Alle inzendingen

Het vuur in de relatie, is niet het vuur aan de schenen. In 't vuur van het gesprek is het woord in vlammen opgegaan, de rook als een pluim achterlatend.

De gemoederen raken oververhit, bij deze temperaturen delft ’s mens bewustzijn het onderspit, de ruzies worden intenser, gevloekt, geketterd, niet gepraat. De andere ochtend bij de kater, weet men niet meer waar het over gaat...

dein ik solo mee op ijle tegentonen volg de lage echo’s terug naar het koor grijp het trage stokje van de oude dirigent loop ik over water in een soepel ritme van kabbelende stemmen murmelende fluistermonden tot ik eindelijk meezing met de muziek in stemmen nog net op tijd voor ...

De pluimen groen en paars, een bewegen in de berm, kromgebogen door de wind, nederig bijna, en zo stil. Elke spriet, haast barbaars, beknabbeld door een hele zwerm, die opvliegt in de morgenwind; alleen nog leegte nu, zo kil...

Smarten tasten zijn gang. het vlak is blind en ogen branden dieper dan het doel o, grenzen, horizonten en vervloeien. terzijde zal de wereld branden: een scheve bloem in wapperende mond der ruimte maar toen de luiken gleden voor zijn ogen, draaide de wereld zich een kwartslag om.

ik zag je onbelast verrekend je verleden nog steeds een stil verdriet om wat je achter liet vliegen zou je als een vogel vrij gebonden voelde je voor een deel aan mij pijn legt vrijheid zwaar aan banden zonder spijt geef ik je mijn twee handen jij kan er niets mee doen niet ee...

Amerika is wat wij waren in de zeventiende eeuw. Toen verwelkomden wij mensen van over de hele wereld. Als je het ergens niet naar je zin had, kwam je naar Nederland.

het verschijnsel dat mijn huid steeds meer gaat lijken op die van een geplukte kip je moet dan ook niet vreemd gaan kijken als ik zo op een stokje wip

Beloften worden snel gedaan zonder erbij stil te staan Wensen worden lang gekoesterd tot ze door kilte zijn overwoekerd Emoties worden tot bedaren gebracht in de koude, donkere stilte van de nacht Varen wij dan wel op één lijn zou het een droom kunnen zijn Hebben wij oog voor de realitei...

de oude koningin-moeder Victoria reuze in kussenblad lucht gevuld drijvend in stromen en getijden van de Amazone heeft in de Hollandse hitte haar kans genomen de oude Lady Lelie vijftig jaren oud zit te Utrecht voor het eerst in de knop met ananasgeur bloeit zij twee nachten toverend in k...

Hij ziet 'r als z'n bruid. Het grietje trekt 'm aan en hij hun kleren uit. Ze bloost en ziet 'm staan. Ze doen het met elkaar. Hij denkt: 'Een fijne griet.' Al spoedig komt-ie klaar. De ander echter niet. Ze voelt zich zwaar genept en zegt 'm onvoldaan: 'Een goed begin: je hebt het ha...

als je bloemen plant is het windstil in je oor de lucht trilt maar je ziet het niet of toch als ik door het venster je gadesla smaak ik de aarde in je hand je maakt me loslippig zonder woorden ik wil je zoenen maar waar kom ik naar buiten of jij naar binnen kus me gauw morg...

zeg me wie zij was niet waar ze woonde noch haar naam die zaken hoef ik niet te weten maar zeg me hoe ze naar je keek je bent het niet vergeten was haar huid gebruind of bleek welke kleur hadden haar ogen was ze lief zou ik haar mogen of was ze fel en vaak te hard zeg me hoe zi...

Ach, ze wilden zo graag een poes en riepen: Hè, mam, toe nou! Ah, waarom nou niet? Nou, dat was voor mij helder en klaar, ik had geen zin in een klein vies katertje dat steeds maar overal op of tegenaan pieste. Nee, voor mij hoefde het helemaal niet! Maar ja, zij waren met twee en verbazend vasth...

