Alle inzendingen over zanger-dichte

P verliezen we een zanger-dichter die uniek is en zal blijven.…

Een zanger die bezwijkt door keelkanker, dat is voor zeker en vast best wel cynisch.…

De zangers schraapten hun keel en zongen het nummer vol vuur en overgave. Het glaswerk in de oude buffetkast trilde mee. Daarna deden de restauranthouder en zijn vrouw de zangers al applaudisserend uitgeleide.…

De zanger is zijn lied. --------------------------- uit: 'Gedichten 1948-1993'.…

Hij draagt de wereld in zijn ogen woorden gevangen in zijn lied zonder reden ontnomen van de dialoog soms ritselen ze voorbij in een zonnestraal als vloeibaar koper dan weer in een trieste glimlach als voetstappen verloren in de nevel van het ochtendlicht…

dromer dicht voort…

Het is, zo zegt men, de gewone man Die van de economisch barre tijden Als altijd weer het meeste heeft te lijden; Die wordt weer eens gepakt zoveel men kan. En men neemt als de allerergste straf Hem nu ook nog eens André Hazes af.…

'Wat moet dat, bleke zanger, - In uw ooghoek glinstert een traan?' Zo gij de maan zelf niet waart 'k Zou zeggen: loop naar de maan. - Wat mij het oog doet glinsteren, Dat gaat er geen schepsel aan.…

geen lust, Maar rust Ontbreekt de arme zanger. Hem kwelt een lang getergde dorst Naar poëzij, zijn moede borst Is van gedichten zwanger. Geeft de onbezorgde vreugd Der jeugd, Haar zoete mijmeringen, In schaduw van ’t aloud geboomt, Of waar, van munte en tijm omzoomd, De rimpelende duinbeek stroomt, Hem weer — en hij zal zingen.…

De ziener staart met dode ogen langs de lange horizon. De einders lijken weidser als hij ze met zijn blik beschrijft. Zijn blijven is zijn reizen, zijn reizen is een blijven. De ziener ziet alleen als hij niet kijkt De ziener zit stokstijf en lispelt met droge lippen werelden en gods verlaten schepping en werelden aaneen. En ik, ik drink…

de zingende man bezingt zijn bevrijdende ontwrichting gelooft zich na al die jaren God zijn stem ruw en zoet krast harten open schreeuwt dromen aan flarden harde noten het bloed in de straten dreunt na desperatie dislocatie separatie condemnatie revelatie in temptatie isolatie desolatie…

'Wat moet dat, bleke zanger, - In uw ooghoek glinstert een traan?' Zo gij de maan zelf niet waart, 'k Zou zeggen: loop naar de maan. - Wat mij het oog doet glinstren, Dat gaat geen schepsel aan.…

De Frans-Nederlandse of Nederlands-Franse zanger maakte zijn opwachting en ik kon hem niet onaantrekkelijk vinden in zijn zeegroene pantalon en zijn beige, glanzende colbertje en met zijn korte, grijze stekelhaar.…

Begeestre 't lied de werkzaamheid uws levens; ja, zing en dicht, van wonne* en wee en woede, van liefde en haat; ja zing en dicht -- maar steeds beheerse Waarheid, in het vroedend voorhoofd gerust en kalm gedregen, Dicht en Zang.…

in progressie schuwde geen experiment kwam in commentaren en recensies aan een gewelddadig end dat zijn wortels mogen groeien in een vruchtbaarder gebied hij wil zijn bloem met u gaan bloeien hoor de zanger zing zijn lied voel in ondertonen zijn miskend verdriet…

De zanger op de hoek zingt zijn lied, over leiders die niet willen leren. De mensen, ze luisteren liever niet, ik zie ze hem doof en blind passeren.…

De groep muzikanten loopt door de Brusselsesteenweg, waar ze op nummer 634 de zanger Maffe Belg, Armand, zien liggen. Hij ligt pal voor de Onze-Lieve-Vrouwekerk en Reinoud ziet al gauw dat hij is overleden. 'Een overdosis heroïne en wat niet al!', gromt hij. De vrouwen beginnen intens en indringend te weeklagen.…

Het zangerige, dromerige liedje, genoemd in de titel, zong mijn lieftallige, jonge, mooie moeder met mij in mijn jeugdjaren en ze voegde er de frase aan toe: "Doe nu je blauwe oogjes maar dicht, want morgen is het weer licht" Een moeder zocht met haar schizofrene zoon eens schelpen aan het strand.…

De dichters weten wat zij niet weten.…

nog broze schuchtere woorden zoeken aarzelend beschutting in zacht bewogen zinnen ik raap ze op geef ze een warmend plekje in wiegende wind en milde avondzon…

ik wil het niet simpel moet verbergen en verwarren vervagen en vertroebelen dichten in mono is een nono simplonasme in proza een miasmaisme ik schrijf voor grrretverdrie geef mijn passie maar aan fikkie de derde persoon enkelvoud is het zout in mijn smakeloze enigma…

achter het klavier zing ik mijn poezie de vingers schrijven ongerijmde strofen langzaam, vaak kort maar immer om in mijn ritme te blijven ik bespeel mijn ziel laat fibratie komen en zweef ver weg naar hemelse orgelpijpen waar klanken knokken om het hoogste goed terwijl de linker vijf weer naar het aardse wil grijpen het spel…

waar de wind vrij spel heeft mijn sporen ruisend verwaaien dichten mijn woorden de gaten van het broze bestaan dansend op het breekbare koord van het leven laveer ik met vallen en opstaan naar de overkant…

ik verdwaal in mijn gedichten terwijl je deze leest in plaats van te verlichten verzwaren zij mijn geest ik voel mij langzaam zinken terwijl ik altijd dreef ik zal nog eens verdrinken in alles wat ik schreef…

een kille nachtmerrie houdt mij in haar greep met een bibberende hand schrijf ik haar uit mijn gedachten wakker mijn geest met warme woorden die verzachten verslind de uren en met de dag in zicht geef ik me over totdat slaap mijn ogen dicht…

ik schrijf voor een publiek dat niet bestaat aan wie moet ik mijn dichtkunst etaleren en erger nog ... wie zal applaudiseren gelooft u mij, ik ben ten einde raad geen mens wil op mijn werken reageren ik schrijf voor een publiek dat niet bestaat het maakt me boos, verdrietig, obstinaat mijn dagen zijn gevuld met prakkizeren wie laat zich…

ik ben dit tabblad voorbij dichten is niets voor mij de gevestigde orde neem ik in een laatste horde en, terwijl ik spring verschaf ik u mijn geuren doe ik mijn ding sluit ik onherroepelijk mijn deuren vrees slechts dat ik u betaal met mijn allerlaatste verhaal…

Wij dachten: wij zijn arm, wij hebben niets, Maar toen we het een en ander verloren, Zodat elke dag een Gedenkdag werd, Gingen we liederen dichten…

Net zoals veel Eredivisie-spelers elk weekend net doen alsof ze kunnen voetballen, zo doe ik net alsof ik kan dichten. Iedereen heeft daar vrede mee.…

In de wijk "Fatima" in Tilburg Zuid verstreken tien van mijn jeugdjaren. De parallelle straten, genoemd naar wethouders van onze stad, herbergden ook ons arbeidershuisje in de Wethouder van Roesselstraat. Smalle gangen, aan weerszijden uitmondend in een ronde poort, scheidden de straten van elkaar. Vanuit ons tuintje hadden we het uitzicht op het…