zwarte getekende stad. - toen klonk er geluid op de trap, een stap jong en rank als het licht; voor de schemer van dit gezicht week de duisternis van het vertrek.…