Hartenkreten

De oprit die het stadsgedeelte Tilburg Oud-Noord met Tilburg Noord verbindt biedt op haar hoogste punt uitzicht op het zwarte water van het Wilhelminakanaal dat in de diepte rusteloos voortkabbelt. In de verte kan men de witte ophaalbrug bespeuren die de stroom overkoepelt. En zo is het decor van mijn nodeloze en hopeloze liefdesexcursies uit het verleden…

We waren aanvankelijk de indrukwekkende torens van de Amercentrale nabij Geertruidenberg gepasseerd om tenslotte de uitgestrekte wateren van de Biesbosch te bereiken om aan boord te gaan en deze te gaan bevaren. Rustig en kalm deinend en dobberend op de stroom zou onze boot voortgaan terwijl aan boord de opgewekte en geanimeerde gesprekken van haar…

Bij Tandartsen Zuid, gevestigd in een alternatief kantoorpand op een industrieterrein, verwelkomt een fraai boeket, samengesteld uit houterige takken en feeërieke zomerbloemen, opgesteld in een grijze glanzende vaas op een tafel in de hal van dit pand, al de patiënten. In één van de behandelkamers zul je je uit moeten strekken op de chaise longue…

Ook Tilburg kent zijn monumentale en landelijk bekende gebouwen waardoor de stad zich mogelijk wil verheffen, een rol wil spelen en zijn partij wil meeblazen in het veelstemmige en bonte landelijke orkest. Zo treft men aan de Tivolistraat in een wijk, die altijd al standing en status verwierf, het brede, zwarte gebouw van Poppodium 013 aan en even…

Vanmorgen, en wel na het openen van de zware ijzeren deur die onze woningen begrenst en afsluit, aanschouwde ik tot mijn vreugde en verbazing dat een hele familie zwartgerokte kraaien was neergestreken op het groene gras van ons plantsoen. Vrolijk hipten de fraaie vogels daar in het rond en ze plantten de kwetsbare en fragiele pootjes kordaat op het…

Ik ontmoette hem voor de eerste keer in het paviljoen waarin ook mijn zeer zwakbegaafde broer sinds jaar en dag gehuisvest is. Mijn broer aanschouwde hem bij die gelegenheid tevens voor het eerst. Hij was in mijn ogen met recht een kanjer, een gigant die het tot zijn missie had gerekend gedurende elf lange jaren de zorg voor kankerpatiënten te behartigen…

Op zaterdagmiddag bezet de markt met haar kramen het Stadhuisplein. Op het terras van De Kattenrug kan men dan terecht om te lunchen. Mevrouw de serveerster draagt haar lange blonde haar in een elegante vlecht die bungelt op haar rug. Een draaiorgel met koddige gestalten in zeventiende-eeuwse kledij die komisch heen en weer dansen, brengt een melancholiek…

Er zijn lotgenoten die het verwijt krijgen dat ze op hun narcistische ouder lijken. Ik geef hier een luchtige draai aan en zeg: 'Vraag die mensen eens of je op de melkboer had moeten lijken.' Bij ons thuis was 'moeder' een scheldwoord. 'Ie bint precies as ma!' Het gebrul en geschreeuw van wanhopige kinderen was niet om aan te horen! En zo leerde…

Stil en verlaten, eenzaam en verweesd, trof ik mevrouw aan op de Social Sofa, voor zich uit starend in een onbestemde verte, mogelijk ten prooi aan mijmeringen over een voorbije of ongelukkige liefde of misschien over een jeugd die razendsnel is verzonken in de diepe, onheilspellende en tot wanhoop en vertwijfeling stemmende spelonken van de voortsnellende…

Een zwart stalen traliehek schijnt de toegang te vormen tot Zorgcentrum De Hazelaar, maar daar vergis ik me ondanks alles in. Even verderop bevindt zich de werkelijke brede hoofdingang. En alsof het zo moest zijn, kwam mijn vroegere vriendin mij op de gang al tegemoet achter haar rollator. Jaren vóór deze nieuwe ontmoeting hadden we op een onheuse…

