Alle inzendingen over wijlen

hier lig ik dan, uitgegleden op een gladde badkamervloer, miste de laatste trede van de trap waarop ik stond, had net mijn laatste streek geplaatst, ik dacht nog, dit rijmt voor geen meter, beter haal ik verhaal, nog beter, dicht ik het, maar ik haalde het net, niet, ik ben wijlen…

ik zie twinkel in de lichtjes die glinsteren in jouw nacht tussen de sterren van de hemel wijl de maan nog op mij wacht ik hoor de tinkel in het klater van het water dat er stroomt langs de keien in het zand wijl de kater van jou droomt ik voel ge-tintel in mijn hart van het bloed dat er gloeit ook het kloppen van mijn aderen omdat jij…

Het zou van wijs beleid getuigen indien de Amerikaanse justitie zonder aanzien des persoons gaat onderzoeken wie de misdaden van wijlen multimiljardair Epstein hebben gefaciliteerd c.q. ervan moeten hebben geweten maar verzuimden in te grijpen.…

Op het graf bloeien mooie viooltjes dicht op elkaar. Het gezoem van verschillende insecten verlevendigt die laatste rustplaats. Hierop kruipt een spinnetje heen en weer, zoekt aandachtig rond, vindt alles wat voor haar leven nodig is.…

zacht en graven teder in gewoel dat opgetild verlangen wacht het zingt zo cool wijl vingertoppen tintelen van warmte, niet de kou en samen vervlochten zeggen ik hou van jou.…

een tel, wijle, flits, moment, oogwenk, flard van een gedachte even is heel kort…

Een universitaire wereld waarvan de personeelsstructuur wordt gekenmerkt door onvoldoende mobiliteit zal bij tijd en wijle trekken vertonen van een 'gerontocratie'.…

En alles om mij heen wordt dof en grauw… Toch blijf ik droevig nog een wijle staan, Hopende dat die ster weer schijnen zou.…

Zo blinkt de maan in ieder meer geheel wijl zij verheven leeft.…

Zoals een zuil van rook haar klim in 't steile Zo groots waant, wijl de lucht haar roerloos draagt, En van benee haar hitte en arbeid schraagt, Tot zij het wanklend hoofd verbergt in 't ijle, - Zo steeg ik statig uit de nauwe laagt' En stuwde een stoet van donkre drome' uit veile En zieke ziel, - toen boog 'k het hoofd een wijle, Waar…

Ooit had ik een mama Nu heb ik haar niet meer 't kijken naar haar foto Doet allang niet meer zo’n zeer Toch bij tijd en wijle Voel ik weer die pijn Ik had zo graag wat langer haar kleine meisje willen zijn…

Mijn ijdelheid ontsiert de waarheid verscholen achter ogen vol ziel Mijn ijdelheid brengt lach wijl traan inwendig pijnigt Mijn ijdelheid Mijn puin Mijn wanhoop die nooit verdwijnen zal…

in golvend stromen uitgevloeid trek jij je traag terug wijl zout op zand verzadigd strand stil na-ebt op haar rug nog rust de kust der dromen tot zij weer samen komen…

Geen lust maar louter liefde, schat, doorstroomt en warmt mijn ziel; sinds hunker deze diepte mat ‘wijl ik in armen viel.…

Ik stap een wijle terzijde, spijtig betuig ik mijn afwezigheid.…

het gouden koren zwenkt heupwiegend op de tonen van het lied dat de wind zingt, wijl de vogelverschrikker zijn dagelijkse deuntje fluit.…

Moederlief, zie daar een roosje Van uw Coosje Wijl gij heden jarig zijt. 'k Heb vanmorgen al gezongen En gesprongen, Zo verlangde ik naar die tijd Maar ik kan geen rijmpje dichten, Moet ik zwichten Voor mijn broer in poezij Neem dan, moeder, slechts dit roosje Van uw Coosje, 'k Heb u toch zo lief als hij.…

En laat mij drinken van de vragen en de nachten, wijl in kaarsenvet te zinken, waarin ik u vermeed. Ik zal u luid verhoren, zonder gaarneweg u gesmoord als het geluid van sterven te verminken.…

