Inloggen
voeg je verhaal toe

Verhalen

Rustpunt

De blanke toppen gloeien nog na, het duin glooit mij zachtjes, doch dwingend, naar het brede strand in laagtij, langzaam afkoelend zand streelt mijn voeten. Een late zon schildert de lucht, in vogelvlucht, aquamarijn naar vermiljoen en goudgerande grijsreeksen. De zee kabbelt fluoriserend en komt, golf na golf, oplichtend aan land, raakt het stille strand, laat mij woordenloos achter. Maar ik heb alle tijd, want de tijd is hier afwezig, mijn bestaan golft heen en weer, keer op keer, strandt water op land in eeuwige beweging.

Schrijver: Fred, 12 jul. 2006


Geplaatst in de categorie: natuur

4,2 met 8 stemmen 830



Er is 1 reactie op deze inzending:

Naam:
Helen Josephs
Datum:
12 jul. 2006
Kort, maar zeer mooi beschreven stukje proza...

Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)