De stad is volgebouwd met vele curieus aandoende onderkomens en bouwsels, mogelijk van de hand van onbekende en obscure architecten. Hier en daar bespeur ik een balkon of een tuin achter een huis waar uitbundige en verwilderde groene gewassen tot rust en verpozing dienen. In de avond branden er lichten in de veranda´s. Hier wordt het leven geleefd en…

Ik groeide op in de vierkante kamer op de eerste verdieping van het chique, pontificale huis, gesitueerd in de doktoren- en specialistenbuurt rond het Tilburgse St.Elisabeth Ziekenhuis. Gabie's moeder en die van mij waren ongeveer rond dezelfde tijd bevallen en in later jaren vernam ik hoe mijn buurmeisje met lang, zwart haar ter wereld was gekomen…

Vier jaar na de rechtszaak tegen mijn moeder hoor ik deze twee woorden nog steeds in mijn hoofd: 'Veroordeel haar!' Schuin weggedoken achter de rug van mijn advocaat hoorde ik haar leugens met weerstand aan. Zeker deed haar aanklacht de vlammen in mij uitslaan. Maar ik zweeg wijselijk. Aan het einde van de zitting klonk dat stemmetje dat in mijn…

De hemel neemt al lichtere tinten aan en het licht dringt al door de gordijnen. De dag is aangebroken waarop ze me komt bezoeken. Ze komt met de trein uit haar dorp. Ze is mijn zus om wie de tranen mij in de ogen staan. Mijn enige zus, mijn liefste zus, mijn zozeer gehavende en geschonden zus... En we zullen elkaar vandaag kleine cadeautjes geven…

Fort Sabina, dat we vandaag bezochten, vormt een in steen gestolde en geconserveerde herinnering aan de onvergetelijke gruwelen van veertig/vijfenveertig. Het is aldus een soort oorlogsmonument dat toch wel een merkwaardige en demonische indruk maakt en dat vandaag zelfs een restaurant herbergt waarin ijverige en enthousiaste jongedames en -heren er…

In de supermarkt, die meer dan enige andere winkel tot vertwijfeling kan stemmen, kopieerde ik eens nodeloos voor de verre vriend de geschriften van de wereldberoemde filosoof, genaamd Levinas. Hij wenste met zijn soms duistere en diepzinnige redeneringen aan te tonen en te propageren hoezeer men het kostbare en kwetsbare menselijke gezicht, zetel…

In de wondermooie kapel, die zich onverwacht bevindt te midden van de alledaagse en troosteloze bouwsels in het dorp, kwam lang geleden die uitzonderlijk verheven melodie van Harry Belafonte tot mij. Zij bestond uit die onvergetelijke aaneenrijging van klanken die mij ver uittilden boven het gewoel van de massa en boven de banale en misdadige laagte…

In de nacht torent de verlichte cirkel van het reuzenrad met de schuitjes hoog uit boven onze stad. Van ver is het al zichtbaar. De Kermis bezet pleinen en straten waar ik zo vaak doelloos heb rondgezworven; de jaarlijkse Kermis die de arme provinciestad kennelijk een betekenis, allure en status dient te verlenen. overigens nog zelden op andere wijze…

'Reeds een kind laat zich kennen door zijn daden, door wat het doet, zie je of het eerlijk en oprecht is.' Spr. 20:11. Hoe ze naar mij keek. 'Hoe ze naar mij afkeek'. Haar priemende, observerende, doelgerichte blik. Ze trok mijn ziel uit mijn lichaam en vermoordde mijn karakter. Opzettelijk. Ze trapte mijn ziel kapot voordat ik kon weten wie…

Met een snel en abrupt gebaar greep de arts mijn kwetsbare pols die communiceert met het centrale hart zoals communicerende vaten doen en die onfeilbaar en betrouwbaar haar gestadige ritme vandaar overbrengt en weergeeft. En ik moest dan ook aannemen dat mijn trouwe en nog altijd gezonde hart dat aan de linkerzijde mijn borstkas bezet gestaag haar door…