Als een van de naarste leiders in de wereld ervaar ik Achmat Kadyrov, een Tsjetsjeen die zijn vaderland en wijlen zijn vader - een gerenommeerde verzetsstrijder - op ongelofelijke wijze in de steek heeft gelaten door voor Poetin te kiezen. Welke idealen drijven hem of zal hij door lagere impulsen gedreven zijn als zucht naar geld en macht?…

Het huis heeft gekalkte kamers breekt in splinters altijd zelfs zomers woont er bij tijd en wijle een dichter hij belt nooit en zingt nog minder in de geheimzinnige afstand openen zich blauwe luiken als een muze ontlokt zij zijn gedachten buiten ver van waar bestendigheid de dag kan bevlekken…

Af en toe beschouw ik nog wel eens je portret en dan denk ik bij tijd en wijle dat die trekken van hemelse verhevenheid op je gezicht die mij zozeer plachten te inspireren en te herinneren aan eeuwige bovenaardse schoonheid in werkelijkheid een uitdrukking vormden van je onpeilbare droefenis die ik nooit meer heb kunnen stelpen om je verloren geliefde…

Lange staken grijs en grauw groen mos hier en daar de kilte van de dood straalt er af en toch: het leeft van binnen het stroomt naar alle vezels het groeit er zijn weer knopjes nog een wijle: teer groen jeugdige overmoed snelt naar volwassenheid maakt plaats voor nieuwe knop wat gaat het leven snel Revitalis.…

Op zijn tiende werd hij aangereden door een auto. Gevolg: onherstelbare hersenschade. Vanaf zijn achttiende belandde hij in de AWBZ. Dankzij vasthoudend procederen ontving hij 3 ton smartengeld. Nu komt Rutte II langs. Gevolg: zijn eigen bijdrage stijgt van 900 naar 1800 euro. Reden: de 3 ton op zijn rekening. Rutte II beschouwt deze gehandicapte jongen…

Helaas is het wijlen Bouterse (moord) ook gelukt: ook die is zijn gerechtvaardigde gevangenisstraf ontlopen, zij het na een veroordeling.…

Andere vips stromen toe en zullen geheel belangeloos roerende woorden spreken over wijlen de vip. Dat zij stiekem op het toilet in hun vuistje knijpen omdat er weer een concurrent kastje wijlen is, hoeft niemand te weten. En niemand ziet het. Maar dan vergissen zij zich toch. Want in de hemel ziet wijlen de vip alles.…

vier dagen langs 's heren wegen gestruind hangende schouders een hoofd vol liefdesleed gejuich gezang op tribunes orkesten de meet hij raakt nu langzaam vrij van geest goed geluimd bij de eretribuun oog in oog met vrouwe verdonck verkilt zij 'm wijl z'n moed weer naar de tenen zonk…

Ochtendnevel in de velden bloemen drinken nieuwe kleur insecten laven zich als ware dit een nectar voor de goden niet gemaakt voor dode helden wiens messen en gebroken botten vage geesten nooit gewijd in de diepte wijlen door de insecten niet vergeten die, geen dorst meer nu; gaan eten een lang verhaal van dood en brood, van as en…

Ochtendnevel in de velden bloemen drinken nieuwe kleur insecten laven zich als ware dit een nectar voor de goden niet gemaakt voor dode helden wiens messen en gebroken botten vage geesten nooit gewijd in de diepte wijlen door de insecten niet vergeten die geen dorst meer nu; gaan eten een lang verhaal van dood en brood, van as en…

Is 't wijl in beetre dagen Een vriend de Turkse trom Niet onverdienstlijk bespeelde? - Ach, ik weet zelf niet waarom. * Sempre - verkorte naam van Sempre Crescendo, de Leidse studentenmuziekkamer.…

spreken in dit lage land van geramd hoe eigen en gereid uw in de vastgrond geheide identiteit eenmaal getreden buiten elk vast verband gelukkig kan juister worden uitgesproken dat gij als vast geramd en eigengereid zonder eigenheid een Eigenheimer zijt die men helegaar niet behoeft te koken en dat u reeds als half zacht bent uitgelekt wijl…