Huis in ruste haar op het kussen zachte zuchtjes van welterusten Stilaan loop ik heen en weer tussen de kamers van jou en mij mijn en jouw huis in ruste

engelen maken in pasgevallen sneeuw waar de wind met krakende stem vertelt over ademen en de geopende armen van je gefluister vannacht was mijn zwarte jas niet van katoen alsof je ijsbloemen uitknipte en achteloos stenen bevroor grijnzend keek jij toe hoe ik mijn vorm verloor

Als een steen die daar al een tijd ligt en niets van zijn gewicht heeft verloren. Als een steen waaronder adders zich veilig voelen maar niet veilig genoeg. Als een steen die je niet alleen kunt dragen en niet met drie. -------------------------------- uit: 'Zen uit eigen werk', 20...

Mamma, waar komen de grote mensen vandaan?

zag je sporen in de grond een kale horizon geen vijand die het nodig vond om jou te raken je ging het maken in dat vreemde land van kogels en granaten was eigenlijk gewoon voelde als routine nog niets aan de hand tot je maat ontplofte jij zijn darmen zag jullie schoten terug ...

De blanke toppen gloeien nog na, het duin glooit mij zachtjes, doch dwingend, naar het brede strand in laagtij, langzaam afkoelend zand streelt mijn voeten. Een late zon schildert de lucht, in vogelvlucht, aquamarijn naar vermiljoen en goudgerande grijsreeksen. De zee kabbelt fluoriserend en komt, g...

jij streelt speels, raakt mij amper aan in de palm van mijn hand de intentie is diep en voelbaar de warmte die ons beiden overmant

Er zijn verschillen tussen man en vrouw die zich van tijd tot tijd manifesteren, zelfs flessen in de glasbak deponeren toont u glashelder wat ik zeggen wou: Zij doet dat kalm en praktisch, vóór het winkelen. Ik smijt ermee, ik wil het horen rinkelen.

Aangezien iedere Nederlander zijn eigen versie van het Algemeen Beschaafd Nederlands spreekt, kan men beter spreken van Speciaal Beschaafd Nederlands.

In mijn kindertijd krioelde de straat van leven hoefden kinderen op elke hoek van de straat niet te beven voor het scheurende geluid van een zielloze wegpiraat In mijn kindertijd was televisie mét voorgeschoteld geweld nog een zeldzaamheid Vertelt in zwartwit… bleef men...

Tien jaar later .... wiedend tussen het jong plantsoen, fleurend bij vers frisbronnend water, horen de telers boven ‘t groen ver hoefgetrappel en geratel. het span komt recht hun richting uit met aan zijn boord een jongedame : asblond van bles en blank van huid arriveert daargin...

zeg laten we gedachtenbergen zijn die openspatten nu het koeler is in dansend schuim vol blinkend lakvernis en drijven op een aarden kruikje wijn en laten we ook springen in de schijn van schepen niets en nergens vrijdag vis want 'zou en zal' ruikt 's avonds niet meer fris kom lat...

Oh zonnescherm, oh zonnescherm wat zijn je strepen koen ik zag je bij de buren staan met een plastieken jasje aan oh zonnescherm, oh zonnescherm ik gloeide langzaam groen oh zonnescherm, oh zonnescherm wensend dat ik jou had - omdat die hete ploert gemeen me constant in mijn bakkes scheen...

's nachts actief als nachtbeest graag in zwoel koele ruimtes lekker nat in de druip van onder aan de kruip een tikkie helderziend scherp ja met de oren opzij en niet van voren graag de vleugels uitslaan piepend met de fluit op de juffertjes uit tegen ochtendgloren breekbaar zwever...

het dek blinkt relingen alom zon kaatst koper door patrijzen lager wal keert boeg en romp de waterspiegel toont afgrijzen opgetuigd met zeemanskunst het scheepje zonder lading matrozen paraderend op het dek niet wetend dat de bodem lekt de kapitein in loondienst van de tijd en he...

Vertwijfeling. Het bleke strand reflecteert de leegte in mijn ogen. Eenzaamheid. De hamerslagen van de zon verpletteren mijn bronzen harnas. Verlangen. De golven vormen zoute korsten op mijn wonden. Het eiland. Het verlies. Het altijd wijkende antwoord.