Wankelend en onvast op mijn benen staand bij de desolate bushalte aan de Ringbaan Oost - waar het verkeer zich op doelloze wijze voortspoedt in tegengestelde richtingen - was ik bij uitstek in de gelegenheid om het heilloze kantoorpand aan de overzijde te observeren. Het was lang geleden het brandpunt van mijn enorme mislukking. Achter dit pand rijst…

De brede en majestueuze rivier die stroomt nabij Willemstad en die naast andere stromen Nederland doorsnijdt draagt de langgerekte boten die zich op het water traag voortslepen. En eenmaal in Willemstad konden wij de molen bewonderen met haar ronddraaiende wieken die zich zo trots en zelfbewust boven de overige bebouwing van de stad verheft. Verder…

De kleine, lieflijke meizoentjes die het grasgroene plantsoen bevolken houden in de vroege morgenuren hun witte blaadjes geloken boven hun kopjes maar later op de dag spreiden zij deze en worden de gele hartjes zichtbaar. Ze staan in het plantsoen naast de maisgele paardenbloemen, hun metgezellen en kameraden en vormen samen hiermee een fleurig tafereel…

Hij is er weer. Roerloos zit hij op zijn plek in de bibliotheek achter zijn laptop. Argeloos loopt hij net op de plek waar ik ben. En dan plotseling spuwt hij zijn gif. Ik kan niet zien hoe hij dat doet. Woede laait in mij op! Ik dacht dat ik van hem af was. Mijn vrede is plotseling weg en ik slaap slecht. Hij wil dat ik met hem bezig ben en dat…

De Tour zit erop! De laatste dag werd opgeleukt met danseressen van Moulin Rouge, manlief kijkt en ik zeg, die zijn lenig zeg! Zegt ie: zal ik dat ook ff doen en ik reageer geschrokken: doe niet hoor, je breekt geheid af!…

De nieuwe dag kondigde zich aan en trad op als een onervaren acteur op het toneel van mijn leven, alsof niet zeventig levensjaren daaraan vooraf waren gegaan. De warmte zou ook vandaag de wereld geselen maar de open balkondeur en de ventilator lieten vooreerst nog een licht briesje passeren dat mijn lichaam verwende. Ver weg koerde een duifje…

De praktijk van de mondhygiënist is gevestigd aan het Rosmolenplein in een troosteloze omgeving die nauwelijks tot wat dan ook zou kunnen inspireren. In de diverse kamers van dit pand staan een soort chaises longues opgesteld die met enige fantasie wel iets weghebben van ligbedden aan een exotisch strand. Men strekt zich daarop gewillig en gedwee uit…

Al eerder had ik in de ondanks alles merkwaardige etalage aan de Schouwburgpromenade de diverse radio´s van groter en kleiner formaat en goedkoop en duur bespeurd, maar nu noodde meneer me binnen. Daar trof ik een uitstalling aan van artikelen die nauwelijks nog belangstelling van de goegemeente teweeg konden brengen. Vele tassen, in wanorde opgehangen…

En zo herinner ik me hoe in het hooggelegen Theresiapaviljoen, dat ingeklemd lag tussen de straten van onze wijk in onze vroegste jeugd, onze amandelen geknipt werden. Terwijl ik op schoot zat van die ondanks alles zo lieve dokter overmeesterde plotseling en onverwacht de beklemming van de narcose mij. Als beloning voor onze moed kregen mijn zusje…

Sursil noemde ze de wereldleider die de geschiedenis zozeer bepaald heeft. Ze was de oma die ik nooit werkelijk gekend heb. Ik herinner me haar als gekleed in ouwelijk aandoende zwarte kledij en altijd rustend op een sofa in het huis aan de Oisterwijksebaan. De dodelijke ziekte had haar toen al in zijn greep. Ze was ongetwijfeld getuige van mijn…